Έντυπη Έκδοση

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ: ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ, ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ, ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Ρηξικέλευθη Αριστερά του... εφικτού

«Η ελληνική κοινωνία παραμένει μια βαθιά συντηρητική κοινωνία και η δυναμική που έχει αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν οφείλεται σε κάποια ριζική ιδεολογική μετατόπιση των Ελλήνων ψηφοφόρων»

Με βάση τα σημερινά δεδομένα, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα αναδειχτεί ο νικητής των επόμενων εκλογών, όποτε αυτές γίνουν, αλλά η αυτοδυναμία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρείται ως δεδομένο.

Η ελληνική κοινωνία παραμένει μια βαθιά συντηρητική κοινωνία και η δυναμική που έχει αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν οφείλεται σε κάποια ριζική ιδεολογική μετατόπιση των Ελλήνων ψηφοφόρων, αλλά είναι απόρροια της κατάρρευσης του παλιού δικομματικού συστήματος εξαιτίας της κρίσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον ένα μέρος του, δείχνει να έχει επίγνωση αυτής της πραγματικότητας, γι' αυτό και φαίνεται να ακολουθεί την ρήση του Μπίσμαρκ «πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού», αν και ως κόμμα της αποκαλούμενης ριζοσπαστικής αριστεράς ίσως θα έπρεπε να ακολουθεί μια πιο ρηξικέλευθη προσέγγιση απέναντι στην προοπτική της κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής. Βέβαια, δεν είναι μόνο η φύση της ελληνικής κοινωνίας την οποία έχει να αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ στον δρόμο του προς την εξουσία, αλλά και μια άκρως συντηρητική Ευρωπαϊκή Ενωση (Ε.Ε.), που λειτουργεί ως «νέα Ρώμη», με ηγεμόνα μια Γερμανία που δείχνει μέχρι τώρα να διαχειρίζεται τη νομισματική ένωση για την εξυπηρέτηση αποκλειστικά και μόνο των δικών της εθνικών και οικονομικών συμφερόντων.

Ωστόσο, η Ε.Ε. είναι αυτή που έχει ουσιαστικά οδηγήσει την Ελλάδα στη σημερινή καταστροφική κατάσταση. Η «διάσωση» της Ελλάδας ήταν ένα αυτοκρατορικό σχέδιο με στόχο τη διάσωση του ευρώ και των ευρωπαϊκών τραπεζών εις βάρος της ίδιας της Ελλάδας. Το πρόγραμμα της αντιαναπτυξιακής δημοσιονομικής προσαρμογής, που συνόδευσε τα δανειακά πακέτα, επιβλήθηκε με έναν απόλυτα αντιδημοκρατικό και προκλητικό τρόπο και έχει ως εγγύτερο ιστορικό ανάλογο τις απίστευτα σκληρές και απάνθρωπες πολιτικές που εφάρμοσε ο Τσαουσέσκου τη δεκαετία του '80 για την αποπληρωμή των χρεών της Ρουμανίας προς το ΔΝΤ.

«Η δεξιά πλατφόρμα»

Παρά ταύτα, η πολιτική στρατηγική που έχει υιοθετήσει μέχρι σήμερα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (θα μπορούσαμε να την αποκαλέσουμε η «Δεξιά Πλατφόρμα» του κόμματος) δείχνει να υποδηλώνει ότι εναποθέτει περισσότερο τις ελπίδες της στην αλλαγή της δομής και των πολιτικών της Ε.Ε. παρά στη ριζοσπαστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.

Αυτό θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς τουλάχιστον μια αξιοπερίεργη τοποθέτηση, δεδομένου του γεγονότος ότι στην Ελλάδα εξελίσσεται μια μεγάλη ανθρωπιστική κρίση, οι προοπτικές ανάπτυξης είναι σχεδόν μηδαμινές, η εθνική κυριαρχία έχει καταλυθεί και η δημοκρατία έχει υποστεί βάρβαρο βιασμό. Με άλλα λόγια, παρά την οικονομική και κοινωνική κατάρρευση του έθνους, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας δεν είναι κάτι το εφικτό και πως μια τέτοια προσπάθεια θα τον αποκόψει από τον δρόμο του προς την εξουσία.

Το οικονομικό πρόγραμμα που παρουσίασε πριν από δύο εβδομάδες ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης είναι αποκαλυπτικό αυτής της τοποθέτησης, που μπορεί να είναι όντως σωστή. Το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα μετριοπαθές σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης στην Ελλάδα, που θα μπορούσε να είχε υιοθετήσει ακόμη και μια δεξιά κυβέρνηση κάτω από διαφορετικές ιστορικές και πολιτικές συγκυρίες.

Αρχικά, σε μια εμφανή προσπάθεια να παρουσιάσει ένα «ολοκληρωμένο» πρόγραμμα διακυβέρνησης, το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ γενικό και πάσχει από έλλειψη στρατηγικού προσανατολισμού. Ο κύριος άξονας αφορά τη διαπραγμάτευση για το χρέος. Αυτό είναι σωστό, διότι χωρίς ένα γενναίο «κούρεμα» του χρέους στον επίσημο τομέα η ελληνική οικονομία δεν έχει καμία πιθανότητα ανάκαμψης. Ωστόσο, δεν φαίνεται να υπάρχει συναίνεση ανάμεσα στα στελέχη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για το επιθυμητό ή εφικτό ποσοστό της διαγραφής του χρέους. Οι πρόσφατες τοποθετήσεις του βουλευτή Γ. Σταθάκη όσον αφορά τον τρόπο απομείωσης του χρέους, για παράδειγμα, αφήνουν τη χώρα εγκλωβισμένη στο καθεστώς πεονίας για πολλές ακόμα δεκαετίες.

Ακόμη, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει λόγο για διαγραφή του χρέους της Ελλάδας στο πλαίσιο μιας ανάλογης συμφωνίας με αυτή του Λονδίνου το 1953 για το χρέος της Γερμανίας. Τα χρέη της Γερμανίας στις αρχές της δεκαετίας του '50 ανέρχονταν σε περίπου 30 δισ. γερμανικά μάρκα και η κυβέρνησή της χρωστούσε χρήματα σε 70 χώρες. Η συμφωνία, η οποία κατέληξε να είναι απόλυτα επιτυχής και συνέβαλε τελικά στην ολική ανάκαμψη της γερμανικής οικονομίας, ήταν μια πολύ δύσκολη διεργασία, που θα κατέρρεε αν δεν υπήρχε ο αμερικανικός παράγοντας και φυσικά όλο το σκηνικό του Ψυχρού Πολέμου.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι ποιος θα πιέσει τη Γερμανία να αποδεχθεί μια τεράστια διαγραφή του ελληνικού χρέους, όταν οι ιστορικές συγκυρίες είναι σήμερα τελείως διαφορετικές. Εν ολίγοις, πόσο ρεαλιστική είναι αυτή η προσέγγιση για τη διαγραφή του χρέους της Ελλάδας, μιας και αρέσκεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να μιλάει για την ανάγκη μιας ρεαλιστικής Αριστεράς;

Η Αριστερή Πλατφόρμα

Τίποτα από όλα αυτά, φυσικά, δεν συνεπάγεται ότι η απάντηση είναι η μονομερής στάση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ. Η Αριστερή Πλατφόρμα εκπλήσσει αφάνταστα με την τοποθέτησή της όσον αφορά το θέμα της διαχείρισης του χρέους και την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, ιδίως μάλιστα από τη στιγμή που ένα σχετικά μικρό ποσοστό του ελληνικού λαού θα προσέφερε στήριξη σε αυτό το εγχείρημα. Προφανώς, όμως, να θεωρεί η Αριστερή Πλατφόρμα την πολιτική ένα απλό και ακίνδυνο πράγμα όπως το άνοιγμα ή το κλείσιμο του διακόπτη.

Η έξοδος από την Ευρωζώνη μπορεί, ωστόσο, να ήταν η καλύτερη δυνατή επιλογή για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας. Αυτό όμως επιτάσσει τη χάραξη μιας στρατηγικής και τη διπλωματική διαπραγμάτευση με την Ε.Ε. και τους δανειστές της χώρας.

Το δεύτερο σκέλος του οικονομικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ αφορά ένα «εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης», το οποίο όμως προϋποθέτει μια βιώσιμη λύση στο θέμα του χρέους. Εδώ, άμεση προτεραιότητα έχουν η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και η ανασυγκρότηση της οικονομίας. Δεν θα αναφερθώ στις λεπτομέρειες του προγράμματος που αφορούν τις δημόσιες επενδύσεις (προτείνεται μια αύξηση της τάξης των 4 δισ. ευρώ), την αποκατάσταση των αδικιών των μνημονίων και την εποικοδόμηση του κοινωνικού κράτους. Θα τονίσω μόνο ότι όλα αυτά τα οποία υπογραμμίζει το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι άκρως αναγκαία και θα χρηματοδοτηθούν από τη ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών, την πάταξη της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου και με κονδύλια από τα Ταμεία της Ε.Ε.! Συγκεκριμένα, με βάση τους υπολογισμούς των οικονομικών εγκεφάλων του ΣΥΡΙΖΑ, που σχεδίασαν το συγκεκριμένο οικονομικό πρόγραμμα, μόνο από τη φοροδιαφυγή και τη συλλογή απλήρωτων φόρων θα μπουν στα δημόσια ταμεία 6 δισ. ευρώ μόνο τον πρώτο χρόνο!

Αναγνωρίζεται πως δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις για την κρίση στην Ελλάδα και ότι οι επιλογές είναι πλέον πολύ περιορισμένες, ενώ η σημερινή κυβέρνηση έπρεπε να έχει προ πολλού αποτελέσει παρελθόν. Ωστόσο, μερικά από αυτά που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι σοβαρά πράγματα για ένα κόμμα της Αριστεράς στα πρόθυρα της εξουσίας. Το οικονομικό πρόγραμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης φέρνει όντως στην επιφάνεια τις αδυναμίες μιας Αριστεράς που αδυνατεί να διαμορφώσει μια συγκριμένη στρατηγική εντός της Ευρωζώνης για τη φρικτή κατάσταση που βιώνει η χώρα τα τελευταία τεσσεράμισι χρόνια. Δημιουργεί πολιτικά και οικονομικά διλήμΜατα, αφήνει πολλές ερωτήσεις αναπάντητες και δεν αντιμετωπίζει κατάματα τις μελλοντικές προκλήσεις.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Με λέξεις-κλειδιά
ΣΥΡΙΖΑ
Αριστερά
Γνώμες/Απόψεις
Αναλύσεις