Έντυπη Έκδοση

Το ψηφιδωτό της κρίσης

Σε στιγμές πολιτικών αλμάτων στην Ιστορία, οι τρέχουσες εξελίξεις «γεμίζουν» από πολλά και αντιφατικά εκ πρώτης όψεως γεγονότα. Σε τέτοιες στιγμές η πορεία των πραγμάτων επιταχύνεται από τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουν οι πρωταγωνιστές των γεγονότων.

 Σ' αυτές τις περιπτώσεις, συνήθως οδηγούμαστε σε δύο ειδών προσεγγίσεις που εν πολλοίς είναι ελλιπείς και δεν αντικατοπτρίζουν τη «μεγάλη εικόνα» και κυρίως αγνοούν την ιστορικότητα των στιγμών.

Η συνήθης τάση στην οποία είμαστε επιρρεπείς, όταν προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τον παρόντα χρόνο, είναι να αναζητούμε ακριβείς αντιστοιχίες σε προηγούμενες καταστάσεις. Η άλλη, συμπληρωματική αυτής της τάσης, στην ερμηνεία των γεγονότων, είναι να αναζητούμε την ουσία των τρεχουσών εξελίξεων στα προσωπικά και πολλές φορές ιδιοτελή κίνητρα των ηγετών και των βασικών πολιτικών παιχτών που φαντάζουν ως καθοριστικά των εξελίξεων. Σε κάθε περίπτωση αυτές οι δύο προσεγγίσεις χαρακτηρίζονται από αληθοφάνεια, αλλά δεν εισέρχονται στον πυρήνα των γεγονότων.

Για να έρθουμε στην τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα, το μεγαλύτερο λάθος στην ανάγνωση της παρούσας κατάστασης είναι το διάβασμά της ως μια τυπικής επανάληψης των όσων συνέβησαν το 2009, όταν την κυβέρνηση Καραμανλή διαδέχτηκε, έπειτα από μια ιστορική ήττα της Ν.Δ., η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπό τον Γιώργο Παπανδρέου.

Ωστόσο η κατάσταση είναι πιο σύνθετη αν κανείς ξεφύγει από την πρώτη εντύπωση που δίνουν τα γεγονότα. Υπάρχουν και αυτές οι πλευρές. Ταυτόχρονα όμως υπάρχουν και άλλα γεγονότα που προσδίδουν ποικιλομορφία, καταδεικνύοντας τον περιοριστικό χαρακτήρα ερμηνευτικών σχημάτων, σύμφωνα με τα οποία το 2014 ανάγεται απλά στο 2009 και όπου σε ρόλους Καραμανλή και Παπανδρέου τοποθετούνται οι Σαμαράς και Τσίπρας και σχεδόν τα πάντα αποδίδονται στον «ετοιμόρροπο» χαρακτήρα της κυβέρνησης.

Πώς κανείς θα ερμηνεύσει την κίνηση Ρεπούση για κοινή εκλογική κάθοδο της ΔΗΜΑΡ με τον ΣΥΡΙΖΑ; Πρόκειται για μια ομολογία του τυπικού τέλους της ΔΗΜΑΡ. Πώς να ερμηνεύσει κάποιος την πρόταση που προέρχεται από κύκλους της Δεξιάς για μια επανάληψη ενός εγχειρήματος τύπου Παπαδήμου, με την κυβερνητική σύμπραξη του ΣΥΡΙΖΑ για την αποφυγή πρόωρων εκλογών και με την ταυτόχρονη απόσυρση του Αντώνη Σαμαρά από την πρωθυπουργία; Πώς να ερμηνεύσει κάποιος ότι οι δύο πρώην πρωθυπουργοί Καραμανλής και Παπανδρέου δείχνουν το δρόμο της εξόδου προς τους διαδόχους τους στη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, είτε ζητώντας επίσπευση των διαδικασιών για την προεδρική εκλογή είτε «απειλώντας» ότι δεν ψηφίζουν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Τι εξήγηση έχει η πρόθεση μέρους του ΠΑΣΟΚ που θέλει να μείνει στην αντιπολίτευση ωθώντας τα πράγματα στο «μεγάλο συνασπισμό»;

Τίποτα δεν επαναλαμβάνεται ως απλή αντανάκλαση του παρελθόντος. Οι τρέχουσες εξελίξεις αποτελούν ένα ψηφιδωτό που εμπεριέχει όλα τα φαινόμενα κρίσης του πολιτικού συστήματος από το 2008 και εντεύθεν. Επί της ουσίας αυτό που διαφοροποιεί τα πράγματα από τότε είναι το γεγονός ότι πριν από 5 χρόνια το πολιτικό σύστημα έμπαινε σε κρίση, ενώ τώρα αυτός ο κύκλος ολοκληρώνεται μέσω της «εξάντλησης» του πολιτικού συστήματος που γέννησε η οικονομική κρίση.

Ποιος μπορεί όμως να διαβεβαιώσει ότι η ολοκλήρωση αυτού του κύκλου, με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, θα οδηγήσει στη «σταθεροποίηση» και όχι σε μια νέα όξυνση της πολιτικής κρίσης;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Εν-στάσεις