Έντυπη Έκδοση

Πρόβα εξουσίας

Οι χίπις και τα αξέχαστα «παιδιά των λουλουδιών», δύο πλευρές της αντιρρησιακής νεολαίας των '60 και '70, έφτασαν στο ζενίθ, στην αποκορύφωση της ιδιόρρυθμης επανάστασης, εναντίον του πολέμου του Βιετνάμ, του ρατσισμού και υπέρ των ναρκωτικών, του ελεύθερου σεξ, αλλά και της πανδαισίας του ροκ στο φεστιβάλ του Γούντστοκ, με την ασύλληπτου μεγέθους συμμετοχή περίπου 500.000 ατόμων (15 Αυγούστου 1969).

Το κίνημα αυτό, παρά τις πέντε ή έξι προσπάθειες αναβίωσής του, οδηγήθηκε σε μαρασμό την κατοπινή δεκαετία. Και ακριβώς, στον επίλογο αυτού του ναυαγισμένου έπους των «άτακτων» επαναστατών, ο Φεντερίκο Φελίνι θα σκηνοθετήσει την ταινία- έκπληξη «Πρόβα ορχήστρας» (1978).

Στα 70 λεπτά αυτού του φιλμ, ο κορυφαίος Ιταλός σκηνοθέτης θα περιγράψει πώς μια θυελλώδης κοινωνική επανάσταση μπορεί να εκφυλιστεί, όταν στον κοινωνικό της ιστό λείπει η ραχοκοκαλιά, η σπονδυλική στήλη μιας φωτισμένη ανανεωτικής καθοδήγησης. Με άλλα λόγια, ένας μαέστρος στη διαλυμένη ορχήστρα και κατ' επέκτασιν μια επίσης φωτισμένη και βαθύτατα δημοκρατική καθοδήγηση, ή και ηγεσία, σε επίπεδο αμιγώς πολιτικό.

Παραφράζοντας λοιπόν τον φελινικό τίτλο, σε «Πρόβα Εξουσίας», μοιραία παρακολουθούμε τους παράλληλους βίους του «άτακτου» ελληνικού πολιτικού κόσμου, που ισχυρίζεται ότι οδεύει -χωρίς να το καλοθέλει- προς την κορυφαία έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας (εκλογές), με την ξεχαρβαλωμένη «ορχήστρα» του Φελίνι, αλλά και τα ξεχασμένα και πολιτικώς άστεγα «παιδιά των λουλουδιών».

Ο πασών των αποχρώσεων της Αριστεράς ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει στο φουλ τον φλόκο, στο κεντρικό ιστίο του κομματικού του σκάφους, που περιπλανάται χωρίς πλάνο πορείας, άλλοτε προς τη Λατινική Αμερική, άλλοτε προς τις ΗΠΑ, Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία και γιατί όχι προς τον Εύξεινο Πόντο. Οσο για τις χερσαίες του περιπλανήσεις, εντός και εκτός Ελλάδας, η περιπλάνηση συνεχίζεται από τα πιο επαναστατικά και ημιαναρχικά στέκια, μέχρι τα ηγουμενεία του Αθωνος και τα ενδότερα του καθολικισμού.

Και όλες αυτές οι εξορμήσεις χωρίς ξεκαθαρισμένο ιδεολογικοπολιτικό φύλλο πορείας. Το μόνο σταθερό, η κατάκτηση της εξουσίας, προς το παρόν, με τα τυπικά διαπιστευτήρια και τις χωρίς κανένα κόστος θωπείες στις πλάτες, από εκείνους που εθιμοτυπικά ανοίγουν τις πόρτες σε φίλους και μη φίλους (δεν μπορούν να κάνουν και αλλιώς...).

Οσο για την ηγεσία της δικομματικής κυβέρνησης, ο μεν Αντώνης Σαμαράς, προσβεβλημένος και αυτός από την ασύμφορη για όλους εκλογολογική επιδημία, διαπράττει την εσχάτη των ασχημιών, να διασύρει με φραστικά υπονοούμενα («δημοκρατική παράταξή μας») τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Και αυτός, με τη σειρά του, αντί να πρωτοστατεί στην ανασύνταξη των δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ, με κάθε τρόπο αποδεικνύεται όμηρος των γνωστών κέντρων αποφάσεων, που φιλοδοξούν να μετατρέψουν το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ σε νεροκουβαλητή μιας αμετανόητης Δεξιάς. Και από την άποψη αυτή, δεν έχουν άδικο εκείνοι που αξιώνουν: «Εδώ και τώρα, νέα ηγεσία στο ΠΑΣΟΚ»!

Με άλλα λόγια: Η πρόβα εξουσίας καλά κρατεί. Με σπασμένα φαγκότα, ξεκούρδιστα βιολιά, σκισμένα κρουστά, βραχνές τρομπέτες και άτολμους και ατάλαντους μαέστρους, που τους παροπλίζουν οι οργανοπαίχτες, όπως κάποιους πρυτάνεις ΑΕΙ πίσω από τις χτισμένες από τους φοιτητές τους πόρτες...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Ναι μεν αλλά