Έντυπη Έκδοση

Τα καλά και (τα) συμφέροντα

Ως επεισόδιο σειράς λογίζονται οι συζητήσεις του Ελληνα πρωθυπουργού με τη Γερμανίδα καγκελάριο στο Βερολίνο. Η απαρχή του σίριαλ των σύγχρονων ελληνο-γερμανικών σχέσεων θα μπορούσε να αναζητηθεί στους χρόνους λίγο πριν από το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Είναι η περίοδος εξόδου του γερμανικού εθνικισμού και ιμπεριαλισμού στη διεθνή αρένα προς άγρα ζωνών επιρροής και εκμετάλλευσης. Στο διάστημα εκείνο σημειώθηκε σοβαρή διείσδυση των Γερμανών στα κράτη των Βαλκανίων και φυσικά την Ελλάδα.

Είναι λίγο-πολύ γνωστή η αναστάτωση και η διαίρεση που προκάλεσε στο εσωτερικό της χώρας η αντιπαράθεση του βασιλιά Κωνσταντίνου Α' με τον πρωθυπουργό Ε. Βενιζέλο με αφορμή την επιλογή συμμαχίας τον καιρό του πολέμου. Ο Κωνσταντίνος, νυμφευμένος με τη Σοφία της Πρωσίας, αδελφή του Κάιζερ Γουλιέλμου Β', υποσχέθηκε στον τελευταίο να προσανατολίσει υπέρ του την εξωτερική πολιτική του βασιλείου του. Εκ του αποτελέσματος φάνηκε πως τα γερμανικά συμφέροντα στην περιοχή καθόλου δεν συμβάδιζαν με το «καλό» της Ελλάδας.

Αρκετά αργότερα, στη δεκαετία της οικονομικής και παραγωγικής ανασύστασης (1950), το σύνολο των ελληνικών κυβερνήσεων (Πλαστήρα, Παπάγου, Καραμανλή) εμφανίζεται ποικιλότροπα γαντζωμένο απ' τη Δυτική Γερμανία. Εκεί θα αναζητηθούν εμπορικοί εταίροι, δάνεια, υλικοτεχνική βοήθεια, εκεί θα διοχετευτεί ανθρώπινο δυναμικό απ' τις αιμορραγούσες επαρχίες της Ελλάδας. Στις αρχές του 1960 γίνονται πλέον αισθητά και οφθαλμοφανή τα αδιέξοδα που δημιούργησε η συνεργασία με τους Γερμανούς. Το μοντέλο ανάπτυξης που σχεδόν πεισματικά υιοθετήθηκε (καθώς είχαν απορριφθεί άλλες προτάσεις, αμερικανικές κατά κύριο λόγο) αποδεικνυόταν βαθιά προβληματικό, εγκλώβιζε και απενεργοποιούσε τις όποιες δυνάμεις διέθετε η ελληνική οικονομία.

Στα δύο χονδρικώς προαναφερθέντα, υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα να προστεθούν και κατ' επέκταση να τεκμηριώσουν τη θέση ότι ο παράλληλος βηματισμός με τα γερμανικά κελεύσματα λειτούργησε μεν, μονομερώς δε. Το όφελος για την ελληνική πλευρά υπήρξε πρόσκαιρο, περιορισμένο, επικεντρωμένο σε συγκεκριμένα πρόσωπα.

Στην πρόσφατη κοινή συνέντευξη Τύπου Μέρκελ - Σαμαρά, ο πρωθυπουργός έσπευσε να ευχαριστήσει την εταίρο για τη στήριξη. Κατανοητό, ιδίως για μία κυβέρνηση της οποίας η βιωσιμότητα κρίνεται αμφίβολη. Η συγκατάβασή του, εντούτοις, σημαίνει και τη σιωπηρή αποδοχή της άποψης που εκστομίστηκε από τα μερκέλεια χείλη και που ονοματίζει ως «καλό για την Ευρώπη, το καλό της Γερμανίας». Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι, λοιπόν, γιατί πάει εξοργιστικά πολύ να στροβιλιζόμαστε σ' ένα διαρκές ιστορικό deja vu: το «συμφέρον» κυβερνητικών, πολιτικών ή οικονομικών παραγόντων σε καμία περίπτωση δεν «συνεπάγεται» καλό και για το σύνολο μιας κοινωνίας.

(Σ.σ. η ατάκα Μέρκελ αφήνεται ασχολίαστη, αν μη τι άλλο έχει απαντήσει πολύ νωρίτερα ο Πιραντέλο)

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Εξιστορήσεις