Έντυπη Έκδοση

Πίστωση χρόνου

Υπάρχει άλλος δρόμος πέραν της σκληρής λιτότητας και της υποταγής στη δημοσιονομική πειθαρχία; Γαλλία και Ιταλία κινούνται κόντρα στη γραμμή του Βερολίνου, δείχνοντας πρώτη φορά ότι δημιουργείται ένα σοβαρό πολιτικό ρήγμα από βασικούς παίκτες της Ευρωζώνης.

Η είδηση ότι η Γαλλία υπαναχωρεί από τις δεσμεύσεις της για έλλειμμα κάτω του 3% του ΑΕΠ εντός του 2015, δίνοντας διετή αναβολή στο στόχο -για το 2017-, προκαλεί ήδη πολιτικές αναταράξεις. Μάλιστα έρχεται μόλις λίγες ώρες αφότου έγινε γνωστό ότι και η Ιταλία σχεδιάζει χαλάρωση των επώδυνων μέτρων για τη μείωση των ελλειμμάτων, σε μια προσπάθεια να αποφύγει την παραμονή στην ύφεση.

Κατά πόσο αυτές οι κινήσεις μπορούν να βρουν κι άλλους συμμάχους, όπως την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Ισπανία, μένει να φανεί το αμέσως επόμενο διάστημα. Το βέβαιο είναι ότι δημιουργούνται οι προϋποθέσεις, πρώτη φορά, μιας σοβαρής αμφισβήτησης των πολιτικών της σκληρής λιτότητας, κόντρα στο «ευαγγέλιο» που επιβάλλει, με ή χωρίς Μνημόνιο, το Βερολίνο.

Στην οικονομία οι αριθμοί πάντοτε έχουν μια σχετικότητα. Τι σημαίνει η εμμονή σε ελλείμματα κάτω του 3%; Γιατί όχι 2,5% ή 4%, ουδέποτε έχει εξηγηθεί πειστικά. Οι δείκτες και τα μοντέλα δεν είναι μονοδιάστατα, όσο κι αν τα τελευταία χρόνια το Βερολίνο κατάφερε να επιβάλει τη δική του πολιτική ως μονόδρομο και απόλυτη αλήθεια.

Είναι νωρίς για να καλλιεργούνται ψευδαισθήσεις ότι έρχεται το τέλος της λιτότητας. Μια χαλάρωση ίσως μπορεί, αφού η ουσία των μεταρρυθμίσεων δεν αμφισβητείται. Απλώς κινούνται προς μια χρονική μετάθεση των αλλαγών, αξιώνοντας μια παράταση. Τα αφήνουν για αργότερα, όταν η Γερμανία λέει ότι δεν μπορούν να περιμένουν.

Σε κάθε περίπτωση, εν μέσω κρίσης ζητούμενο είναι ποιος καλείται να πληρώσει τα σπασμένα. Τα θύματα είναι οι αδύναμοι και η μεσαία τάξη, με το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα τις οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις στην Ελλάδα. Οταν, όμως, οι βασικοί παίκτες στην Ευρωζώνη προχωρούν μονομερώς σε χαλάρωση, καλούνται να προστατέψουν τα συστημικά στοιχεία της οικονομίας τους.

Αλλωστε αυτό ακριβώς έκαναν και στην αρχή της κρίσης, τόσο στην περίπτωση της Ελλάδας όσο και της Ιρλανδίας. Ηθελαν να σώσουν -με κάθε τρόπο- τις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες. Οι σκληροί εκβιασμοί, στους οποίους προχώρησαν, προς το Δουβλίνο αποκαλύπτονται τώρα στο βιβλίο που κυκλοφόρησε το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Αναφέρεται στην πολιτική σταδιοδρομία του Μπράιαν Λένιχαν, του μοιραίου υπουργού Οικονομικών της Ιρλανδίας και του ανθρώπου που διαχειρίστηκε τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση στην ιστορία της χώρας. Και στο βιβλίο αυτό αποκαλύπτεται ο βρόμικος ρόλος της Κομισιόν και της ΕΚΤ, τώρα πλέον και με ονόματα.

Οι εξελίξεις δεν μοιάζει να σηματοδοτούν τη ρεβάνς της πολιτικής έναντι των αριθμών. Οι συστημικοί παράγοντες που προκάλεσαν την κρίση εξακολουθούν να υπάρχουν, ανασυντάσσονται και κερδίζουν χρόνο. Μέχρι την επόμενη κρίση.

p.koronaios@eleftherotypia.net

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Εν-στάσεις