Έντυπη Έκδοση

Μπροστά στον τελευταίο τον κάβο

Η χώρα έφτασε πλέον μπροστά στον τελευταίο κάβο. Η προσπέλασή του δεν είναι βέβαια ούτε απλή ούτε εύκολη ούτε συνηθισμένη υπόθεση

Ολες οι κυβερνήσεις και όλες οι κεντρικές τράπεζες της Ευρώπης είχαν καταρτίσει σχέδια αυτοπροστασίας για τη μέρα που θα κορυφωνόταν η ελληνική τραγωδία. Η Ελλάδα βρισκόταν μόλις ένα βήμα από την επιστροφή στη δραχμή, την οικονομική κατάρρευση, τις ανεξέλεγκτες κοινωνικές παρενέργειες, την εθνική τραγωδία.

 Αναγκάστηκε, τότε, να πάρει δύσκολες αποφάσεις, που καθήλωσαν την πραγματική οικονομία και σακάτεψαν την κοινωνία. Απέφυγε, ωστόσο, την επαπειλουμένη άτακτη χρεοκοπία και διασφάλισε την παραμονή της στο ευρώ. Μπόρεσε, έπειτα από βαριές θυσίες, να καταγράψει σημαντικό πρωτογενές πλεόνασμα, άρχισε να κερδίζει την εμπιστοσύνη των αγορών και να αναβαθμίζει την πιστοληπτική της ικανότητα. Ανταποκρίθηκε, έτσι, στις υποχρεώσεις που ανέλαβε προκειμένου να ανταποκριθούν και οι εταίροι μας στις δεσμεύσεις που ανέλαβαν, στο Γιούρογκρουπ του Νοεμβρίου του 2012, για μια νέα ελάφρυνση του χρέους της.

Παρ' όλα αυτά, οι έντονες διαφωνίες ανάμεσα στο ΔΝΤ και την ευρωπαϊκή πλευρά εξακολουθούν να καθυστερούν και να δυσχεραίνουν τη λύση. Ο Αντώνης Σαμαράς καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να φέρει τα πράγματα όσο πιο κοντά γίνεται. Επηρεάζει, όμως, την αντιμετώπιση του προβλήματος όχι μόνο η διαφορετική αντίληψη δανειστών και εταίρων, αλλά και η κατάσταση που δημιουργείται στο εσωτερικό της χώρας. Φαίνεται, ήδη, πως, μετά την απόφαση της Αντιπολίτευσης να αντιταχθεί στην ανάδειξη νέου Προέδρου της Δημοκρατίας και να προκαλέσει πρόωρες εκλογές, πολλοί ξανασκέφτονται πολλά. Τόσο ως προς το χρόνο όσο και ως προς το περιεχόμενο της λύσης. Στρέφονται, μάλλον, στη σκέψη για ήπιες παρεμβάσεις που να εκτείνονται σε βάθος χρόνου και να είναι εκ των πραγμάτων δεσμευτικές για κάθε επόμενη κυβέρνηση.

Παρ' όλα αυτά, βέβαιο είναι πως, συνεχίζοντας τον οδυνηρό δρόμο για την έξοδο από την κρίση, η χώρα έφτασε πλέον μπροστά στον τελευταίο κάβο. Η προσπέλασή του δεν είναι βέβαια ούτε απλή ούτε εύκολη ούτε συνηθισμένη υπόθεση. Σήμερα, άλλωστε, η διάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους δεν αντιμετωπίζει ούτε τα ίδια ζητήματα ούτε τους ίδιους πολέμιους που έβρισκε στην αρχή. Τώρα, ένα μεγάλο μέρος του (κάπου 140 δισ.) έχει περάσει στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης και ένα άλλο (κάπου 50 δισ.) στα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης. Τώρα κάποια από τα κράτη- δανειστές μας (όπως η Κύπρος, η Σλοβενία, και όχι μόνο) βρίσκονται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Τώρα, είναι αδύνατο να δεχτούν τα Κοινοβούλια των χωρών της Ευρωζώνης ένα νέο γενικό «κούρεμα». Τώρα, οποιαδήποτε μονομερής ενέργεια θα έφερνε τη χώρα στο απόλυτο αδιέξοδο, χειρότερα κι από τότε που ξεστομίστηκαν οι φαεινές ιδέες για δημοψήφισμα.

Είναι, βέβαια, καλά γνωστό πως ο κόσμος -αυτό δείχνουν οι δημοσκοπήσεις- θα προτιμούσε μια νέα και σημαντική διαγραφή χρέους. Να φεύγει από πάνω μας, να ησυχάζουμε. Ολα, ωστόσο, τα δεδομένα συγκλίνουν στην εκτίμηση πως κάτι τέτοιο μόνο σαν πατριωτική ουτοπία μπορεί να εκλαμβάνεται και μόνο κινδύνους μπορεί να συνεπάγεται. Ακόμη και στελέχη της Αντιπολίτευσης, άλλωστε, έχουν επισημάνει, εδώ και πολύν καιρό, πως μόνο ένα μικρό μέρος του χρέους θα δεχόταν «κούρεμα». Και δεν διστάζουν να επισημάνουν τώρα πως μια μακρά επιμήκυνση, συνδυασμένη με μείωση επιτοκίων, μπορεί να είναι ισοδύναμη με ένα γενναίο «κούρεμα».

Προφανώς η χώρα υποχρεούται να αναζητήσει το καλύτερο. Φτάνει να είναι ρεαλιστικό, για να μη χάνει τον καιρό της σε ουτοπίες. Αλλά και στέρεο, για να μην κατρακυλήσει και να μη σπρωχτεί από κανέναν σε άλλες περιπέτειες, που προφανώς δεν αντέχει. Πλησιάζει, ήδη, έπειτα από δύσκολες αποφάσεις και βαριές θυσίες, τον τελευταίο κάβο. Ενα λάθος μπορεί να έχει τεράστιο κόστος. Και μια στραβοτιμονιά μπορεί να την πάει ντουγρού στους υφάλους.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Αρθρο