Ηλεκτρονική Έκδοση

Ο θόρυβος των αριθμών

Αριθμοί. Παντού τριγύρω αριθμοί για όσα μετριούνται με αριθμούς και για όλα τ΄άλλα , γι΄αυτά που δεν μετριούνται με αριθμούς , κυρίως σιωπή. Μερικές φορές άγχος, θυμός, οργή. Η ανασφάλεια του σήμερα, ο φόβος της αυριανής μέρας και ο θόρυβος των αριθμών.

Το ψηφιακό έργο φιλοτεχνήθηκε ειδικά για το κείμενο ''Ο θόρυβος των αριθμών'' από τον Jnk Artworks https://www.facebook.com/jnk2007 Το ψηφιακό έργο φιλοτεχνήθηκε ειδικά για το κείμενο ''Ο θόρυβος των αριθμών'' από τον Jnk Artworks https://www.facebook.com/jnk2007 Στην μέση, ανάμεσα στους αριθμούς, τριγύρω μας τα παιδιά μας. Λαχταρούν  να πάψουν λιγάκι οι αριθμοί για ν΄ ακούσουμε πιο καθαρά την δική τους φωνή.

Πως και τι παιδιά άραγε μεγαλώνουμε σήμερα, μέσα σ΄αυτό τον χαμό;

Από την μια τα χιλιάδες παιδιά, για τα οποία το αυτονόητο των δικαιωμάτων τους από την μια στιγμή στην άλλη , παύει να υπάρχει, γιατί οι γονείς τους αδυνατούν να τα μεγαλώσουν. Εδώ να σημειώσουμε ότι το ποσοστό των φτωχών παιδιών που ζουν στην Ελλάδα είναι απο τα υψηλότερα της Ευρώπης. Και από την άλλη τα παιδιά της άλλης φτώχειας, της άλλης όχθης, εκείνης της εκμαυλιστικής καταναλωτικής ευμάρειας. Τα παιδιά των γονιών με την εγωκεντρική αντίληψη για τον κόσμο. Δυστυχώς αρκετές φορές παχύσαρκα παιδιά,  παιδιά με διατροφικές διαταραχές, παιδιά πρώιμης σεξουαλικότητας, νεανικής βίας,  παιδιά μειωμένης δημιουργικότητας που απεγνωσμένα εγκλωβίζονται σ΄ένα ανελέητο κυνηγητό απόκτησης συνεχώς καινούργιων αγαθών και υποκατάστατων ζωής.

Το μεγάλωμα των παιδιών που σε  άλλες συνθήκες θα μπορούσε να ήταν μια συναρπαστική αλληλοεμπλουτιστική εμπειρία σήμερα τινάζεται στον αέρα. Κανένας αριθμός, δεν μπορεί να εκφράσει την αγωνία και την μοναξιά του παιδιού που με τις ευαίσθητες  κεραίες του έχει συλλάβει,  την περιρέουσα οικογενειακή απόγνωση. Κανένας αριθμός δεν μπορεί να απαντήσει στην εσωτερική του φωνή που ουρλιάζει ρωτώντας  "μήπως κάτι έκανα και φταίω εγώ και η μαμά δεν χαμογελά πια; και ο μπαμπάς είναι τόσο  νευρικός;''

Προχθές περπατώντας είδα δυό χεράκια να γλυστρούν  γύρω από το λαιμό της μάνας για να την παρηγορήσουν που έχασε την δουλειά της μένοντας άνεργη. ''Εγώ θα σου βρω μαμά δουλειά'' της είπαν  για να τη παρηγορήσουν, τα μκρά χεράκια, αναλαμβάνοντας ένα τεράστια δυσανάλογο του μεγέθους τους βάρος. Κανένας αριθμός δεν παρηγορεί αυτό το παιδί.

Σε όσους φίλους μου λένε πως μεγάλωσαν με λιγότερα και δεν πάθανε τίποτα , τους απαντώ πως οι περισσότεροι ενήλικες ζουν με την πεποίθηση - ψευδαίσθηση πως στην παιδική τους ηλικία ήταν ευτυχισμένοι και προστατευμένοι και πως θέλουν και ξεχνούν. Και πως αυτή την επιλεκτική μνήμη  την έχουν κυρίως οι περισσότερο ικανοί και ταλαντούχοι. Χωρίς φυσικά να αρνούμαι τις εξαιρέσεις. Ξεχνούν πως αναγκάστηκαν όταν ήταν παιδιά να μάθουν να κρύβουν τα συναισθήματα , τις επιθυμίες , τις ανάγκες τους προκείμένου να μπορέσουν να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες των γονιών τους και να κερδίσουν έτσι την ''αγάπη'' τους.  Ως ενήλικες κυνηγούν την επιτυχία , έχουν όμως ταυτόχρονα και την υποβόσκουσα αίσθηση ότι δεν αξίζουν τίποτα. Χωρίς να τους έχει επιτραπεί ποτέ να εκφράσουν τα πραγματικά τους συναισθήματα και έχοντας χάσει την επαφή με τον πραγματικό τους εαυτό εκδραματίζουν συνεχώς καταπιεσμένα συναισθήματα ζήλιας, θυμού απαξίας και πέφτουν  σε επεισόδια κατάθλιψης ή άλλης καταναγκαστικής συμπεριφοράς. Άλλωστε αν τα πράγματα δεν ήταν έτσι , θα πολεμούσαμε με άλλα όπλα στην σημερινή μας μάχη με την απώλεια και το γκρέμισμα των ψευδαισθήσεων.

Θα έπρεπε η πρώτη έντολή να όριζε ''Τίμα τα παιδιά σου'' , ώστε να μην χρειαστεί ποτέ να κτίσουν μέσα τους τοίχους προστασίας και να αμύνονται αργότερα απέναντι σε φανταστικούς εχθρούς με φρικτά όπλα που μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο ολόκληρο και τον εαυτό τους εντελώς.

Η αδυναμία επιβίωσης ενός παιδιού σήμερα αποτελεί σκάνδαλο για τον πολιτισμό μας. Όπως σκάνδαλο αποτελεί και η επερχόμενη φυσικοποίηση της εξαθλίωσης σαν παράπλευρη απώλεια ενός πολέμου από παλιά αρχινισμένου. Όπως σκάνδαλο είναι να γίνεται και για ένα πολύ μεγάλο αριθμό παιδιών η τηλεόραση, δεύτερη αν όχι η πρώτη οικογένεια τους. Σαν να ζούμε σ΄ένα εικονικό κόσμο, όπου το παιδί είναι πολύ δύσκολο να διακρίνει την πραγματικότητα.

Τα κεφαλάκια που επιστρέφουν σε λίγες μέρες στα σχολειά ,  μας  έχουν ανάγκη. Κι όμως αντί να βρουν εμας, θα  συνεχίσουν να ασφυκτιούν στριμωγμένα σ΄ έναν ανεμοστρόβιλο μιας πρωτάκουστης κρίσης από την μια και ενος εγκλωβισμού σε μια άγονη , στεγνή ,πλασματική επάρκεια από την άλλη , που στην πραγματικότητα καμουφλάρει το κενό. Τα παιδιά πλημμυρίζουν και εσωτερικεύεουν θυμό για όλα αυτά που τους κληρονομούμε.

Κι όμως παιδί σημαίνει κάτι πέρα από αυτά. Και αυτό το πέρα καταστρατηγούμε σήμερα, μην μπορώντας να πάψουμε λίγο για να το  ακούσουμε. Το παιδί είναι η φαντασία του , είναι το γιατί του , είναι η απαίτηση στην διαθεσιμότητα μας, στην αντοχή μας , στην έκπληξη . Το παιδί είναι η ικανότητα του στην ελπίδα και στην πίστη πως μια άλλη ζωή είναι εφικτή. Γιατί το κάθε παιδί έχει τον δικό του μοναδικό τρόπο υπέρβασης των κρίσεων. Και αν του σταθούμε  ποιοτικά διαθέσιμοι και το σεβαστούμε  θα ήταν σαν να του διασφαλίζαμε την ικανότητα του στην ελπίδα και στην πίστη. Έτσι που να καταφέρει να χτίσει ένα καλύτερο αύριο. Πιθανόν στην ζωή τους να τους τύχουν ακόμα πιο δύσκολα πράγματα. Περισσότερος εσωτερικευμένος θυμός για όλα αυτά που τους προκαταλαμβάνουμε. Μεγαλώνουμε θυμωμένα παιδιά.

Οι διάφορες φτώχειες μας, τραυματίζουν σήμερα τα παιδιά μας.  Η πολλαπλή τους κακοποίηση μυρίζει θάνατο του μέλλοντος μας. Σημαίνει κενό, τρύπα.

Αλήθεια μπορεί κανείς να συλλογισθεί που μπορεί να υπάρχει έστω ένα  αντίτιμο γι΄αυτό το θάνατο;

Τι κρίμα το ερώτημα σχεδόν δεν ακούγεται. Είναι τόσο δυνατός ο θόρυβος των αριθμών.

Πηγή: http://ann-lou.blogspot.gr/

** Το ψηφιακό έργο φιλοτεχνήθηκε ειδικά για το κείμενο '' Ο θόρυβος των αριθμών'' από τον Jnk Artworks https://www.facebook.com/jnk2007

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Διηγήματα/Εξιστορήσεις
Ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα
Μυθιστορήματα