Έντυπη Έκδοση

Προς αναζήτηση επαφής σε αποξενωμένες κοινωνίες

Με επτά -με αρκετές πολύ καλές- νέες ταινίες ξεκινά η κινηματογραφική αυτή βδομάδα, με μερικές να μας έρχονται από το πρόσφατο Φεστιβάλ των Κανών.

Από αυτές ξεχωρίζουν η ελληνική «Ξενία» του Πάνου Κούτρα, η αργεντινή «Ιστορίες για αγρίους» του Νταμιάν Σιφρόν, η αμερικανική «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε» του Ντέιβιντ Φίντσερ και η αγγλική «Γροθιές στους τοίχους» του Ντέιβιντ Μακένζι. Ενώ ακολουθούν η επίμαχη «Καλώς ήρθες στη Νέα Υόρκη» του Εϊμπελ Φεράρα, η γαλλική «Ο μικρός Νικόλας πάει διακοπές» του Λοράν Τιράρ και η σπονδυλωτή ταινία «Ρίο σ' αγαπώ», σκηνοθετημένη από 12 σκηνοθέτες.

Ξενία ***

Ελλάδα, 2014. Σκηνοθεσία: Πάνος Κούτρας. Σενάριο: Πάνος Κούτρας, Παναγιώτης Ευαγγελίδης. Ηθοποιοί: Κώστας Νικούλι, Νίκος Γκέλια, Αγγελος Παπαδημητρίου, Ρομάνα Λόμπατς, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Γιάννης Στάνκογλου. 128'

Στην πολύ ανθρώπινη, δοσμένη με αληθινή συγκίνηση και εξαιρετικό ρυθμό, ταινία του, που πρωτοείδαμε στο τμήμα «Ενα κάποιο βλέμμα» του 67ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Κανών, ο Πάνος Κούτρας («Στρέλλα») αφηγείται την πορεία δύο έφηβων, δεύτερης γενιάς Αλβανών, που, όταν η Αλβανή μητέρα τους πεθαίνει, ξεκινούν από την Αθήνα για τη Θεσσαλονίκη για να βρουν τον άγνωστο πατέρα που τους είχε εγκαταλείψει όταν αυτοί ήταν ακόμη πολύ μικρά παιδιά.

Με βάση ένα πολύ ωραίο σενάριο, διανθισμένο με χιούμορ και κοφτούς, ζωντανούς διαλόγους, ο Κούτρας εστιάζει στη σχέση που αναπτύσσεται σταδιακά, μέσα από το ταξίδι τους, ανάμεσα στα δύο αδέρφια, τον μικρότερο, ομοφυλόφιλο Ντάνι, που φτάνει στην Αθήνα από την Κρήτη, όπου ζούσε με τη μητέρα του, και τον μεγαλύτερο, Οδυσσέα, που εργάζεται στην Αθήνα. Στην πορεία τους θα σταματήσουν αρχικά στη Λάρισα, για να συναντήσουν ένα πρώην φίλο της μητέρας τους, θα περάσουν ένα μερόνυχτο σ' έναν εγκαταλειμμένο «Ξενία» (που όχι μόνο δίνει το όνομα στην ταινία αλλά και σχολιάζει έμμεσα την κατάσταση των προσώπων και γενικότερα της κοινωνίας μας), πριν τελικά φτάσουν στη Θεσσαλονίκη, όπου ο Οδυσσέας παίρνει μέρος σε διαγωνισμό τραγουδιού και ο Ντάνι καταφέρνει να συναντήσει τον υποτιθέμενο (;) πατέρα του.

Με λιτές, εικαστικά όμορφες εικόνες, με αρκετές, εύστοχες αναφορές στην κλασική ταινία «Η νύχτα του κυνηγού» του Τσαρλς Λότον (ιδιαίτερα στη σκηνή με τα δύο αδέρφια να κοιμούνται σε μια βάρκα που την παρασύρει το ρέμα του ποταμού), με τους χαρακτήρες τοποθετημένους στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα (σε μια σκηνή ο Ντάνι έρχεται αντιμέτωπος με μέλη της Χρυσής Αυγής που, με την ανοχή της αστυνομίας, κυνηγούν και χτυπάνε τους μετανάστες), με μια, με φαντασία, χρήση των χώρων, όπως εκείνο του εγκαταλειμμένου «Ξενία», με τη μουσική να παίζει σημαντικό ρόλο στην ταινία και με εξαιρετικές ερμηνείες τόσο από τους νεαρούς πρωταγωνιστές του, τον Κώστα Νικούλι (Ντάνι) και τον Νίκο Γκέλια (Οδυσσέας), όσο και από τους υπόλοιπους ηθοποιούς του, ο Κούτρας έφτιαξε την καλύτερη μέχρι σήμερα ταινία του.

Ιστορίες για αγρίους ***

Relatos salvajes/Wild Tales. Αργεντινή, 2014. Σκηνοθεσία-σενάριο: Νταμιάν Σιφρόν. Ηθοποιοί: Λιλιάνα Ακερμαν, Ρίτα Κορτέζε, Ρικάρντο Ντάριν, Ντάριο Γκραντινέτι. 122'

Από την Αργεντινή μάς έρχεται η απολαυστική αυτή σατιρική μαύρη κωμωδία που σκηνοθέτησε ο Νταμιάν Σιφρόν, που πρωτοείδαμε στο διαγωνιστικό τμήμα των φετινών Κανών. Πρόκειται για μια σπονδυλωτή ταινία από έξι διαφορετικές, άσχετες μεταξύ τους, ιστορίες, άλλοτε παράλογες και κωμικές κι άλλοτε να αγγίζουν τα όρια της τραγωδίας, δοσμένες με γοργό, έξοχα οργανωμένο, ρυθμό και καυστικούς συχνά διαλόγους, στο στιλ των κλασικών ιταλικών κωμωδιών των δεκαετιών '50 και '60. Ιστορίες καθημερινές ενός κοινωνικού συστήματος «που έχει πολλά θύματα», όπως ανάφερε στις Κάνες ο ίδιος ο σκηνοθέτης, μέσα από τις οποίες παρελαύνουν θέματα γραφειοκρατίας, στενοκεφαλιάς (ακόμη και ηλιθιότητας), εκδίκησης, έρωτα και απογοητεύσεων, ακόμη και πολιτικών ανεπαρκειών, με τον σκηνοθέτη να αντλεί από διάφορα είδη για να τις αφηγηθεί (θρίλερ, δράμα, ρομαντική κωμωδία).

Ανάμεσα στα καλύτερα κομμάτια αναφέρω εκείνο της αρχής, με τους, καλεσμένους σε κάποιο μυστηριώδες ταξίδι, ταξιδιώτες ενός αεροπλάνου να ανακαλύπτουν τελικά πως είναι θύματα μιας απίθανης εκδίκησης, εκείνο, μιας βουτηγμένης σε μαύρο χιούμορ κωμωδίας, με τους οδηγούς δύο αυτοκινήτων που μια ασήμαντη παρεξήγηση τελικά τους οδηγεί σε ένα ανεξέλεγκτο, απάνθρωπο αγώνα εκδίκησης που καταλήγει στο θάνατό τους ή εκείνο με τον ειδικό στις κατεδαφίσεις (Ρικάρντο Ντάριν), που βρίσκει μια δική του διέξοδο όταν η τροχαία κατάσχει κάθε τόσο το αυτοκίνητό του. Εξαιρετικές όλες οι ερμηνείες, με επικεφαλής τον Ρικάρντο Ντάριν («Η αγελάδα που έπεσε από τον ουρανό» και «Το μυστικό στα μάτια της»).

Το κορίτσι που εξαφανίστηκε ***

Gone Girl. ΗΠΑ, 2014. Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φίντσερ. Σενάριο: Γκίλιαν Φλιν. Ηθοποιοί: Μπεν Αφλεκ, Ρόζαμουντ Πάικ, Νιλ Πάτρικ Χάρις, Τάιλερ Πέρι. 149'

Στο μπεστ-σέλερ της Γκίλιαν Φλιν (έγραψε η ίδια και το σενάριο), «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε», βασίστηκε ο γνωστός για μια σειρά, βουτηγμένα σε μια συνήθως άγρια, σκοτεινή ατμόσφαιρα, θρίλερ, σκηνοθέτης Ντέιβιντ Φίντσερ για να φτιάξει το συναρπαστικό αυτό, στιλιζαρισμένο, από το οποίο δεν λείπει και το χιούμορ, ψυχολογικό θρίλερ του. Η ταινία αρχίζει με ένα πλούσιο φαινομενικά ζευγάρι, τον συγγραφέα Νικ (ένας εξαιρετικός Μπεν Αφλεκ) και τη γυναίκα του, Εμι (τέλεια στο ρόλο η Ρόζαμουντ Πάικ), να αποφασίζουν, για οικονομικούς λόγους, να μετακομίσουν από τη Νέα Υόρκη σε περιοχή του Μισισιπή. Οι σχέσεις τους όμως δεν είναι καθόλου αρμονικές, και όταν, ξαφνικά, στην πέμπτη επέτειο του γάμου τους, η Εμι εξαφανίζεται κάτω από ύποπτες συνθήκες, οι βασικές υποψίες στρέφονται στο σύζυγο.

Από δω και πέρα αρχίζει το σασπένς, που αυξάνεται διαρκώς ενόσω αυξάνονται και οι διάφορες απρόοπτες καταστάσεις και βγαίνουν στην επιφάνεια σκοτεινά μυστικά, τόσο σχετικά με τις σχέσεις τους όσο και με τους άλλους γύρω τους - όλα μέσα από διάφορα έντεχνα δοσμένα φλας-μπακ, που καταγράφουν τη σχέση του ζευγαριού από τη ρομαντική τους συνάντηση μέχρι την περίοδο της σταδιακής διάλυσης των σχέσεών τους. Ευκαιρία για τον Φίντσερ να παίζει με το θεατή σαν τη γάτα με το ποντίκι, γεμίζοντας την ταινία του με διάφορα ίχνη και εικασίες, που στόχο έχουν να τον αποπροσανατολίσουν.

Καλώς ήρθες στη Νέα Υόρκη **

Welcome to New York. ΗΠΑ, 2014. Σκηνοθεσία: Εϊμπελ Φεράρα. Σενάριο: Εϊμπελ Φεράρα, Κρις Ζόις. Ηθοποιοί: Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Ζακελίν Μπισέ, Πολ Κάλντερον, Ντρένα Ντε Νίρο, Εμι Φέργκιουσον. 125'

Με την υπόθεση Ντομινίκ Στρος-Καν καταπιάνεται στην ταινία του αυτή ο Εϊμπελ Φεράρα. Σκηνοθέτης ταινιών θρίλερ, με συνήθως προκλητικά, ανατρεπτικά θέματα, με στόχο να καταργήσουν τα διάφορα κοινωνικά και άλλα ταμπού, θρίλερ με βίαιες, ωμές σκηνές («Διαφθορά», «Το αφεντικό της Νέας Υόρκης»), ο Φεράρα φαίνεται να εντυπωσιάστηκε από τη σκοτεινή, ανατριχιαστική πλευρά της ιστορίας του Γάλλου τραπεζίτη, επικεφαλής κάποτε του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Στην ταινία ο πρωταγωνιστής ονομάζεται Ντεβερό, αν και επαγγελματικά και προσωπικά έχει όλα τα στοιχεία που τον συνδέουν με τον Στρος-Καν: ισχυρός τραπεζίτης και διεθνής οικονομικός παράγοντας, με ανικανοποίητη και ανεξέλεγκτη σεξουαλική δίψα, ο οποίος, σε ταξίδι του στη Νέα Υόρκη, συλλαμβάνεται για το βιασμό μιας καμαριέρας.

Εκείνο που φαίνεται να ενδιαφέρει πάνω απ' όλα τον Φεράρα, είναι οι σεξουαλικές περιπέτειες και απολαύσεις του Ντεβερό, αν και, από κινηματογραφικής πλευράς, η προσέγγισή του τελικά παραμένει επιδερμική, ενώ, από πλευράς θέματος, περιορίστηκε στα γνωστά γεγονότα που είχαν ήδη βγει στο φως εδώ και τρία χρόνια. Οσο για τις σεξουαλικές σκηνές και τα όργια στα οποία επιδίδεται ο Ντεβερό/Στρος-Καν και που καλύπτουν το πρώτο 12λεπτο περίπου της ταινίας, είναι δοσμένες με τρόπο που θυμίζει τα χειρότερα και πιο αδέξια πορνό - καταλαβαίνω πως ο Φεράρα ήθελε να τονίσει τη γελοιότητα (μαζί και την κτηνωδία) του ανθρώπου, γελοιότητα που τονίζεται ακόμη περισσότερο από ένα χοντρό Ζεράρ Ντεπαρντιέ να μουγγρίζει και να βρυχάται σαν κάποιο ζώο (άλλοτε σαν γουρούνι κι άλλοτε σαν ιπποπόταμος), ενώ, στις γυμνές σκηνές του, να προκαλεί το γέλιο η τεράστια κοιλιά του.

Γροθιές στους τοίχους ***

Starred Up. Βρετανία, 2013. Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Μακένζι. Σενάριο: Τζόναθαν Ασέρ. Ηθοποιοί: Τζακ Ο' Κόνελ, Μπεν Μέντελσον, Ρούπερτ Φρεντ. 106'

Μια ιδιαίτερα σκληρή εικόνα της ζωής στις φυλακές παρουσιάζει στην ταινία του αυτή ο Ντέιβιντ Μακένζι («Ζιγκολό», «Παράνομο πάθος»). Πρωταγωνιστής του είναι ο Ερικ (πραγματική αποκάλυψη ο Τζακ Ο' Κόνελ), ένας ατίθασος, βίαιος 16χρονος τινέιτζερ που μεταφέρεται σε φυλακή για ενήλικους. Εκεί, προετοιμασμένος, όπως ανακαλύπτουμε για όλα, θα συγκρουστεί με ακόμη πιο σκληρούς και βίαιους απ' αυτόν φυλακισμένους και θα έρθει αντιμέτωπος με τον επίσης φυλακισμένο πατέρα του. Εκείνο που ενδιαφέρει τον Μακένζι είναι να καταγράψει τη σχέση γιου-πατέρα σε ένα χώρο όπως οι φυλακές και τη συμφιλίωση που επιζητούν και οι δυο τους - ανάμεσα στις καλύτερες σκηνές είναι εκείνες με τον Ερεκ να παρακολουθεί, μαζί με άλλους νέους σαν κι αυτόν, μαθήματα καταστολής του θυμού του. Ταυτόχρονα, η ταινία κάνει και ένα κριτικό σχόλιο πάνω στην ωμότητα, την οποία με τον τρόπο λειτουργίας τους ενθαρρύνουν οι φυλακές, καθώς και στην περιθωριοποίηση των κρατουμένων που τελικά αυτές πετυχαίνουν.

ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

ΡΙΟ Σ' ΑΓΑΠΩ (Rio eu te mo/Rio Ι Love You). Βραζιλία/ΗΠΑ, 2014. Σκηνοθεσία: Βιθέντε Αμόριμ, Γκιγέρμο Αριάγκα, Στέφαν Ελιοτ, Σανγκ-Σου Ιμ, Ναντίν Λαμπακί, Φερνάντο Μεϊρέγες, Χοσέ Πατίλια, Κάρλος Σελντάνα, Πάολο Σορεντίνο, Τζον Τορτούρο, Αντρούκα Γουάντινγκτον, Σεζάρ Σαρλόν. 110'

Στη σειρά τού «Cities to Love» και ύστερα από τις δύο πρώτες («New York Ι Love You» και «Paris je t'aime») ακολουθεί αυτό το «Ρίο σ' αγαπώ», με 12 μικρές ιστορίες που σκηνοθέτησαν 12 διαφορετικοί σκηνοθέτες. Διάφορες ρομαντικές, άνισες πρέπει να πω ιστορίες (ορισμένες πολύ καλές και αρκετές άλλες μέτριες), που εκτυλίσσονται σε διάφορες γειτονιές του Ρίο ντε Τζανέιρο. Από τις καλύτερες, εκείνη του Γκιγέρμο Αριάγκα («Τέξας») γύρω από ένα μποξέρ που έχει χάσει το χέρι του σε αυτοκινητικό δυστύχημα και που κάνει ό,τι μπορεί για να μαζέψει χρήματα για την εγχείρηση της γυναίκας του.

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ ΠΑΕΙ ΔΙΑ-ΚΟΠΕΣ (les vacances du petit Nicolas). Γαλλία, 2014. Σκηνοθεσία: Λοράν Τιράρ. Σενάριο: Ρενέ Γκοσινί, Ζαν-Ζακ Σεμπέ. Ηθοποιοί: Βαλερί Λεμερσιέ, Καντ Μεράντ, Ντομινίκ Λαβανάν. 97'

Μετά το πρώτο επεισόδιο της σειράς (από το κόμικ των Σεμπέ και Κοσινί), ακολουθούν οι νέες κωμικές περιπέτειες του Μικρού Νικολά, τη φορά αυτή στη διάρκεια των διακοπών του, σε ένα παραθαλάσσιο μέρος. Γκαγκ και απρόοπτα για τους πολύ μικρούς (6-12 χρόνων) θεατές.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Κριτική κινηματογράφου