Έντυπη Έκδοση

Τα σουπλά στην κ. Μέρκελ

Το σκάμμα είναι υγρό και σκοτεινό, μυρίζει άμμο και βουίζει σαν βαθύ ποτάμι. Κι όμως, τι δεν θα δίναμε να σηκώσουμε με χέρια γυμνά, μέσ' από τη λάσπη, ένα μάρμαρο, ακόμη και μια απλή πέτρα σμιλεμένη από ντόπιο τεχνίτη της γραφής.

 Την ώρα αυτή που ακούγεται κενή και εν αναμονή ειδήσεων από τον τάφο της Αμφίπολης, η σκέψη γυρνάει πίσω στους αιώνες, στην ιστορία της γραφής, στους φθεγγόμενους λίθους με τις επιχώριες διαλέκτους του 8ου αι. π.Χ., στην εποχή που η σκέψη των Ιώνων γίνεται λυρική ποίηση και η μελωδία της απλώνεται σαν ατλάζι, αγκαλιάζοντας όλο το γνωστό τότε κόσμο. Κάθε απότμημα λίθου με ελληνική γραφή, όσο ακατανόητη και αινιγματική κι αν είναι σήμερα, λειτουργεί σαν κάψουλα του χρόνου, μεταφέροντάς μας στις κοινωνίες που μιλούσαν κάποτε τη βαριά αριστοκρατική δωρική γλώσσα του «μολών λαβέ» ή την αιολική της Σαπφούς, που φιλοδώρησε γενναιόδωρα την παγκόσμια ποίηση με τραγούδια του έρωτα.

Ολα αυτά βγήκαν στο φως σε μεγάλο βαθμό μέσα από την ανασκαφική διαδικασία. Ψηφίσματα πάνω σε λίθους μάς δίνουν πληροφορίες οικονομικού, στρατιωτικού, πολιτικού χαρακτήρα για τα διοικητικά και θρησκευτικά κέντρα που παρήγαγαν πολιτισμό σε διάφορες περιοχές. Στην Ελλάδα έχουμε τη μεγαλύτερη λίθινη βιβλιοθήκη του κόσμου. Ενα μουσείο μοναδικό, άγνωστο στους περισσότερους Ελληνες, πασίγνωστο στους ξένους μελετητές τής γραφής και της ιστορίας της γλώσσας. Λειτουργεί από το 1884 στον ίδιο βαθύσκιωτο χώρο που βγάζει σε μια παλιά αυλή με αρχαία μάρμαρα, στην οδό Τοσίτσα. Η επίσκεψη σ' αυτό το μουσείο, με τις 10.600 ενεπίγραφες πέτρες από τον 8ο αι. π.Χ. μέχρι τα βυζαντινά χρόνια, αποτελούσε μέχρι πρόσφατα προσκύνημα για τους ξένους ερευνητές που περίμεναν στη σειρά να μελετήσουν ένα λίθο, πριν αυτοί ψηφιοποιηθούν και βγουν στο Διαδίκτυο. Και σήμερα πολλοί καταφεύγουν στο μουσείο αυτό όταν επιθυμούν να αγγίξουν την πέτρα πριν τη μελετήσουν.

Αν η δική μας γενιά δεν ευτύχησε σε μεγάλο βαθμό να πιάσει τον ανθρώπινο παλμό που κτυπά μέσα σ' αυτά τα κείμενα, δεν σημαίνει πως και τα παιδιά μας πρέπει να μη νιώσουν αυτήν τη χαρά. Γι' αυτό, άλλωστε, 4.500 μαθητές επισκέπτονται το Επιγραφικό Μουσείο κάθε χρόνο και μέσα από τα εκπαιδευτικά του προγράμματα μαθαίνουν την ιστορία της γραφής και δοκιμάζουν να διαβάσουν τα κείμενα, αναγνωρίζοντας την κοινή προέλευση των λέξεων που μιλάνε σήμερα.

Θα πείτε, γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί η «σεπτή» κυβέρνηση αποφάσισε να συνενώσει το Επιγραφικό Μουσείο με το Νομισματικό Μουσείο. Στο Νομισματικό προΐσταται ο διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, που σημαίνει τρία μουσεία για έναν και εκλεκτό της εξουσίας. Ετσι, οι τρεις υπάλληλοι του Επιγραφικού μπορεί να γίνουν δύο, ένας, κανένας... Κατά τα άλλα, ο πρωθυπουργός κόμισε (απόρρητο!) φάκελο με τα ευρήματα της Αμφίπολης στην Ανγκελα Μέρκελ και της ψιθύρισε μυστικά στ' αυτί: «Η Μακεδονία είναι ελληνική». Λες κι αυτό δεν αποδεικνύεται πρωτίστως από τη γλώσσα που μιλούσε ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος και από την ελληνική γραφή στη γη των Μακεδόνων. Δεν της πήγαινε καλύτερα τα λαμπρά ευρήματα του Μανόλη Ανδρόνικου: χρυσά στεφάνια, ελεφαντοστέινα αριστουργήματα μικρογλυπτικής και ιδανικές ζωγραφιστές μορφές, σε μια σειρά από γυαλιστερά σουπλά, να χορτάσει το μάτι της μακεδονική πολυτέλεια;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
ΚΟΝΤΡΑρίσματα