Έντυπη Έκδοση

Φαροφύλακας Κάβο Μαλιά

«Εγώ δεν ευχαριστήθηκα την οικογένειά μου γιατί έλειπα τον περισσότερο καιρό από το σπίτι. Οταν πήγαινα, από το ξενύχτι και την ταλαιπωρία, λέγανε τα παιδιά στη μητέρα τους «μαμά, το πρόσωπο του μπαμπά είναι αγριεμένο»».

Λόγια του Βαγγέλη Κυνηγαλάκη, του τελευταίου φαροφύλακα στον Κάβο Μαλιά, ο οποίος θυμάται αμέτρητες στιγμές από τα τριάντα χρόνια απομόνωσης στο έρημο άκρο της Πελοποννήσου. Παρουσιάστηκε στην Υπηρεσία Φάρων το 1957 και συνταξιοδοτήθηκε το 1987.

Εγινε φαροφύλακας αρχικά για να αυτοσυντηρηθεί και λίγο αργότερα για να μπορέσει να ζήσει την οικογένεια που έκανε, αλλά ποτέ δεν χάρηκε όσο θα ήθελε. Αλλαξε πέντε φάρους κι έζησε πέντε διαφορετικές ζωές, όλες στην απομόνωση. Σε καιρούς δύσκολους, πριν οι φάροι γίνουν αυτόματοι, εκείνος έμενε άγρυπνος με έναν και μόνο σκοπό: να μη σβήσει το φως τους, για να μπορούν τα πλοία να αρμενίζουν με ασφάλεια. Ηταν ο τελευταίος που άναψε το φάρο στον Κάβο Μαλιά πριν τον φωτίσουν με ηλιακό τροφοδότη, επιδιόρθωνε το μηχανισμό όταν χαλούσε, τον συντηρούσε, τον καθάριζε και διατηρούσε το φάρο αναμμένο ακόμη και στις μεγαλύτερες θεομηνίες, όταν τα κύματα έφταναν τα ογδόντα μέτρα και έσπαγαν τα τζάμια. Αλλα δύο χρόνια έζησε στο φάρο Φολεγάνδρου, ένα χρόνο στο Ταίναρο στη Μέσα Μάνη, κάποιους μήνες στα Αντικύθηρα, τον τόπο καταγωγής του, και τέσσερα χρόνια στα Κύθηρα, απ' όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Οπως λέει στη Μαρία Φανφάνη, φωτ. Γιάννη Κάσση, στο grekamag.gr: «Οι αρχαίοι λέγανε το ρητό του Στράβωνα: "Μαλέαν δε κάμψας, επιλάθου των οίκαδε", δηλαδή "όταν αποφασίσεις να περάσεις τον Κάβο Μαλιά, ξέχνα πως έχεις οικογένεια"».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Ανθρώπινα
Διηγήματα/Εξιστορήσεις