Έντυπη Έκδοση

«Ο φόβος και εμείς»

** Του Γιάννη Ζαμπετάκη από το pressproject.gr

«Αλλά σήμερα κανείς δεν μιλά. Σήμερα, απλά πάμε στις δουλειές μας ως καλά στρατιωτάκια (όσοι από εμάς έχουμε ακόμη δουλειές) και μετά σπίτι για «μαμ, κακά και νάνι» όπως έλεγε και ένα τραγουδάκι δημοφιλές όταν ήμουν πιτσιρικάς.

Αλλά γιατί τόσος φόβος; Γιατί τόσος (ανεξήγητος;) σεβασμός σε πιστωτικά ιδρύματα; Πώς γίνεται μια τράπεζα (ακόμα και αν είναι "παγκόσμια τράπεζα") να κάνει πολιτική και να επηρεάζει ψηφοφόρους; Γιατί, με άλλα λόγια, τέτοια κατάργηση της Δημο-κρατίας και επικράτηση της Χρηματο-κρατίας;

Αυτό ξεκίνησε πριν από τουλάχιστον 15 χρόνια, δεν ήρθε ένα πρωί όταν χρεοκόπησε ξαφνικά η Lehman Brothers. Οι τράπεζες εδώ και 15 χρόνια κάνουν συστηματικά διάβρωση του μυαλού μας με προώθηση καταναλωτικών προτύπων. Οταν αγόρασα το πρώτο μου σπίτι (στην Αγγλία) ως νέος Λέκτορας το 1999, τότε είχα δικαίωμα να πάρω στεγαστικό δάνειο έως και 3 φορές τον ετήσιο μισθό μου. Το 2004, οι αγγλικές τράπεζες είχαν γίνει πιο "ελαστικές", έδιναν στεγαστικά μέχρι και 5 φορές τον ετήσιο μισθό του πελάτη τους. Μετά ήρθε η λαίλαπα των πιστωτικών καρτών (μία για διακοπές, μία για ψώνια, μία για spa, μία για σουβλάκια κ.λπ.) και μετά ήρθαν τα δάνεια για να πληρωθούν όλες αυτές οι κάρτες.

Κάπως έτσι, απλώσαμε τα ποδάρια μας πέρα από εκεί που φτάνει το πάπλωμά μας και ιδού τα αποτελέσματα. Χρεοκοπημένοι, άνεργοι και, το χειρότερο, φοβισμένοι.

Και πώς σπάμε σήμερα αυτό το γόρδιο δεσμό; Πώς μπορείς να πεις σε έναν τρομοκρατημένο νέο άνθρωπο να σταματήσει να φοβάται; Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν... Μόνο μέσα από την οικογένεια (τα πρότυπα που δίνουν στα παιδιά τους οι γονείς) και μέσα από το Σχολείο. Αναζητούνται λοιπόν Γονείς-πρότυπα και δάσκαλοι-πρότυπα που θα μπολιάσουν τα νέα παιδιά με πνεύμα ρήξης και αντίστασης. Δεν είναι εύκολο, το βλέπω στα μάτια των Δασκάλων των παιδιών μου, όλοι λίγο-πολύ φοβούνται την "αξιολόγηση", τον σύμβουλο, τον Πρωθυπουργό, την Τρόικα, την Τράπεζα.

Ο φόβος δεν φυλάει τα έρμα, απλά σκοτώνει λίγο λίγο κάθε μέρα. Αυτό το μαρτύριο της σταγόνας έχει διαβρώσει τόσο αποτελεσματικά την κοινωνία μας, που σήμερα κυβερνούν οι τράπεζες (παγκόσμιες ή της γειτονιάς) και ο φόβος. Ο φόβος για το διαφορετικό, για τον μετανάστη, τον αλλόθρησκο ή τον ομοφυλόφιλο.

Η Επανάσταση είναι το ζητούμενο, λοιπόν. Μια Επ-Ανάσταση των ψυχών μας, όχι με καριοφίλια και μολότοφ, αλλά με διδασκαλία ρήξης, κοινωνική σύμπνοια και δόσιμο ψυχής από όλους εμάς που δεν τραβάμε κουπί όλη μέρα. Αυτό είναι απλά το Καθήκον μας σήμερα! Μιας και όπως έχει πει ο Jean Paul Sartre "μόνο αυτός που δεν τραβάει κουπί έχει χρόνο να ταρακουνήσει τη βάρκα"».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Τυπογραφείο