Έντυπη Έκδοση

Αλέξανδρος Λογοθέτης

«Ανεργοι, απολυμένοι, όλοι σε καταστολή»

Από τους πιο εκφραστικούς και γοητευτικούς ηθοποιούς της γενιάς του, έχει ξεχωρίσει για τους ρόλους που έχει ερμηνεύσει στο θέατρο και στο ελληνικό σινεμά

Ο Αλέξανδρος Λογοθέτης δηλώνει «ανθέλληνας»: «Διάβασα τις προάλλες μια συνέντευξη του Πάνου Κούτρα που τα έχωνε στους Ελληνες. Κι έχει δίκιο. Εγώ από μικρό παιδί ένιωθα ανθέλληνας. Με την έννοια ότι έβλεπα όλη αυτή τη λαμογιά, την πουστιά, το κάτω από το τραπέζι, το βόλεμα με το «μέσο». Κι αναρωτιόμουν: δεν υπάρχει άλλος τρόπος;».

«Στο σπίτι» του Αθανάσιου Καρανικόλα «Στο σπίτι» του Αθανάσιου Καρανικόλα Ανθρωπος με βαθιά οικολογική συνείδηση, ο καλός ηθοποιός αναρωτιέται πώς γίνεται στην Αμερική 400.000 άνθρωποι να έχουν βγει στους δρόμους για το κλίμα κι εμείς τίποτα...

Από τους πιο εκφραστικούς και γοητευτικούς ηθοποιούς της γενιάς του, ο Αλέξανδρος Λογοθέτης έχει ξεχωρίσει τα τελευταία χρόνια για τους ρόλους που έχει ερμηνεύσει στο θέατρο και στο ελληνικό σινεμά. Ευρύτερα γνωστός, ωστόσο, έγινε από το τηλεοπτικό «Νησί» όπου ενσάρκωσε το γιατρό.

Πολιτικοποιημένος, με άποψη για τα πράγματα και οργή για τις αδικίες που βιώνει ο ελληνικός λαός, διαθέτει ευαίσθητες κεραίες απέναντι στην επικαιρότητα. Και μια κι ο λόγος για κεραίες, πέρυσι τον είδαμε στο «Wild Duck» του Γιάννη Σακαρίδη που αποκαλύπτει τις καταστροφικές επιπτώσεις που έχουν οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας στην ανθρώπινη υγεία -ένα σαφές σχόλιο στην, με κάθε κόστος, κερδοφορία των πολυεθνικών εις βάρος των ανύποπτων πολιτών.

Στην ίδια ταινία έπαιζε ο πατέρας του, ο γνωστός ηθοποιός Ηλίας Λογοθέτης, η γυναίκα του, η Ευσταθία Τσαπαρέλη (η όμορφη νεαρή ηθοποιός που είδαμε στο «Διαχειριστή» του Περικλή Χούρσογλου), αλλά και το (αγέννητο ακόμα τότε) μωρό τους.

Πετύχαμε τον ηθοποιό έπειτα από μια πρόβα στο «Θησείο»: σε λίγο καιρό θα τον δούμε στο «Γλάρο», σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου. Από προχθές προβάλλεται και η νέα ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί, «Στο σπίτι», του Αθανάσιου Καρανικόλα, ενός ταλαντούχου σκηνοθέτη που ζει μόνιμα στο Βερολίνο. Στο φιλμ, που βραβεύτηκε το χειμώνα στην Μπερλινάλε (βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο Forum), η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου ενσαρκώνει τη σύζυγο του Λογοθέτη, και η Μαρία Καλλιμάνη την επί 12 χρόνια Γεωργιανή οικιακή βοηθό τους, η οποία όμως μια μέρα αρρωσταίνει σοβαρά. Αν και δεμένο μαζί της, το ζεύγος αποφασίζει να τη διώξει γιατί δεν τους συμφέρει οικονομικά...

Χωρίς μελοδραματισμό, κορόνες και υψωμένο δάχτυλο, ο Καρανικόλας διηγείται με λιτότητα και βάθος μια ιστορία που θα μπορούσε να συμβεί σε όλους μας.

- Πώς σας φαίνεται η στάση του πατέρα στην ταινία;

«Ολοι συμφωνούν πως είναι ένα κάθαρμα. Διότι αποφασίζει να διώξει μια άρρωστη γυναίκα. Εγώ θεωρώ πως αναγκάζεται να πάρει αποφάσεις για το "καλό" της οικογένειας κι εκεί πάνω βέβαια γίνονται και λάθη. Γιατί κι αυτός περνά μια πολύ δύσκολη στιγμή στη ζωή του, με οικονομικά προβλήματα. Μπορεί να έχει ένα σούπερ-ντούπερ σπίτι, αλλά περιμένει μια δουλειά που δεν του κάθεται, κόβει από παντού, και κάπου χάνεται με τη γυναίκα του. Και φοβάται να αναλάβει έναν άρρωστο άνθρωπο. Ισως γιατί έχει κι ο ίδιος τα δικά του ψυχωσωματικά».

- Εσείς τι θα κάνατε στη θέση του;

«Αν είχα ζήσει με αυτή τη γυναίκα 10-12 χρόνια, και το παιδί μου είχε δεθεί μαζί της, θα τη φρόντιζα όσο μπορούσα. Ακόμα κι αν δεν είχα λεφτά, μπορεί να μην την πλήρωνα, αλλά θα την κράταγα. Ισως βέβαια να μην ήμουν τόσο ευαίσθητος αν δούλευε για μένα μόνο 1-2 χρόνια».

- Το ίδιο δεν θα μπορούσε να συμβεί και με μια Ελληνίδα; Γιατί επέλεξε μια αλλοδαπή ο Καρανικόλας;

«Διότι σήμερα σπάνια θα βρεις Ελληνίδα σε μια τέτοια δουλειά. Τις προάλλες πήρα ένα ΚΤΕΛ στην Κρήτη. Μόνο 2-3 θέσεις ήταν άδειες κι εγώ πήγα και κάθισα δίπλα σε έναν Πακιστανό. Κανείς δεν ήθελε να κάτσει δίπλα του. Εγώ τον χαιρέτησα, και είδα στο βλέμμα του πόσο χάρηκε. Οι μετανάστες δεν είναι το πρόβλημα. Είναι η λύση. Δείτε οι Αμερικάνοι ή οι Γερμανοί πώς αξιοποίησαν τους μετανάστες τους. Θα έπρεπε να νομιμοποιηθούν και να ενσωματωθούν στην Ελλάδα. Οσο το κράτος τους κρατά στο επίπεδο του προσωρινού και τους θεωρεί το πρόβλημα της ανεργίας των Ελλήνων, τους ωθεί σε παραβατικές συμπεριφορές. Κι ας μην ξεχνάμε πως οι περισσότεροι απλώς θέλουν να φύγουν από εδώ. Τους κρατάμε με το ζόρι. Εχουμε γίνει ο βόθρος της μετανάστευσης. Με τρελαίνει ο ρατσισμός απέναντι στους Αλβανούς. Δεν λέω ότι είναι τα καλύτερα παιδιά του κόσμου. Αλλά είμαστε εμείς; Ευτυχώς κάποιοι νέοι έχουν αποστασιοποιηθεί από την κακώς εννούμενη "ελληνικότητα"».

- Πώς σας φαίνεται το «σίριαλ» με τον τάφο της Αμφίπολης;

«Ολη αυτή η αγωνία να βρουν τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι σαν να προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι σε μια εποχή εθνικής ταπείνωσης. Θα εκμεταλλεύονταν το ίδιο μια νίκη της Εθνικής μας ομάδας. Ομως εγώ χέστηκα για την ελληνική μας ομάδα όταν αυτή γυρίζει πίσω και τα γήπεδα ακόμα ρημάζουν από το 2004. Ας μη μας πουλάνε πια παραμύθια. Ζω σε μια χώρα όπου έχω μόνο υποχρεώσεις -δεν έχω ούτε ένα δικαίωμα. Πληρώνεις το ΙΚΑ 30 χρόνια, πας να κάνεις μια σοβαρή εξέταση που περιλαμβάνει κάποιο Χ αριθμό αιματολογικών εξετάσεων και σου λένε: "Σήμερα περάσατε το πλαφόν. Για να κάνετε και τις υπόλοιπες πρέπει να σας τις ξαναγράψει ο γιατρός. Διαφορετικά πρέπει να πληρώσετε"».

- Ολο αυτό το σκηνικό με τον Ματίας Λάνχοφ, πώς το είδατε;

«Μου φάνηκε αδιανόητο! Ο άνθρωπος γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ στην Επίδαυρο, ο φρουρός βλέπει γυναικείο γυμνό, το κρίνει προσβλητικό για το αρχαίο θέατρο, ειδοποιεί την Αστυνομία και η Αστυνομία πάει μέσα το συνεργείο για προσβολή μνημείου (!). Ζούμε σκοταδιστικές εποχές. Σκεφτόμουν πως σήμερα, με τον ίδιο τρόπο που είναι της μόδας ο ομοφυλόφιλος να μην κρύβεται, αλλά επιτέλους να αποκαλύπτεται, γίνεται το ίδιο ακριβώς με τους φασίστες».

- Γιατί οι Ελληνες δεν αντιστέκονται;

«Γιατί, αλήθεια; Πού είναι οι άνεργοι του ιδιωτικού τομέα; Πού είναι οι απολυμένοι του Δημοσίου; Προφανώς είναι όλοι σε καταστολή. Χαπακωμένοι. Δεν εξηγείται αλλιώς. Τα 'χω και με το χώρο των ηθοποιών. Οι παλιοί μπορεί να έζησαν εμφύλιο, δικτατορία, Πολυτεχνείο, αλλά επί της ουσίας αυτοί είναι υπεύθυνοι που δεν άλλαξε κάτι. Δεν μπορεί να έχουν γίνει τόσο τραγικά λάθη. Δεν διεκδίκησαν ένα καλύτερο αύριο. Ειδικά οι ηθοποιοί είναι δειλοί. Αλλιώς δεν θα φτάναμε σήμερα στο σημείο να δουλεύουμε για 200-300 ευρώ το μήνα. Γιατί σήμερα δουλεύουν μόνο αυτοί που παίρνουν τα λιγότερα -και βέβαια οι σταρ. Οι υπόλοιποι είναι άνεργοι».

- Εσείς πώς ζείτε; Είστε και οι δύο ηθοποιοί...

«Δεν ζούμε! Με τη βοήθεια των δικών μας επιβιώνουμε. Ομως αν αντιδρούσαν όλοι οι κλάδοι θα ήταν αλλιώς. Οταν στην Αμερική απήργησαν οι σεναριογράφοι, παρέλυσε το Χόλιγουντ. Αλλά εμείς έχουμε συνδικαλιστές του κώλου. Τι σχέση έχει ο κομματικός συνδικαλισμός με την τέχνη; Το ΠΑΜΕ ήταν για πολλά χρόνια η πρώτη δύναμη στους ηθοποιούς. Ομως πρέπει να λειτουργήσουμε συλλογικά. Στο ΣΕΗ (Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών) έχω πει πως προσωπικά δεν δέχομαι να μπω σε ένα σάπιο σύστημα και γι' αυτό αρνούμαι να γίνω μέλος».

- Σας απογοήτευσε η στάση του ΚΚΕ που αρνείται να συνεργαστεί στις εκλογές;

«Οχι. Ηταν αναμενόμενο. Ολη αυτή η αντιπαράθεση της Αριστεράς είναι γραφική πια. Γενικά δεν έχω ελπίδα γι' αυτή τη χώρα. Αυτό το γονίδιο της "ελληνικότητας", της μαγκιάς και του σταρχιδισμού δεν αλλάζει. Ερχεται η τρόικα, κατεβάζουμε τα βρακιά μας, και συνεχίζεται η ρουσφετολογία! Προς τον Ζάλογγο οδεύουμε κι αυτή θα είναι η πιο γενναία πράξη μας. Μήπως και οι νέες γενιές καταλάβουν κάτι».

- Μετά το «Wild Duck» σας φοβίζει περισσότερο η ακτινοβολία;

«Μετά την ταινία ανέβηκα στην ταράτσα μου να δω αν έχουμε κοντά καμιά κεραία. Ευτυχώς δεν έχουμε. Και πήρα μια θήκη για το κινητό που υποτίθεται πως σε προστατεύει από την ακτινοβολία. Ομως το κινητό μου, επειδή μου είναι πολύ χρήσιμο, το χρησιμοποιώ συχνά περισσότερο από το κανονικό. Αλλά είμαι πολύ προσεκτικός με το γιο μου. Οταν η Ευσταθία τού δίνει το τηλέφωνο για να μιλήσει λ.χ. με τη γιαγιά, του το παίρνω. Δεν θέλω να το ακουμπάει. Εμαθα μάλιστα πως ο Στιβ Τζομπς της Apple απαγόρευε στα παιδιά του να χρησιμοποιούν κινητά, i-pad κ.λπ. Εμείς μεγαλώσαμε πολύ καθαροί. Ξέρω τι πέραση έχουν σήμερα στα παιδιά όλα αυτά, αλλά δεν πειράζει. Ας με μισήσει ο γιος μου. Μέχρι τα 18 του εγώ κινητό δεν του δίνω».

- Σας βλέπω με ηλεκτρονικό τσιγάρο και με μια διάθεση εναλλακτικής μετακίνησης. Εμαθα πως οδηγείτε ποδήλατο.

«Ναι, αλλά για να είμαι ειλικρινής το βαριέμαι λίγο και με πιάνει η μέση μου. Τελευταία, όμως, κάθε πρωί κάνω γρήγορο περπάτημα και τρέξιμο στον Υμηττό. Διανύω 5,5 χλμ. Αυτή είναι η ψυχοθεραπεία μου!».

- Πώς είναι να δουλεύεις με τους δικούς σου;

«Πολύ ωραίο. Με τον Ηλία έχουμε δουλέψει 3 φορές σε ταινία. Στο θέατρο όχι ακόμα. Με την Ευσταθία ήταν η πρώτη μας φορά στο "Wild Duck", αλλά δεν είχαμε κοινές σκηνές. Και με το γιο μου ελπίζω να είναι η τελευταία. Δεν θα ήθελα καθόλου να τον δω ηθοποιό».

- Κι εσείς;

«Αν το θέλει πολύ, τι να πω; Εγώ πάντως, επί χρόνια, ζούσα σ' αυτό το παραμύθι του τύπου: "Η τέχνη με διάλεξε". Ποια τέχνη; Στα 40 μου κατάλαβα πως έγινα ηθοποιός για να είμαι κοντά στον πατέρα μου. Επειδή οι γονείς μου ήταν χωρισμένοι. Ηταν ο τρόπος μου να κερδίσω την αποδοχή τους».

- Πάντως εσείς δεν ακολουθήσατε το δικό του μονοπάτι, την κωμωδία.

«Δεν μ' αρέσουν αυτές οι ταμπέλες. Αλλά εγώ έχω μια διαφορετική αίσθηση περί κωμωδίας. Θεωρώ ότι το κωμικό στοιχείο βγαίνει από μια τραγικότητα. Ομως στην Ελλάδα βγαίνει από την μπαλαφάρα. Εχει κάτι το χυδαίο. Μου έκανε εντύπωση το ότι ο Γεωργουσόπουλος θεωρεί αξιόλογο τον Σεφερλή».

- Πώς νιώθετε ως νέος μπαμπάς;

«Δεν έχω κάνει κάτι πιο σημαντικό στη ζωή μου. Αν δεν το νιώσεις δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Είναι σαν την ελεύθερη πτώση. Μόλις βουτήξεις αναρωτιέσαι: "Θα ανοίξει; Κι αν δεν ανοίξει ποτέ;"».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Ηθοποιοί
Συνεντεύξεις