Έντυπη Έκδοση

Η ειρήνη έχει... τον προορισμό της

Σ' έναν πλανήτη, που ο πόλεμος, η βία και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας είναι στην ημερήσια διάταξη, σ' έναν πλανήτη που φλέγεται, «γιορτάζει» η ειρήνη; Οχι. Η ειρήνη είναι γεννημένη πάντα... να πολεμά. Το 1981 καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ η 21η Σεπτεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης, ίσως με τις καλύτερες προθέσεις όλων, συγκεκαλυμμένης της όποιας υποκρισίας, αν έρθουμε πίσω σ' αυτή τη χρονική συγκυρία.

Σήμερα; η αλήθεια είναι ότι η ειρήνη πάντα τείνει το χέρι της προς όλους, ακόμα και σ' αυτούς που με το ένα χέρι τη χαιρετούν και στο άλλο κρατούν όπλο ή και μαχαίρι, για να της πάρουν το κεφάλι. Δεν φοβάται όμως, γιατί έχει ιερό προορισμό. Ενας προορισμός δύσκολος, σε κόντρα με τους μεγάλους και τους παρανοϊκούς που εν σχεδίω κι επί σχεδίω αποφασίζουν και κατευθύνουν τους πολέμους: φυλετικούς, θρησκευτικούς, εμφυλίους, κατακτητικούς. Η φρίκη του πολέμου και ο θάνατος των αθώων ψυχών είναι η δική τους ζωή.

Είναι νωπές οι μνήμες από το έγκλημα στην Κύπρο, με τη συνεχιζόμενη κατοχή μεγάλου μέρους της, και δη μιας χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με την παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και την καταπάτηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Και μια ειρήνη που συνεχίζει να... πολεμά.

Νωπές και οι μνήμες από τους ανελέητους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία. Σχέδιο και εκτελέσεις, των πολιτισμένων της Δύσης. Είναι μπροστά μας και καθημερινά τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Οι Δίδυμοι Πύργοι, οι νέοι βομβαρδισμοί της Δύσης στο Ιράκ, στη Συρία και όπου γης. Οι απάνθρωπες τηλεοπτικές τελετουργίες με αποκεφαλισμούς και εκτελέσεις παγώνουν το αίμα του κόσμου.

Αυτά τα εγκλήματα των εγκλημάτων φέρνουν αντιμέτωπη την κοινωνία με το φανατισμό, με τα αντίποινα και την εκδίκηση. Ποιος ρωτά την ειρήνη;

Ποια ήταν τα θύματα της μοιραίας πτήσης πάνω απ' την Ουκρανία;

Αθώοι άνθρωποι που απογειώθηκαν με προορισμό... ζωής. Ο πύραυλος βρήκε το στόχο του στον αέρα και σε λίγα δευτερόλεπτα οι άνθρωποι «κατεβαίνουν» στάχτες. Ετσι προσγειώθηκαν, στάχτες που σκόρπισαν αναζητώντας, εκεί επί τόπου, τους εγκληματίες. Τους φυσικούς αυτουργούς. Γιατί οι ηθικοί αυτουργοί, την ίδια ώρα, έδιναν συνεντεύξεις, μιλούσαν με παρρησία για την αξία της ανθρώπινης ζωής και την ειρήνη. Αυτήν που «σκοτώσαν» στον αέρα. Η ειρήνη όμως δεν πέθανε. Εχει τον προορισμό της. Πάντα θα πολεμά... τον πόλεμο. Ετσι κάνει και στη Λωρίδα της Γάζας. Ο πόλεμος τη νίκησε και αυτή επιμένει, ψάχνει για ανάσες μέσα στα χαλάσματα.Τολμά. Δίνει εκείνη ανάσες ζωής και προχωρεί.

Φεύγει με τους κυνηγημένους, από τις χώρες της «Αραβικής Ανοιξης» και με ανθρώπους που απειλούνται από τη λεπίδα των τζιχαντιστών και άλλων οργανώσεων. Με ανθρώπους που πλήρωσαν ό,τι είχαν και δεν είχαν με όνειρο την ελευθερία τους. Με τους πεινασμένους και εξαθλιωμένους που κατέφυγαν στα σαπιοκάραβα των δουλεμπόρων.

Η ειρήνη μαζί τους παλεύει.

Κάποιοι από τους μετανάστες-πρόσφυγες έφθασαν στην ελεύθερη στεριά. Κάποιοι δεν έφθασαν ποτέ. Ναυάγησαν. Η Μεσόγειος έγινε «υγρός τάφος» τους. Ναυάγησε μαζί τους και η ειρήνη.

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, μόνο στη Μεσόγειο πνίγηκαν πάνω από 2.200 μετανάστες-πρόσφυγες μέσα στο 2014. Ποτέ τους δεν έφθασαν στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στη Μάλτα.

Η ειρήνη καταποντίστηκε. Ηταν πιο ισχυροί οι δουλέμποροι.

Ομως γρήγορα θα αναδυθεί και πάλι. Είπαμε, έχει τον προορισμό της. Δεν έχει δική της πατρίδα, φεύγει μακριά.

Εν μέσω βομβαρδισμών, παρούσα στην Υεμένη. Με την παρέμβαση και τη διαμεσολάβηση του ΟΗΕ υπεγράφη συμφωνία μεταξύ κυβέρνησης και ανταρτών της οργάνωσης Ανσάρ αλ Αλάχ. Και από εκεί στο Αφγανιστάν. Παρούσα στην πολυπόθητη συμφωνία για «Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας» μετά την οριστικοποίηση του αποτελέσματος των προεδρικών εκλογών του Ασραφ Γάνι.

Θα ήθελα ιδιαίτερα να μείνω στην παρουσία της ίδιας της ειρήνης στην Ελλάδα. Ναι, στο πρόσωπο της Ιρλανδής Μέιριντ Μαγκουάιρ, της Νομπελίστριας Ειρήνης του 1976.

Μιας γυναίκας-συμβόλου, που γεννήθηκε στο Μπέλφαστ και έζησε τη βία και τις ακρότητες μεταξύ καθολικών και προτεσταντών (η ίδια είναι καθολική).

Η Μέιριντ Μαγκουάιρ μίλησε στην Αλεξάνδρα Τζαβέλλα («Ελευθεροτυπία» 22.9.2014) για τους ανελέητους βομβαρδισμούς του Ισραήλ στη Γάζα, για το «Ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων» και για την ουκρανική κρίση που «μπορεί να αντιμετωπιστεί εσωτερικά με τη διπλωματία των κομμάτων». Μίλησε και για τη φτώχεια, που είναι «η χειρότερη μορφή βίας».

Ναι, είναι η Μέιριντ Μαγκουάιρ που λίγο καιρό πριν προκάλεσε με τις θέσεις της και προέτρεψε τον πρόεδρο των ΗΠΑ (και νομπελίστα ειρήνης) Μπαράκ Ομπάμα να αφήσει τους παλικαρισμούς και την «πολιτική της εκδίκησης» και χάριν της ειρήνης να διαπραγματευθεί με τους τζιχαντιστές και το Ισλαμικό Κράτος.

Αυτή είναι η ειρήνη. Ταπεινή και υπερήφανη, φτωχή και μονάκριβη, θείο γέννημα των ανθρώπων, με αισθήματα βαθιά και πάντα απέναντι στα απάνθρωπα ένστικτα.

Εχει... τον προορισμό της.

Πάντα πολέμιος των πολέμων.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Δημοσιεύματα/Αρθρα/Σχολιασμοί/Παρεμβάσεις