Έντυπη Έκδοση

Ξαρχάκος νυν και αεί

Γλύκανε τον καιρό αλλά και τους θεατές «στην αυλή του φθινοπώρου» με τα αξεπέραστα τραγούδια του την τελευταία βραδιά του Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο ο Σταύρος Ξαρχάκος. Τραγούδια... σταυροβελονιά, που καλύπτουν μισόν αιώνα μουσικής δημιουργίας με τη σφραγίδα της μελωδικότητας που τον διακρίνει.

Είναι ο ήχος, οι τρυφερά δοξαστικές πενιές του, ο λεπταίσθητος λυρισμός του. Είναι η περηφάνια, το κουράγιο, το παράπονο, η ευψυχία, ο καημός, ο διονυσιασμός που αποπνέουν οι συνθέσεις του θυμίζοντας μια Ελλάδα αλλοτινών καιρών, που παραπατάει και μας τυραννάει συνεχώς με «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα».

Η προχτεσινή συναυλία του στο σχεδόν γεμάτο Ηρώδειο ξεκίνησε με το «Μάνα μου Ελλάς», με τη δεκαμελή ορχήστρα του σε άψογη φόρμα και τον ίδιο στο πόντιουμ να διευθύνει έχοντας δύο ερμηνευτές της νεότερης γενιάς, την Ηρώ Σαΐα και τον Ζαχαρία Καρούνη. Με αξιοθαύμαστη ζωτικότητα (τι κι αν έχει περάσει προ πολλού τα εβδομήντα «καράτια») ο Ξαρχάκος παρέσυρε τους μουσικούς του αλλά και το κοινό του με το φτερούγισμα των χεριών του και το εκστασιασμένο πρόσωπό του.

Κυριάρχησαν τραγούδια σε στίχους του αλησμόνητου Νίκου Γκάτσου: «Εβαλε ο Θεός σημάδι», «Φύσα αεράκι ίσαμε», «Με τι καρδιά τον κόσμο ν' αρνηθώ», «Ενα μεσημέρι», «Το δίχτυ», κ.ά. Επίσης τραγούδια ερωτικά όπως «Ενα πρωινό», «Μάτια μπλε», «Δυο παιδιά ερωτευμένα», κ.ά. Κάπως τρακαρισμένος στην αρχή ο Καρούνης, πιο άνετη η Σαΐα τα απέδωσαν είτε σόλο είτε ντουέτο με το ιδιαίτερο «μέταλλο» της φωνής των (μερικά ερμήνευσε ευχάριστα κι ο πιανίστας Νεοκλής Νεοφυτίδης).

Καταχειροκροτούμενος κι ακούγοντας πολλά «μπράβο», ο Ξαρχάκος παρουσίασε για μπιζ στο φινάλε ένα ποτ-πουρί με αγαπημένα παλιά τραγούδια του, που... σιγοντάριζαν οι θεατές: «Απονη ζωή», «Φτωχολογιά»» (Λευτέρης Παπαδόπουλος), «Ονειρο δεμένο στο μουράγιο» (Βαγγέλης Γκούφας), «Υπομονή» (Αλέκος Σακελλάριος). ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική