Έντυπη Έκδοση

Σκοτσέζικη φαντασίωση

Εμένα πιο πολύ απ' όλα με το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκοτίας μου άρεσε η φωτογραφία με τα τέσσερα αρρενωπά μοντέλα που σήκωσαν τις φούστες τους και έδειξαν τους κώλους τους και θυμήθηκα πως έχω κι εγώ μια «σκοτσέζικη» μίνι φούστα κόκκινη καρό κρυμμένη στο μπαούλο με τρεις πιέτες γαζωμένες μέχρι τον δεξί γοφό... και ξέφτια κάθετα.

Φοριέται με άσπρη βινίλ μπότα με μύτες σε σχήμα «πι» σαν φέτες του τοστ και με ζωγραφιστές μαύρες βλεφαρίδες πάνω και κάτω από τα μάτια. Και τώρα δα θυμήθηκα πως πήγα και στη βόρεια Σκοτία καλεσμένη στο γάμο δύο φίλων μου, σε ένα κάστρο δίπλα στο ποτάμι! Εξω όλα ήταν ομίχλη και υγρασία, όμως μέσα ήταν ζεστά και γαμήλια και το δωμάτιό μου στο κάστρο ήταν όσο όλο μου το σπίτι: Τράβηξα τις βαριές κουρτίνες στα πλάγια, ανασήκωσα μια μικρή γωνιά από τα στρωσίδια με τα ροζ τριαντάφυλλα (πάντα νιώθω ότι ξηλώνω μουσαμά κολλημένο στα τσιμέντα) και σφηνώθηκα στην πάνω δεξιά γωνία του τεράστιου κρεβατιού μου να ακούσω το ποτάμι και να «δω» τα φαινόμενα του σκότους!

Τα πουπουλένια μαξιλάρια του Ιππότη και της Δεσποσύνης ήταν πολύ μαλακά για τα γούστα μου, όμως το πέτρινο μενίρ στον κήπο έφερνε κάτι από το «πνεύμα» της σκοτσέζικης αφαίρεσης. Την άλλη μέρα εξέδραμα στα φαιά μουσκεμένα χωράφια των δημητριακών και επισκέφτηκα τα αποστακτήρια δίπλα στις καθαρές πηγές, όπου ζυμώνουν οι «Αλχημιστές» τα αρωματικά τους ουίσκια με τα διακριτικά χρώματα. Είδα τα «καζάνια» και πώς «βράζει» το κριθάρι με τα λουλουδάτα βότανα και πώς παλαιώνει στα βαρέλια και γίνεται μολτ πολλών αστέρων και αφού το δοκίμασα, πήγα να δω το εξάμετρο τέρας με τις δυο καμπούρες, στη λίμνη Λοχ Νες που δυστυχώς δεν εμφανίστηκε εκείνη την ημέρα, όμως εγώ το φαντάστηκα: είναι η ίδια η λίμνη με τον καθρέπτη της και την απαστράπτουσα στιλπνότητά της, που «κρατάει» ανάλαφρα στην επιφάνειά της όλα τα ψηλά βουνά και τα βαθυπράσινα δέντρα... ανάποδα και που σαν ιέρεια των υδάτων δεν επιτρέπει το φως να τη διαπεράσει, να μπει στα σκοτεινά της βάθη και στις αρχαίες της σπηλιές... στα δώματα των μυθικών θαλάσσιων τεράτων της!

Και μπορεί το τέρας να μην έδωσε παράσταση εκείνο το βροχερό μεσημέρι, το βράδυ όμως το τελευταίο, πριν από την αναχώρησή μου, ήρθε στο μικρό δωμάτιό μου στο παλιό Εδιμβούργο το στοιχειό! Είχα πιει τρία λογιών αρωματικά τσάγια κοιτάζοντας την πόλη απ' το παράθυρο... τον μαύρο ουρανό και τα λιγοστά φωτάκια εδώ και εκεί στα τετράγωνα μικρά παράθυρα. Ηταν Σάββατο αργά το βράδυ και από νωρίς είχαμε επισκεφτεί πέντε - έξι διαφορετικές παμπ ακούγοντας μουσικές και συζητώντας για τους επικείμενους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Ελλάδα και για τις ανέφικτες προοπτικές για θεατρική έκφραση και δημιουργία. Λιγνές Σκοτσέζες κατάξανθες με ψηλοτάκουνα ξώφτερνα και «τουαλετίτσες» με τιράντες, μέσα στην παγωνιά, κρεμασμένες στα μεθυσμένα μπράτσα των κοκκινομάλληδων συνοδών τους, διέσχιζαν το δρόμο και χάνονταν στα υπόγεια, ενώ στις φωτεινές βιτρίνες χαμογελούσαν θλιμμένα τα καρό «μπαλώματα» στους γιακάδες, στους αγκώνες και πάνω στα μπουκαλάκια Burberry...

Στην επιστροφή μου προς το ξενοδοχείο πρόσεξα εδώ και εκεί και στις γωνίες παντού στα πεζοδρόμια πολύ πράσινο εμετό και πίσω στο «παλιό» δωμάτιό μου κάτω από την κουβέρτα αφηρημένα... μόνη... σκεφτόμουνα, ενώ στη μικρή τηλεόραση πάνω στο ψυγείο έπαιζε χωρίς ήχο ένα κόμικς! Και τότε... αργά... ήσυχα και αθόρυβα από την κόγχη του τοίχου απέναντι, κάτω από ένα ξεθωριασμένο ρόδο της ρομαντικής ταπετσαρίας βγήκε αυτό το κάτι... το άγνωστο, ο «καπνός» που προσπαθούσε να πάρει σχήμα και διαλυόταν και ξαναπύκνωνε χωρίς ποτέ να σχηματοποιείται απολύτως και «κάθισε» απαλά στα πόδια μου. Πίσω του έσερνε μια λίμνη:

«Τι ξεπροβάλλει μες στην άδεια σας καρδιά όποτε εμφανίζομαι, πέρα από κάθε πιθανή αμφιβολία;» Ρωτά με τη φωνή της εκκωφαντικής σιωπής να σπάει: «Ποιος φόβος ελλοχεύει, ποια ατελεύτητος ανάμνηση συγγένειας; Ισως του κρεβατιού οι ακατανόητες γκριμάτσες - είμαι ο ζοφερός μπαμπούλας που παραφυλάει, χιμάω στους μηρούς της μητερούλας σας, κι εκείνη γίνεται μαζί μου Κάποια Αλλη, μια δολοφονημένη που καθόλου δεν την ξέρετε. Μα ελάτε, τώρα, ας αφήσουμε τα χάδια, είσαστε δα παιδιά μεγάλα. Σίγουρα αντέχετε τις σοβαρότερες αλήθειες».

Send in the Clown (απόσπασμα) της Ολβίας Παπαηλίου

Από την ποιητική συλλογή «Μόνιμο ύδωρ- ζωντανό νερό»

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Η ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ