Έντυπη Έκδοση

Με ξόρκια και βασκανίες προς την εξουσία...

Από τον γράφοντα έχει κατ' επανάληψιν τονιστεί ότι το τρένο, για το ξεπέρασμα του κυβερνητικού, δημοσιονομικού και αναπτυξιακού αδιεξόδου, χάθηκε σχεδόν οριστικά με το ναυάγιο της σύμπηξης ενός διακομματικού κυβερνητικού μετώπου, τις παραμονές τής μνημονιακής υποταγής μας.

Τόσο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όσο και ο ολιγόμηνος πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος (11.11.2011-12.5.2012) ανεπιφυλάκτως τάσσονταν υπέρ ενός παρόμοιου διακομματικού κυβερνητικού μετώπου, που θα λειτουργούσε ως αδιαπέραστο οχυρωματικό τείχος στις πολιορκίες των τοκογλύφων, οιασδήποτε δανειστικής τρόικας.

Ατυχώς, τα υστερόβουλα μετεμφυλιοπολεμικά «χούγια» των προσχεδιασμένων πολιτικών πολώσεων δεν άφησαν το παραμικρότερο περιθώριο για παρόμοιες σωτήριες συγκλίσεις. Τα κάθε άλλο παρά πειστικά «επιχειρήματα», για «αγεφύρωτες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές», λειτούργησαν και πάλι ως προσχηματικές ασπίδες για τη σεκταριστική αναδίπλωση εκείνων (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΕΛ) που θα όφειλαν να συμπράξουν αποτελεσματικά για μια κυβέρνηση διακομματικής συνευθύνης.

Πέντε χρόνια μετά την αυτοαπομόνωση αυτή, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να αιφνιδιάσει τις αντίπαλες δυνάμεις, αναθεωρώντας εκ βάθρων την πολωτική του αδιαλλαξία. Και με το δέλεαρ μιας πιθανής πορείας προς την κυβερνητική εξουσία, προσπαθεί να γκρεμίσει τείχη που ο ίδιος είχε ορθώσει εναντίον όχι μόνο πολιτικών, αλλά και θρησκευτικών «αντιπάλων». Ομως στην πραγματικότητα παραβίασε θύρες ανοικτές...

Τόσο το Αγιον Ορος όσο και το Βατικανό, με την ιδιότυπη κρατική τους υπόσταση, στην επικοινωνιακή εθιμοτυπία τους εφαρμόζουν διπλωματικά την αρχή των «ανοικτών θυρών». Εάν ανατρέξει κανείς στα δελτία Τύπου της Αγίας Εδρας, ή και στο επίσημο δημοσιογραφικό της όργανο, «Osservatore Romano», θα διαπιστώσει ότι στην αίθουσα υποδοχής του Βατικανού έχουν παρελάσει όχι μόνον οι πιο εξωτικοί και πλουμιστοί φύλαρχοι πασών των θρησκειών ή και ανιμιστικών αιρέσεων, αλλά και αρκετοί τω όντι, ή κατά δήλωσιν «άθεοι» και κομμουνιστές.

Αδιαμφισβήτητοι σταθμοί αυτής της ανεκτικής και ανεξίκακης παράδοσης του Βατικανού υπήρξαν η συνάντηση του Ρωμαιοκαθολικού Πάπα με τον μαρξιστή Φιντέλ Κάστρο στην Αβάνα, αλλά και η συμπαράσταση του Βατικανού στο άνοιγμα του ευρωκομμουνιστή Ενρίκο Μπερλινγκουέρ προς τον χριστιανοδημοκράτη πρωθυπουργό Αλντο Μόρο, που πλήρωσε αυτό τον «ιστορικό συμβιβασμό» με τη ζωή του, από τις φιλομπρεζνιεφικές Ερυθρές Ταξιαρχίες.

Συμπέρασμα: Η επικοινωνιακή σαγήνη, με τα αγχωτικά και πολυδάπανα ταξίδια -με χρήματα των φορολογουμένων- σε κέντρα πολιτικών και θρησκευτικών κατεστημένων (Βερολίνο για τον πρωθυπουργό, Βατικανό για τον Αλ. Τσίπρα), όλο αυτό το σόου ελάχιστα προσελκύει ψηφοθηρικά όχι μόνο την ελληνική, αλλά και την πανευρωπαϊκή κοινωνία. Δηλαδή λαούς που μαστίζονται από την οικονομική αφαίμαξη, από τη νεοφιλελεύθερη Νέα Τάξη, αλλά και την αιματοβαμμένη πολεμοκάπηλη παρουσία ενός τυχοδιωκτικού ΝΑΤΟ.

Ο μόνος τρόπος για να ξεφύγει μια απροστάτευτη χώρα από τα θανατηφόρα αυτά δίχτυα είναι η κοινωνική συνοχή, η οποία όμως προϋποθέτει, πρωτίστως, ανυπόκριτη πολιτική συνδιαλλαγή και ενότητα. Και ο νοών νοείτω...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Ναι μεν αλλά