Έντυπη Έκδοση

Σκαμπίλια καθημερινότητας

ΜΟΙΡΑΖΩ μαρμελάδες και αποξηραμένα σύκα στους φίλους μου, σκέφτομαι τις ήσυχες ημέρες του Αυγούστου, περπατάω στην πόλη-σίχαμα και δραπετεύω στον Εθνικό Κήπο ή στη Στοά του Αττάλου, σε χώρους δηλαδή όπου απαγορεύεται η είσοδος σε οικόσιτα που το αφεντικό τα πηγαίνει να κάνουν την ανάγκη τους.

Ανέβηκα ξανά για πρωινή βόλτα στ' Αναφιώτικα και χάρηκα το αττικό φως από εκεί, κάθισα στο πεζούλι που βρίσκεται αμέσως μετά την πάνω είσοδο της Αρχαίας Αγοράς για να καπνίσω ένα τσιγάρο, παραλίγο να πιάσω την κουβέντα με τον μουντρούχα αδέσποτο που ήρθε και μου τρίφτηκε.

Στο Περιστέρι θαύμασα το φυσικό σκηνικό των ευκαλύπτων που τυλίγει το μικρό θεατράκι τού εκεί πάρκου και στα Πετράλωνα σ' ένα γλέντι με φίλους μετρήσαμε πως περί τα είκοσι άτομα θα πληρώσουμε κοντά 80.000 ευρώ ΕΝΦΙΑ. Ρε δεν πάτε στο διάβολο!

Στη Γλυφάδα από μια βεράντα παρατηρούσα το απέναντι διώροφο. Διπλές σιδερένιες πόρτες, σιδεριές στα παράθυρα κι από μέσα τα πατζούρια κλειστά μέρα μεσημέρι. Κι όμως στο εσωτερικό υπήρχαν άνθρωποι. Προφανώς ο φόβος φυλάει τα έρημα.

Αγόρασα γλάστρες και φύτεψα μυριστικές πικροδάφνες, λεβάντα και δεντρολίβανο για να φέρω πιο κοντά τα αρώματα της αυλής μου στο Πήλιο κι έσπασα καρύδια που τα έβρασα σε χυμό από ρόδι και μέλι, ένα ακόμα κέρασμα για τους φίλους.

Στους δρόμους φυσιολογικοί καθ' όλα άνθρωποι μου ζητάνε ένα ευρώ και γνωστοί μου που νομίζουν πως ως δημοσιογράφος είμαι ενήμερος, με ρωτούν αν θα γίνουν εκλογές τον Νοέμβρη. Δεν ξέρω έναν που να μη βρίζει τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά, διερωτώμαι ωστόσο ποιοι θα τους ξαναψηφίσουν, διότι κάποιοι θα το κάνουν κι αυτό.

Γελάω ακόμα μέσα μου με τον αφελή επαρχιώτη στον οποίο προσπαθούσα να εξηγήσω τα περί της εξέλιξης των ειδών κι εκείνος επέμενε πως ο Θεός μάς έπλασε μέσω του Αδάμ και της Εύας. Κώλωσε βέβαια όταν παρατήρησα πως άρα τα παιδιά του Αδάμ και της Εύας θα έπρεπε να είχαν ερωτικές σχέσεις προκειμένου να γεννηθούν κι άλλοι άνθρωποι, κάτι που η Εκκλησία καταδικάζει.

Διακρίνω μεγάλη κατήφεια γύρω μου από οικογενειάρχες που πλήρωσαν ήδη το λογαριασμό με το άνοιγμα των σχολείων και που η σκέψη της αγοράς πετρελαίου τούς κόβει τα ήπατα. Εγώ πάλι πλήρωσα για το 1/4 ενός ποτηριού με κρασί 4 ευρώ και η μόνη μου παρηγοριά ήταν ότι χαρακτήρισα αισχροκερδή τον ιδιοκτήτη του μπαρ.

Ο Σεφέρης είχε γράψει για άλλους λόγους το περίφημο: «Οπου κι αν ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει», όμως σήμερα η Ελλάδα, όχι απλώς μας πληγώνει αλλά μας σκοτώνει.

ΘΑ ΕΠΑΝΑΛΑΒΩ λοιπόν ότι ως παρηγοριά σκέπτομαι τις ήσυχες ημέρες του Αυγούστου, όταν ο Οκτώβρης ήταν ακόμα μακριά κι όταν ζούσα με την ευλογία της θάλασσας και του δρυμού. Ατυχώς ωστόσο η καθημερινότητα συνεχώς με σκαμπιλίζει επαναφέροντάς με σε μια αβίωτη στενωπό.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
ΑΝ-ΕΞΟΔΟΣ