Έντυπη Έκδοση

Παραφροσύνη

Το να κάνεις το ίδιο, ξανά και ξανά και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα, είναι παραφροσύνη«, είχε πει ο διάσημος και παγκοσμίως γνωστός φυσικός Αλβέρτος Αϊνστάιν. Αυτό δυστυχώς κάνουν οι πολιτικοί, που μας κυβερνούν τα τελευταία αυτά »πέτρινα χρόνια", γιατί κάθε χρόνο φέρνουν στη Βουλή και ψηφίζουν ένα νέο φορολογικό νομοσχέδιο, που ουσιαστικά είναι το ίδιο, αφού στηρίζεται πάντα σε δύο αμετακίνητους άξονες, που είναι οι βασικές αρχές του.

Η μία από τις γενικές αυτές αρχές είναι η επιβολή προστίμων για όλες τις φορολογικές παραβάσεις, μικρές ή μεγάλες. Είναι μια μέθοδος που εφαρμόζεται εδώ και πολλά χρόνια τώρα, παρ' όλο ότι έχει αποτύχει παταγωδώς για δύο κυρίως λόγους:

Πρώτον, ο επιχειρηματίας γνωρίζει πολύ καλά ότι το μεσοδιάστημα μεταξύ δύο διαδοχικών ελέγχων -αν του γίνουν ποτέ δύο, καθ' όλο το διάστημα της επαγγελματικής σταδιοδρομίας του- είναι τόσο μεγάλο, ώστε να τον συμφέρει να συνεχίσει να διαπράττει την ίδια παράβαση, εκτιμώντας ότι θα αποκομίσει πολύ μεγαλύτερο οικονομικό όφελος, από το ποσό του συγκεκριμένου προστίμου.

Δεύτερον, οι αρμόδιοι λειτουργοί του υπουργείου Οικονομικών δεν έχουν την ικανότητα να εισπράξουν αυτά τα πρόστιμα και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι υπάρχουν σήμερα 16,7 δισεκατομμύρια ευρώ επιδικασμένα, αλλά ανείσπρακτα πρόστιμα και εκκρεμούν από τον Δεκέμβριο του 2012 φορολογικές υποθέσεις, για τις οποίες έχουν επιβληθεί πρόστιμα 7,6 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Η δεύτερη γενική αρχή, η οποία εφαρμόζεται πάντα με το ίδιο φορολογικό σύστημα, είναι να αναθέτουν στους φορολογούμενους πολίτες να καταστέλλουν τις φοροκλοπικές δραστηριότητες των διαφόρων επιχειρηματιών, επιτηδευματιών και ελευθέρων επαγγελματιών, ώστε να γίνουν συνεπείς στις φορολογικές τους υποχρεώσεις, με δύο διαφορετικές μεθόδους:

Η μία, είναι η γνωστή και πολύ προσφιλής τους μέθοδος, συλλογής αποδείξεων των οικογενειακών δαπανών, για τις οποίες κάθε χρόνο καταναλίσκεται πολλή φαιά ουσία, από τους οικονομολόγους του υπουργείου, προκειμένου να προσδιορίσουν ποιες αποδείξεις θα ισχύουν και μέχρι ποίου ποσοστού του φορολογητέου εισοδήματος των φορολογουμένων πολιτών. Είναι αδιανόητο.

Πώς είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να μην αντιλαμβάνονται ότι αυτή την εποχή της δραματικής οικονομικής κρίσης, οι περισσότεροι πολίτες περιορίζονται σε αγορές, κυρίως, ειδών διατροφής, κατά το μέγιστο ποσοστό, συνεπώς τούς είναι πολύ εύκολο να συγκεντρώσουν το απαιτούμενο ποσό των δαπανών, από τα σουπερμάρκετ και διάφορα άλλα μικροκαταστήματα, τα οποία τους παρέχουν τις αποδείξεις, χωρίς καμία διαπραγμάτευση.

Ομως, αν έψαχναν αυτές τις αποδείξεις, πόσες θα έβρισκαν για δαπάνες αγοράς ειδών ενδύσεως ή υποδήσεως και παροχής υπηρεσιών από υδραυλικούς, ηλεκτροτεχνίτες, ελαιοχρωματιστές και άλλους ελεύθερους επαγγελματίες και πόσες από επισκέψεις σε μεγαλογιατρούς; Ελάχιστες ή καμία, γιατί σε όλες αυτές τις περιπτώσεις γίνονται διαπραγματεύσεις, προς όφελος και των δύο συναλλασσομένων και σε βάρος του κράτους. Συνεπώς, σε τι συνεισφέρει η μέθοδος αυτή συλλογής αποδείξεων για τον περιορισμό της φοροδιαφυγής;

Η άλλη μέθοδος, είναι να προτρέπουν τους πολίτες να καταγγέλλουν ανωνύμως όσους φοροφυγάδες γνωρίζουν, ή έχουν ενδείξεις ότι κατέχουν «μαύρο» χρήμα. Φαίνεται λοιπόν ότι δεν γνωρίζουν πως ένας έντιμος και αξιοπρεπής Ελληνας πολίτης δεν έχει αυτή την απρεπή νοοτροπία, να καταδίδει τον συμπολίτη του για να τον συλλάβουν, γι' αυτή την παραβατικότητα, γιατί αυτό το θεωρεί πρόστυχο και κατά τα κοινώς λεγόμενα, "κάρφωμα" ή "ρουφιανιά". Αλλά ούτε ο πολίτης, που δεν είναι φορολογικώς έντιμος, θα το κάνει, γιατί "όμοιος ομοίω αεί πελάζει". Συνεπώς και αυτή η μέθοδος είναι εξίσου αναποτελεσματική.

Είναι λοιπόν τελείως εξωφρενικό να επιμένουν να εφαρμόζουν το ίδιο φορολογικό σύστημα και να αναμένουν διαφορετικά αποτελέσματα. Εκτός εάν δεν τα επιζητούν».

Αιμίλιος Κομίνης,

διπλωματούχος ηλεκτρολόγος μηχανικός

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Οι αναγνώστες γράφουν