Έντυπη Έκδοση

ΙΣΧΥΡΟ ΤΟ ΚΙΝΕΖΙΚΟ «ΧΑΡΤΙ» ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ * ΓΥΜΝΑΖΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΙΝΕΖΙΚΑ ΜΕ ΛΑΤΙΝΙΚΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ

Από γαλλικά και πιάνο, σε κινέζικα και ντραμς

Τους Κινέζους, όπως δείχνουν τα πράγματα, θα τους βρεις μπροστά σου, ειδικά αν ασχοληθείς με το εμπόριο

Το πλιε έγινε απ τσάκι, το «merci» έγινε «shie shie» και τα ασπρόμαυρα πλήκτρα του πιάνου, τύμπανα. Το τρίπτυχο «μπαλέτο γαλλικά και πιάνο», που ήταν κάποτε δείγμα καλής ανατροφής, θεωρείται πια ξεπερασμένο. «Αυτοάμυνα, κινέζικα και ντραμς» είναι η τάση των τελευταίων ετών και αποτυπώνεται πλέον στις σχολές πολεμικών τεχνών, στα ωδεία και στις σχολικές τάξεις.

Η αύξηση του bullying στα σχολεία είναι ένας λόγος που οι γονείς ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να μάθουν κάποια πολεμική τέχνη Η αύξηση του bullying στα σχολεία είναι ένας λόγος που οι γονείς ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να μάθουν κάποια πολεμική τέχνη Ρομαντικές μαμάδες σαν την Εύα Σαράφη, η οποία ονειρευόταν την κόρη της ντυμένη στα ροζ να κάνει πιρουέτες, σιδερώνουν τη στολή του καράτε. «Η κόρη μου βγήκε ταλιμπάν» σχολιάζει η ίδια κάθε φορά που η 10χρονη Στεφανία, η οποία έχει ήδη κίτρινη ζώνη, δίνει κλοτσιές και σπάει ξύλα στις εξετάσεις για να περάσει στην επόμενη βαθμίδα. «Το καράτε ήταν αδιαπραγμάτευτη υπόθεση. Ολες οι φίλες της κάνουν, οπότε δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Εχουν έναν δυναμισμό τα κορίτσια αυτής της γενιάς και μια αποστροφή προς αυτό που θεωρούμε "κοριτσίστικη αδυναμία". Θέλουν να τις υπολογίζουν το ίδιο με τα αγόρια. Τις προάλλες μου ανακοίνωσε ότι στόχος της είναι να σπάσει ένα μπαστούνι του μπέιζμπολ!», λέει η ίδια.

Με κόρη... καρατέκα

Η μικρή μιλάει ήδη αγγλικά και ως δεύτερη ξένη γλώσσα θα ξεκινήσει κινέζικα. «Ημασταν μεταξύ κινέζικων και αραβικών. Οι γονείς μου είναι Αιγυπτιώτες και έτσι σκεφτήκαμε τα αραβικά, αλλά τελικά αποφασίσαμε κινέζικα. Είναι καλύτερη επένδυση και θα της είναι πιο χρήσιμα. Τα αραβικά δύσκολα θα τα αξιοποιούσε επαγγελματικά γιατί η θέση της γυναίκας στον αραβικό κόσμο είναι τέτοια που θα της έθετε περιορισμούς», ισχυρίζεται η κ. Σαράφη. Δεν είναι η μόνη μητέρα με κόρη... καρατέκα.

«Μέσα στο Dojo (σ.σ. αίθουσα προπόνησης) άντρες και γυναίκες είμαστε το ίδιο. Αν σου συμβεί κάτι στο δρόμο, πρέπει να μάθεις να το αντιμετωπίζεις σαν άντρας. Εκτός Dojo, είμαστε γυναίκες και μάλιστα γλυκές, τρυφερές και ευαίσθητες. Η μουσικοκινητική άλλωστε βγάζει αυτό ακριβώς, πώς θα μπορέσει ένα κοριτσάκι γλυκό και χαριτωμένο να αντιμετωπίσει μια δύσκολη και σκληρή κατάσταση. Χρειάζεται να μάθει να αλλάζει στιλ. Το καράτε δεν σε κάνει αντρογυναίκα, ίσα ίσα σου μαθαίνει ότι η θηλυκότητα δεν έχει να κάνει με τον τρόπο που προπονείσαι» λέει η Αγγελική Κρουσταλούδη, προπονήτρια καράτε, εξειδικευμένη στην αυτοάμυνα γυναικών και υπεύθυνη εκπαίδευσης στον όμιλο σχολών «karatekids» που δραστηριοποιείται στη Θεσσαλονίκη και στον Λαγκαδά. «Το 75% των μαθητών μου είναι κορίτσια», τονίζει η ίδια.

«Υπάρχει μεγάλη τάση προς τις πολεμικές τέχνες. Παλιά νόμιζαν οι γονείς ότι απευθύνονται μόνο σε αγόρια. Σε κάποια τμήματα τα κορίτσια πλειοψηφούν» ισχυρίζεται ο Αγγελος Γκόργκας, εκπαιδευτής καράτε στην «Ελληνοϊαπωνική Ακαδημία Καράτε Τ. Suzuki». «Οι γονείς έχουν θορυβηθεί με όσα ακούνε και θέλουν τα κορίτσια να έχουν αυτοπεποίθηση», λέει και συνεχίζει: «Ερχονται στη σχολή να γράψουν το γιο και βλέπουν ότι είναι παντού κοριτσάκια και επιστρέφουν με τη μικρή αδερφή». Οι νεαρότεροι μαθητές του είναι 5 ετών, ενώ όπως τονίζει ο ίδιος «η πειθαρχία και ο αυτοέλεγχος αλλά και η συνδυαστική σκέψη που αποκτά το παιδί μέσω του καράτε, βοηθάει τις επιδόσεις στο σχολείο».

Η Γιάννα είναι μόλις τεσσάρων ετών και κάνει ήδη «direct» σε σάκο του μποξ. «Το είχε δει στην τηλεόραση και ζητούσε από τους γονείς της να τη γράψουν. Στην αρχή ντρεπόταν, μόλις όμως άρχισε να μαθαίνει τις κλοτσιές ξεθάρρεψε» λέει ο Αλέξανδρος Χατζηχρόνογλου, μέλος της Εθνικής ομάδας Kickboxing και δάσκαλος στο Zambidis Club. «Πιο πολλά κορίτσια από ό,τι αγόρια έχω. Και στα παιδικά και στα εφηβικά τμήματα» παρατηρεί. «Ενδύκνειται το kick boxing για τις γυναίκες. Είναι ένας συνδυασμός καλής γυμναστικής και αυτοάμυνας. Αυτό ζητούν και οι γονείς. Τα παιδιά γυμνάζονται και ταυτόχρονα μαθαίνουν να έχουν πειθαρχία και σεβασμό αλλά και υψηλή αυτοπεποίθηση», αναφέρει ο ίδιος.

«Η αύξηση του bullying στα σχολεία είναι ένας λόγος που οι γονείς ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να μάθουν κάποια πολεμική τέχνη» λέει ο Γιώργος Διβάνης, μέλος της Ελληνικής Ομοσπονδίας γου σου κουνγκφού και εκπαιδευτής στον Αθλητικό Σύλλογο «Βόρειος Αετός». «Υπάρχουν πολλές κινήσεις τις οποίες τα κορίτσια αποδίδουν καλύτερα. Για παράδειγμα στο παραδοσιακό κουνγκφού, που γίνεται με τις εναέριες κινήσεις, οι φόρμες είναι πολύ εκλεπτυσμένες», αναφέρει ο αθλητής. Η δημοτικότητα του αθλήματος ανέβηκε, σύμφωνα με τον ίδιο, έπειτα από την επιτυχία που είχε στη μεγάλη οθόνη το «Kung fu panda» και το τελευταίο «Karate kid» μέσω του οποίων πολλά παιδιά πρωτοήρθαν σε επαφή με την αρχαία κινέζικη πολεμική τέχνη.

«Είτε μας αρέσει είτε όχι, σε 15 χρόνια που θα βγει στην αγορά εργασίας, τα πράγματα δείχνουν ότι τους Κινέζους θα τους βρει μπροστά του, ειδικότερα αν ασχοληθεί με το εμπόριο. Γιατί να μην έχει τα εφόδια;» λέει ο Θοδωρής Κούκιος, πατέρας του 12χρονου Αρη, ο οποίος από φέτος απέκτησε Κινέζα δασκάλα και θα παρακολουθεί δύο ώρες την εβδομάδα ιδιαίτερα μαθήματα κινεζικών, μαζί με έναν συμμαθητή του.

Σκετς στα κινέζικα

«Εχουμε κάνει ένα μάθημα και ξέρω ήδη να μετράω μέχρι το δέκα. Οταν μάθουμε καλά», λέει ο μικρός, «θα μπορούμε να μιλάμε μεταξύ μας και να μη μας καταλαβαίνει κανείς». Για το τελευταίο, υπάρχουν αμφιβολίες, μιας και οι πίνακες των περισσότερων ιδιωτικών σχολείων γεμίζουν κάθε εβδομάδα με πινγίν (κινέζικα με λατινικούς χαρακτήρες) και ιδεογράμματα, ενώ εννέα Γυμνάσια, Πρότυπων και Πειραματικών Σχολείων θα στελεχωθούν από την ερχόμενη εβδομάδα με 21 Κινέζους εθελοντές καθηγητές.

Στην Ελληνογαλλική Σχολή Πειραιά, Jeanne d' Arc, οι μαθητές στο τέλος της σχολικής χρονιάς έπαιξαν σκετς στα κινέζικα. «Βάλαμε τα κινέζικα ως μάθημα επιλογής και τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Μας εξέπληξαν τα παιδιά σε μια γλώσσα που θεωρείται δύσκολη», λέει η διευθύντρια του Γυμνασίου Αγγελική Βώκου και συνεχίζει: «Ξεκινήσαμε με τρία τμήματα των 10 μαθητών στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο- αυτοί οι μαθητές ετοιμάζονται να δώσουν το πρώτο πτυχίο- ενώ από φέτος τα εντάσσουμε και στο Δημοτικό».

«Οι γονείς ζητάνε κινέζικα. Εμείς βέβαια, ξεκινήσαμε πριν το ζητήσουν. Στο Δημοτικό εντάξαμε τη βασική εκμάθηση της κινέζικης γλώσσας αλλά και στοιχείων του κινέζικου πολιτισμού. Τα παιδιά έρχονται σε επαφή με τα ήθη και τα έθιμα της Κίνας μέσα από χειροτεχνίες και κατασκευές», λέει η Μαριλένα Λοσίδου από τη Σχολή Μωραΐτη. Στο ίδιο σχολείο, σύμφωνα με την ίδια, πολλοί μαθητές ξεφεύγουν από τα παραδοσιακά όργανα και προτιμούν τα κρουστά.

«Ερχονται παιδάκια επτά και οχτώ ετών, αγόρια και κορίτσια και ζητάνε να μάθουν ντραμς. Ξεκινούν να παίζουν κατ' ευθείαν, ενώ στη θεωρία τα εισάγουμε από εννιά ετών και έπειτα. Εχουμε πολλά έφηβα κορίτσια» αναφέρει η Ελίνα Τσαγκαράκη, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Ωδείου Φίλιππος Νάκας. «Φυσικά και υπάρχει τάση προς τα κρουστά. Αλλωστε, είναι ενστικτώδης η ανάγκη του ανθρώπου από τη βρεφική ηλικία να παράγει θόρυβο. Η ζήτηση στα κρουστά είναι μεγάλη και σταθερή τα τελευταία χρόνια» ισχυρίζεται ο Αλέξανδρος Φωτεινός, ιδιοκτήτης του Ελεύθερου Ωδείου. Αναγκάζεται να κλειδώνει την αίθουσα όπου βρίσκονται τα ντραμς, γιατί όποιο παιδί περνάει απέξω «μπαίνει μέσα και παίζει».

Προτίμηση στα ντραμς εκδηλώνουν και οι μαθητές του Modern Music School. Σύμφωνα με τη Μάριον Λίντζου, υπάλληλο του ωδείου μοντέρνας μουσικής, «έχουμε πολλά κορίτσια στην εφηβεία και αγόρια 8-10 ετών. Μαθαίνουν να παίζουν σε τμήματα και σε μικρά γκρουπ».

«Προσπαθείς να κεντρίσεις το ενδιαφέρον του παιδιού ανάλογα με τη μουσική που ακούει. Ακούει ένα κομμάτι και ξεκινάει να παίζει πάνω του το ρυθμό» λέει ο Γιάννης Τζέκος, ντράμερ στο συγκρότημα «This is Nowhere» και δάσκαλος ντραμς στη Θεσσαλονίκη. «Τα ντραμς προσελκύουν τα παιδιά γιατί ο ρυθμός είναι παντού, στη φύση, στο περπάτημα, στις σχέσεις. Επίσης, τα ντραμς είναι μια εικαστική παρουσία στο χώρο», λέει ο ίδιος. «Το πιάνο είναι πιο αυστηρό απέναντι στα παιδιά, με τα τύμπανα νιώθουν ελεύθερα, ωστόσο χρειάζεται και θεωρητική μελέτη και πολλή εξάσκηση, σαν να είσαι αθλητής. Στο σπίτι εξασκούνται σε pads, πλαστικά τύμπανα σαν λάστιχα που τα χτυπάς και έχουν μια υποτυπώδη ανάκρουση, ωστόσο τα κανονικά είναι απαραίτητα όσο ανεβαίνεις επίπεδο».

«Τύμπανα πήγες και διάλεξες, λες και δεν υπάρχουν άλλα όργανα», γκρίνιαξε η μητέρα του Γιώργου Εμμανουηλίδη. «Να μάθεις κιθάρα για να μαζεύεται η παρέα και να τραγουδάει» επέμενε ο πατέρας του, ενώ ο παππούς του, με ρίζες από το Μέτσοβο, προσφέρθηκε να καλύψει τα έξοδα εκμάθησης... κλαρίνου. Τον τελευταίο χρόνο, στο διαμέρισμά του, στις Σαράντα Εκκλησιές στη Θεσσαλονίκη, ο 14χρονος Γιώργος εξασκείται στο τουμπελέκι.

«Το μόνο που με άφησαν να πάρω. Τύμπανα με τίποτα. Πηγαίνω και παίζω στο σπίτι του δασκάλου, κάθε Σάββατο, μετά το μάθημα» λέει ο νεαρός μαθητής, ο οποίος έχει στόχο να μάθει να παίζει όλα τα κρουστά. «Πιο πολύ μου αρέσουν τα τύμπανα, γιατί είναι πιο κοντά στη ροκ μουσική».

«Γιατί όχι πιάνο;», τον ρωτάω. «Δεν με τραβάει. Και το πιάνο είναι πιο πολύ για κορίτσια» λέει.

Η Μαρία Κανατσούλη, διευθύντρια του Εθνικού Ωδείου Χαλανδρίου, έχει άλλη άποψη. Παρατηρεί ότι «τα κορίτσια είναι πολύ καλά στα ντραμς. Εχουν τσαγανό, του δίνουν και καταλαβαίνει». Και στο δικό της Ωδείο, όπως στα περισσότερα, πέρα από τα κλασικά όργανα που έχουν σταθερή ζήτηση, όλο και περισσότερα παιδιά αρχίζουν μαθήματα κρουστών αλλά και σύγχρονου τραγουδιού, ιδιαίτερα στην εφηβική ηλικία. Η ίδια έχει δώσει λύση στους μαθητευόμενους ντράμερ, παραχωρώντας έναν χώρο της σχολής για να μελετούν, «ώστε να μη σηκώνουν στο πόδι τη γειτονιά και να είναι ήσυχοι οι γονείς».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Αθλητισμός
Σπορ
Παιδί
Παιδεία
Εκπαίδευση