Έντυπη Έκδοση

Ποιο φόνο;

Οι νεκροί ούτε διεκδικούνται ούτε έχουν γενέθλια, απλώς με σεβασμό θάβονται! Γέλιο από τα δεξιά και οίκτο από τα αριστερά προκαλεί η συμπεριφορά στελεχών του ΠΑΣΟΚ στα 40 χρόνια από την ίδρυσή του. Καμώνονται όλοι πως δεν γνωρίζουν τίποτα για το φόνο, και ο καθένας έχει τους δικούς του λόγους και σκοπιμότητες.

Κάνουν όλοι σαν να μη ξέρουν πως από τη στιγμή που ο Ε. Βενιζέλος μέσα στο αεροπλάνο της επιστροφής από τις Βρυξέλες αποφάσισε πριν από 3 χρόνια να καταργήσει τον νόμιμο εκλεγμένο πρωθυπουργό της χώρας Γ. Παπανδρέου έκλεισε αυτόματα τον ιστορικό του κύκλο σαν δημοκρατικό κόμμα στην Ελλάδα το κόμμα του ΠΑΣΟΚ.

Είναι το λιγότερο πολιτική τυμβωρυχία να υπάρχει και να συντηρείται σήμερα μια προσπάθεια διεκδίκησης της ηγεσίας σ' αυτό το πολιτικό κόμμα που κατέχει και φέρει μεν τη νόμιμη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ αλλά απέχει όσο η Δύση από την Ανατολή στο να έχει την πολιτική νομιμοποίηση από τα παλιά του μέλη να τα εκφράζει σαν μέλη ΠΑΣΟΚ.

Οσο για την προσπάθεια να γιορτασθούν τα γενέθλια για τα 40 χρόνια, μακάβριο δεν είναι, ρε παιδιά, να γιορτάζονται γενέθλια για νεκρούς στην ουσία πολιτικούς οργανισμούς; Καλά, αλήθεια, σε εσάς, παλιοί σύντροφοι, δεν μυρίζει λίγο το πράγμα; Πώς ανέχεστε ο πολυπράγμων αρχηγός του κόμματος, που ακόμα τυπικά λέγεται και σοσιαλιστικό αλλά και κίνημα, να αναλαμβάνει εργολαβικά να απολογείται για τη στυγνή νεοφιλελεύθερη δεξιά του κ. Σαμαρά αφού πρώτα εξοργίζεται όταν ακούει το σύνθημα "διώξτε τη δεξιά από την κυβέρνηση";

Μήπως έχει μεταλλαχτεί, χωρίς προφανώς να το έχει αντιληφτεί ούτε και ο ίδιος, σε καθαρόαιμο δεξιό που απεχθάνεται, άθελά του ίσως το παλιό αριστερό και σοσιαλιστικό του παρελθόν; Ή μήπως ανέκαθεν ήταν δεξιός και κανείς δεν το κατάλαβε; Από την άλλη μεριά, μήπως νόμισε πως τα πολιτικά ανακλαστικά και τα κύτταρα των παλιών συντρόφων του έχουν υποστεί και αυτά όχι απλώς δεξιά αλλά δεξιότατη μετάλλαξη;

Με τα μήπως, όμως, και τα ίσως χάσαμε και το κορμί, ρε πατριώτη, το οποίο μεταφράζεται σε έλλειψη πλέον της πολιτικής συνέπειας, της ευθύτητας αλλά και της απλής λογικής. Σίγουρα, λοιπόν, το κύριο αλλά και μάλλον και το μοναδικό ερώτημα για το σήμερα αλλά και για το χθες προς τον κ. Ε. Βενιζέλο θα είναι το«Συγγνώμη, κύριε, ποιος είσθε;"!».

Α.Γ.Μ.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Οι αναγνώστες γράφουν