Έντυπη Έκδοση

Προβάδισμα ΣΥΡΙΖΑ 11 μονάδων: ποια αυτοδυναμία;

Η πιο βαρυσήμαντη είδηση των τελευταίων ημερών είναι αναμφισβήτητα η προχθεσινή δημοσκόπηση της Public Issue, η οποία δίνει 11 ποσοστιαίες μονάδες προβάδισμα στον ΣΥΡΙΖΑ έναντι της Ν.Δ. (36% έναντι 25%).

Ακόμα και το άθροισμα Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ υπολείπεται κατά 5,5 μονάδες από την αξιωματική αντιπολίτευση. Το κρίσιμο σημείο της δημοσκόπησης είναι ότι, με το ποσοστό αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ καταλαμβάνει από 142 έως 150 έδρες. Συνεπώς, μπορεί να διεκδικήσει την κομματική αυτοδυναμία για να σχηματίσει κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές.

Και γεννιούνται δύο ερωτήματα. Ερώτημα πρώτο: ποιοι παράγοντες έφεραν το αποτέλεσμα αυτό; Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μετά το θετικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, επιτάχυνε την πορεία του κόμματός του προς τρεις κατευθύνσεις: συμμαχίες, συγκεκριμένες προτάσεις διακυβέρνησης, διεθνή αναγνώριση. Οι συμμαχίες εκφράστηκαν με τις πρωτοβουλίες για μέτωπο ενάντια στο ξεπούλημα της ΔΕΗ, των δασών και των παραλιών. Οι προτάσεις διακυβέρνησης δόθηκαν στη ΔΕΘ. Η παρουσία του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ στο Κόμο και η συνάντησή του με τον Πάπα Φραγκίσκο σηματοδότησαν την αποδοχή του Αλέξη Τσίπρα από τη διεθνή κοινότητα ως του εν δυνάμει επόμενου πρωθυπουργού. Με απλά λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείπει οριστικά τη στάση του μικρού κόμματος διαμαρτυρίας και κάνει τα αναγκαία βήματα μετεξέλιξης σε κόμμα με προοπτική εξουσίας.

Ερώτημα δεύτερο: για ποια αυτοδυναμία μιλάμε; Το 36%, ή ακόμα και ένα ποσοστό μεγαλύτερο, μπορεί βέβαια να εξασφαλίσει κομματική αυτοδυναμία στη Βουλή. Αυτό ήταν αρκετό στην εποχή του δικομματισμού, όταν η εναλλαγή των κομμάτων στην κυβέρνηση δεν σήμαινε κατ' ανάγκη ριζική αλλαγή πολιτικής. Για τον λόγο αυτό ο εκλογικός νόμος ήταν (και παραμένει) κομμένος-ραμμένος για πλειοψηφίες του 35%-40%. Οι συνθήκες είναι προφανώς διαφορετικές σήμερα. Η έξοδος από την κρίση απαιτεί ριζική αλλαγή πολιτικής, η οποία αναγκαστικά θα επιτευχθεί σε ένα οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον εξαιρετικά δύσκολο, μέχρι και εχθρικό. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όσο και να γίνονται ορατά τα αδιέξοδα της άκρατης λιτότητας, οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις υπερισχύουν. Στο εσωτερικό, το κατεστημένο που ωφελείται από την κρίση -η κομματοκρατούμενη διοίκηση και η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα της αρπαxτής- παραμένει ισχυρό. Η κοινωνία απορρίπτει στη συντριπτική της πλειοψηφία την υπάρχουσα πολιτική (στη δημοσκόπηση της Public Issue, 72% των πολιτών πιστεύουν πως η χώρα ακολουθεί λάθος δρόμο) αλλά, υπό το σύνδρομο του σοκ, παραμένει παθητική. Συνεπώς, θεωρώ την κομματική κοινοβουλευτική αυτοδυναμία αναγκαία αλλά όχι και ικανή συνθήκη για την εφαρμογή μιας εναλλακτικής πολιτικής εξόδου από την κρίση.

Απαραίτητο είναι να δημιουργηθεί μια δυναμική η οποία θα κινητοποιήσει την πλειοψηφία της κοινωνίας. Πώς μπορεί αυτό να σηματοδοτηθεί στις επόμενες εκλογές; Εχοντας υπόψη και τις ιδιαιτερότητες του εκλογικού νόμου, πιστεύω πως ο μόνος δρόμος είναι ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο όλων των δημοκρατικών, προοδευτικών, αριστερών, οικολογικών δυνάμεων στη βάση ενός κοινού προγράμματος με αντι-νεοφιλελεύθερο περιεχόμενο. Μια συνεργασία με καθαρούς όρους. Προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μεγαλύτερη δύναμη και παίζει τον κεντρικό ρόλο. Δεν πρέπει όμως να επιδιώξει τον προσεταιρισμό υποτακτικών, διότι θα υπονομεύσει τον κοινό στόχο. Να ελπίσουμε ότι δεν θα υποπέσει στο ιστορικό ατόπημα του κ. Σημίτη με την περιβόητη έκφραση «λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις»...

Η δύναμη, η αποτελεσματικότητα και η προστιθέμενη αξία αυτής της συμμαχίας έγκειται στο σεβασμό των διακριτών στοιχείων των συμμετεχόντων. Και βέβαια, πέρα από το ποσοτικό στοιχείο, η συμμαχία προσδίδει ένα καθοριστικό ποιοτικό πλεονέκτημα.

Στη συμμαχία αυτή, με βάση την καθαρή αντι-νεοφιλελεύθερη πολιτική με κοινωνικούς όρους, δεν περισσεύει κανείς. Αυτό ήταν και παραμένει το ιδρυτικό εγχείρημα της «Κοινωνίας Πρώτα». Είναι πολλές οι δυνάμεις που κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση, όπως το ΠΡΑΤΤΩ, η Αριστερή Προοπτική, οι Νέοι Σοσιαλιστές, η Κοινωνική Συμφωνία, το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας κ.ά. Και άλλες κινήσεις είναι πλέον πολύ κοντά σ' αυτή τη λογική, όπως η ATTAC-Ελλάδα ή ακόμα και οι Οικολόγοι Πράσινοι, αλλά και ανεξάρτητοι βουλευτές καθώς και πολλοί βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, η οποία, μόλις γυρίσει οριστικά την γκρίζα σελίδα τής συμμετοχής στην κυβέρνηση, λογικά θα συμπράξει στην ανατροπή μιας πολιτικής που θεωρεί βλαβερή για τη χώρα.

Αν τα αποτελέσματα αυτής της δημοσκόπησης επιβεβαιωθούν τις επόμενες βδομάδες, πρόκειται για μια καθοριστική στροφή, η οποία όμως πρέπει να ερμηνευτεί σωστά, τόσο ως προς την εξήγησή της όσο και για την αξιοποίησή της... Η κομματική αυτοδυναμία στη Βουλή δεν μπορεί να είναι παρά μόνο ένα στοιχείο μιας πολιτικής αυτοδυναμίας μέσα στην κοινωνία.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Με λέξεις-κλειδιά
Δημοσιεύματα/Αρθρα/Σχολιασμοί/Παρεμβάσεις