Έντυπη Έκδοση

Αθηναϊκές «νάρκες»

«ΣΤΑ περβόλια, μες στους ανθισμένους κήπους θα βρεθούμε Χάρε», λέει (περίπου) το τραγούδι του Μίκη κι εμένα με πιάνουν τα γέλια, διότι το ξέρω, από δραγάτη θα πάω. Βρε παιδί μου, λες και το χέρι μου ανέπτυξε τη δική του ανεξαρτησία κι όπου δει λαχανικό σπεύδει να το απαλλοτριώσει.

Του κάνω συχνά παρατηρήσεις αλλά αυτό το χαβά του. Επεξεργάζεται τον Κλάουζεβιτς και καταστρώνει στρατηγικές, αλλά στην πορεία τις ξεχνά και ως άλλη Ελαφρά Ταξιαρχία εφορμά κι όποιον πάρει ο Χάρος. Ευτυχώς που δεν είναι μαθημένο να στραγγαλίζει κότες και να σφάζει αρνιά, διότι τότε θα είχαμε πραγματικό πρόβλημα.

Τα παραπάνω για ό,τι αφορά τον Αύγουστο και το μισό Σεπτέμβρη, ως απολογισμός των διατροφικών μου συνηθειών στην κεντρική Ελλάδα. Τώρα πια στην Αθήνα ή πάμε στο μανάβη ή φυτεύουμε στη βεράντα. Στην Αθήνα όπου κατοικοεδρεύω εδώ και κάποιες μέρες και την περπατώ όπως ο Τζακ Νίκολσον στο «Καλύτερα δεν γίνεται», με τα μάτια καρφωμένα στο πεζοδρόμιο και χοροπηδώντας από πλάκα σε πλάκα. Οχι ακριβώς το μαύρο αλλά το κατάμαυρο σίχαμα!

Το νέο μου σπίτι απέχει είκοσι μέτρα από το πάρκο των Ιλισίων. Τα έχω ξαναγράψει αλλά δεν αντέχω πια. Περνούν χαρωπές οι κυρίες με τα σκυλάκια, τάχα ότι τα βγάζουν βόλτα. Βόλτα; Οχι βέβαια, στην τουαλέτα (πάρκο) τα πάνε. Η δε κυρία της διπλανής πολυκατοικίας έχει εγκαταστήσει στην είσοδο κρεβατοκάμαρα για γατιά, προσφέροντας αφειδώς γεύματα και σε άλλα πλην των δικών της. Κι έτσι περισσεύουν τα σκ... στο πεζοδρόμιο και γύρω από το κτηνώδες τζιπ της «ζωόφιλης». Εχω δει τύπο που κάνει τζόγκινγκ να παίρνει μνημειώδη τούμπα πατώντας σε νάρκη επί πεζοδρομίου.

Στο Παγκράτι πάλι περπατούσα στο οδόστρωμα διότι είχε περισσεύσει η αηδία μου για τις πατημένες τσίκλες (μαύροι λεκέδες) στα πεζοδρόμια, όπου άχρηστος που προσπαθούσε να παρκάρει μου έκανε παρατήρηση. Πήγα να του εξηγήσω αλλά η διάθεσή μου ήταν να τον πιάσω από το λαιμό.

Και έτσι διά της τεθλασμένης επιστρέφει το μυαλό μου στο χωριό, εκεί όπου δεν σιχαινόμουν τα παπούτσια μου. Και όπου άντε να πάταγα κανένα σύκο που είχε πέσει από το δέντρο ή ίσως κάποιο ρόδι. Εμπαινα στην αυλή, έπαιρνα το λάστιχο κι έβαζα τάξη. Σ' αυτή την πόλη (και στις άλλες) τι να κάνεις; Οι συμπολίτες ποσώς ενδιαφέρονται και οι δημοτικές αρχές αιωνίως βρίσκονται σε αργία.

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ κουράστηκα. Θα ήθελα η Αθήνα να ήταν απλωμένη πάνω σ' ένα σεντόνι, να το τινάξω να την καθαρίσω. Ξέρω πως όσο προχωρούν οι μέρες θα τη συνηθίσω πάλι, για την ώρα όμως, όσο διατηρώ την παρθενία του νέου κατοίκου της, δεν την αντέχω. Αλλά τι να κάνω, εδώ γεννήθηκα, κι εδώ πρέπει να πορεύομαι. Εστω και μέσα στα σκατά!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
ΑΝ-ΕΞΟΔΟΣ