Έντυπη Έκδοση

Ειρήνη, η μόνη επιλογή

«Ο πόλεμος δεν μπορεί να γίνει ανθρώπινος, μόνο να καταργηθεί μπορεί» Αλμπερτ Αϊνστάιν

Χρειάζεται επειγόντως ένα «κίνημα των κινημάτων», που θα συνδέσει όλα τα μεγάλα προβλήματα της ανθρωπότητας με τη διεκδίκηση του αφοπλισμού και της ειρήνης

Τον περασμένο Ιούλιο συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν πέρασαν παρά 21 χρόνια και η ανθρωπότητα έζησε νέο πιο καταστροφικό αιματοκύλισμα με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.  Το σύνθημα - υπόσχεση των μεγάλων της Γης που υψώθηκε πάνω από τα ερείπια και τις φρικαλεότητες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν «ποτέ πια πόλεμος, ποτέ πια φασισμός» και το 1945 ιδρύθηκε ο ΟΗΕ με καταστατική υποχρέωση και στόχο «να απαλλάξει τις επόμενες γενιές από τη μάστιγα του πολέμου».

Δυστυχώς, η υπόσχεση αυτή δεν υλοποιήθηκε, αφού ακολούθησε ο Ψυχρός Πόλεμος («τρίτος παγκόσμιος πόλεμος», κατά τον μεγάλο Βρετανό ιστορικό Ερικ Χομπσμπάουμ). Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, η ηγεσία των ΗΠΑ διακήρυξε τη λεγόμενη «νέα παγκόσμια τάξη» υπό αμερικανική ηγεμονία, ύστερα από τον πόλεμο του Κόλπου. Ακολούθησε η διάλυση και ο πόλεμος εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, το 1999. Επρόκειτο για τον πρώτο λεγόμενο «ανθρωπιστικό πόλεμο».

Θα μπορούσε να πει κανείς, κάνοντας τη σύντομη αυτή αναδρομή, ότι η ιστορία της ανθρωπότητας είναι μια ιστορία πολέμων. Η διαπίστωση δεν είναι εντελώς ακριβής, διότι στο ιστορικό διάβα υπήρξαν και μεγάλοι αγώνες για την ειρήνη και ειρηνικές κατακτήσεις του ανθρώπινου πολιτισμού.

Αρχές του 21ου αιώνα πολλοί είχαν μιλήσει για «παντοδυναμία» των ΗΠΑ, καθώς και ότι «ο νέος αιώνας θα είναι αμερικανικός».

Η συνέχεια υπήρξε τραγική με τους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ και καταστροφική για τις ίδιες τις ΗΠΑ, των οποίων οι ετήσιες στρατιωτικές δαπάνες ξεπέρασαν κατά πολύ τα 500 δισ. δολάρια, δηλαδή πολύ πάνω από τα επίπεδα του Ψυχρού Πολέμου. Ετσι μπορεί να εξηγηθεί εν μέρει και η βαθιά κρίση της οικονομίας της «μόνης υπερδύναμης», που εκδηλώθηκε το 2008.

Εκείνα τα χρόνια, πολλοί είχαμε πει «και μη χειρότερα», όμως οι σημερινές εξελίξεις προοιωνίζονται χειρότερα για την Ευρώπη και τον κόσμο. Σε όποιο σημείο της Γης και αν στρέψουμε το βλέμμα, η ειρήνη ματώνει, είτε πρόκειται για την Ουκρανία, είτε για το πολύπαθο Ιράκ, είτε για την Παλαιστίνη που ζει ένα διαρκή πόλεμο εδώ και πολλές δεκαετίες, για να μην πούμε για τη Βόρεια Αφρική, τη Νιγηρία και τη Σομαλία. Την ίδια ώρα στη Δυτική Αφρική θερίζει η επιδημία του Εμπολα, ενώ ο προϋπολογισμός της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας είναι πολύ μικρότερος του 2% των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών.

Με αυτά τα άκρως ανησυχητικά δεδομένα, υποδεχόμαστε την καθιερωμένη από τον ΟΗΕ Διεθνή Ημέρα Ειρήνης - 21 Σεπτεμβρίου. Πρόκειται για ημέρα εγρήγορσης και κινητοποίησης, την οποία ως Παρατηρητήριο Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης (ΠΑΔΟΠ) τιμούμε στη διάρκεια του τριήμερου 20-23 Σεπτεμβρίου, έχοντας προσκαλέσει ως ομιλήτρια μια ξεχωριστή γυναίκα και θαρραλέα αγωνίστρια, την Ιρλανδή νομπελίστρια Ειρήνης Μέιριντ Μαγκουάιρ.

Ποια είναι η Μέιριντ Μαγκουάιρ

Η Μέιριντ Κόριγκαν-Μαγκουάιρ γεννήθηκε στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας το 1944 από καθολικούς γονείς.

Ο τραγικός θάνατος των τριών παιδιών της αδερφής της από αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε μέλος του IRA -ενώ προσπαθούσε να διαφύγει τη σύλληψη από τον βρετανικό στρατό- οδήγησε τη Μαγκουάιρ μαζί με την Μπέτι Ουίλιαμς, αυτόπτη μάρτυρα του συμβάντος, να ιδρύσουν την οργάνωση «Γυναίκες για την Ειρήνη», η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε «Κοινότητα των Ανθρώπων της Ειρήνης».

Μέσα σε λίγο χρόνο, οι Μαγκουάιρ και Ουίλιαμς κινητοποίησαν χιλιάδες μέχρι το σημείο να βγάλουν στους δρόμους του Μπέλφαστ 35.000 άτομα, με αίτημα την προσέγγιση και την ειρήνη ανάμεσα στις δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις της Β. Ιρλανδίας. Για τους αγώνες τους τιμήθηκαν και οι δύο με Νόμπελ Ειρήνης, το 1976.

Το 2006, η Μαγκουάιρ ήταν μία από τις ιδρύτριες της Πρωτοβουλίας Γυναικών Νομπελιστριών, με στόχο μια συντονισμένη προσπάθεια για την ειρήνη με δικαιοσύνη και ισότητα.

Τέλος, η Μέιριντ Μαγκουάιρ έχει λάβει μέρος σε δεκάδες φιλειρηνικές πρωτοβουλίες για μεγάλα διεθνή ζητήματα, όπως το Παλαιστινιακό, ενώ συμμετείχε και στα κινήματα κατά των πολέμων σε Ιράκ και Αφγανιστάν.

Τελευταίο μεγάλο αντιπολεμικό «ραντεβού» στο οποίο συμμετείχε ήταν το παγκόσμιο αντιπολεμικό φόρουμ του Σαράγεβο (6-9 Ιουνίου 2014), με αφορμή τα 100 χρόνια από την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Καταλήγοντας θέλω να επισημάνω ότι επείγει η δημιουργία ενός νέου μεγάλου παγκόσμιου αντιπολεμικού κινήματος, με πολυδιάστατο περιεχόμενο. Χρειάζεται επειγόντως «ένα κίνημα των κινημάτων», που θα συνδέσει όλα τα μεγάλα προβλήματα της ανθρωπότητας με τη διεκδίκηση του αφοπλισμού και της ειρήνης. Οπως λέγαμε παλαιότερα. «Ειρήνη η μόνη επιλογή, αφοπλισμός - ανάπτυξη - ζωή».

* Πρόεδρος του Παρατηρητηρίου Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης (ΠΑΔΟΠ)

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Δημοσιεύματα/Αρθρα/Σχολιασμοί/Παρεμβάσεις