Έντυπη Έκδοση

Δεξιά, εις τα εξ ων συνετέθη

Ο σχηματισμός του δεξιού πολιτικού χώρου άρχισε να διαμορφώνεται με σαφήνεια, σταδιακά, από την εποχή του Εθνικού Διχασμού.

Η ανάδειξη της ΕΔΑ σε αξιωματική αντιπολίτευση το 1958 ματαίωσε το εγχείρημα της Δεξιάς να απαλλαγεί από την Ακροδεξιά της Η ανάδειξη της ΕΔΑ σε αξιωματική αντιπολίτευση το 1958 ματαίωσε το εγχείρημα της Δεξιάς να απαλλαγεί από την Ακροδεξιά της Σειρά γεγονότων, ξεκινώντας απ' τη Μικρασιατική Εκστρατεία και την Καταστροφή και καταλήγοντας στους πρώτους μετεμφυλιακούς χρόνους, στάθηκαν αφορμή για τη συγκρότηση των «ιδεολογικών ομάδων» (εάν μπορούν να οριστούν ως τέτοιες) που αποτέλεσαν τις ψηφίδες στο μωσαϊκό της δεξιάς παράταξης από το '50 και έπειτα.

Φιλομοναρχικοί και έμπιστοι των ανακτόρων που προσέφεραν στήριξη στο βασιλιά Κωνσταντίνο τις δύσκολες ώρες της σύγκρουσης με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, αμφιβόλου ποιότητας και προέλευσης τύποι που υπηρέτησαν στα ένοπλα αντιβενιζελικά τάγματα της περιόδου, παλαιοπαραγοντίσκοι και «τζάκια» παντός είδους που άκμαζαν στην ελληνική επαρχία έφτασαν ώς την κρίσιμη δεκαετία του '30 για να ενωθούν με αναχρονιστικούς «βιομηχάνους», μεγαλεμπόρους, τραπεζίτες, συντηρητικούς φιλελεύθερους και να επιδείξουν προσήλωση και αφοσίωση στο φασίζον καθεστώς Μεταξά. Μετά την αιματηρή Κατοχή, προστέθηκαν σ' αυτούς πρώην συνεργάτες των δυνάμεων Κατοχής, εμπνευστές και υπηρετούντες στα Τάγματα Ασφαλείας, λοιποί αναβαπτισθέντες στην κολυμβήθρα του εμφυλιακού Σιλωάμ.

Από τη συγκεκριμένη δεξαμενή αντλήθηκαν τα βασικά δομικά υλικά αρχικώς του Ελληνικού Συναγερμού (Παπάγος) και ακολούθως της καραμανλικής ΕΡΕ. Στα μέσα-τέλη της δεκαετίας του 1950 έγινε μία προσπάθεια -με αμερικανική υπόδειξη- για άνοιγμα και στροφή προς το Κέντρο, μέσω συνεργασίας με δυνάμεις του χώρου (Παπανδρέου, Σοφοκλής Βενιζέλος) και ταυτόχρονη απομάκρυνση βαρέων και ακρότερων δεξιών. Η ανάδειξη της ΕΔΑ όμως σε αξιωματική αντιπολίτευση, το 1958, επανέφερε την κομμουνιστική υστερία και ματαίωσε άπαξ διά παντός το εγχείρημα.

Μεταπολιτευτικά, η Δεξιά υποχρεώθηκε από τα πράγματα κι αναμετρήθηκε με τον ίδιο τον κακό εαυτό της. Φιλομοναρχικά, φιλοφασιστικά, φιλοχουντικά στοιχεία απομονώθηκαν και φάνηκαν να αποκόπτονται απ' τον κύριο κορμό της, για να επανακάμψουν αργά αλλά σταθερά από τις αρχές του '90. Σήμερα, στη δημόσια εκφορά του, ο λόγος που ορθώνεται απ' τη Νέα Δημοκρατία φανερώνει τη βαθιά υπόκλιση του κόμματος στα άλλοτε ξεχασμένα του άκρα. Την ίδια στιγμή, δαίμονες απ' το παρελθόν -με πρώτη και καλύτερη τη δυναστεία των Γλίξμπουργκ- επανέρχονται στο προσκήνιο. Το αλλοτινό προφίλ της δεξιάς παράταξης δείχνει να έχει στραπατσαριστεί από νεοφερμένα στελέχη που φλερτάρουν ή ασπάζονται την πιο brutal εκδοχή ενός ψευδεπίγραφου φιλελευθερισμού, με στοιχεία που παραπέμπουν ευθέως σε λαϊκισμό εθνικοσοσιαλιστικών καθεστώτων. Ενδεχόμενη ήττα της Ν.Δ. σε επερχόμενες εκλογές πιθανόν να οδηγήσει τις πολιτικές μονάδες του χώρου σε ουσιαστική ενδοσκόπηση. Εκτός αν επιθυμούν την πλήρη παράδοσή του στους βρικόλακες...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Εξιστορήσεις