Έντυπη Έκδοση

Ελλάς, χρυσές και σιδηρές εποχές

Γιατί κλείσατε την ΕΡΤ, κύριε Σαμαρά; Φυσικά και δεν θα μου απαντήσετε. Ακούστε μια ιστορία για αγρίους. Στο αφιέρωμα που μου έκανε η Τηλεόραση της Βουλής, σκέφτηκε να μεταδώσει και μια ταινία μου, της οποίας δεν βρέθηκε κόπια. Ανακαλύπτω ότι ο παραγωγός της είχε κηρύξει πτώχευση και όλες οι ταινίες του πέρασαν σε αναγκαστική (δηλαδή κρατική) διαχείριση.

Και με τίποτα δεν μπορούσα να πάρω τη δική μου, χωρίς να πληρώσω ένα τεράστιο ποσόν! Ρωτάω την αναγκαστική διαχειρίστρια «ποιος είναι το αφεντικό σου;». Ο γενικός εισαγγελέας, μου λέει. Γράφω στο γενικό εισαγγελέα, το και το. Σε τρεις μέρες είχα απάντηση. Από το γενικό εισαγγελέα! Ιδιόχειρη! «Κύριε Μανθούλη, έδωσα εντολή στην αναγκαστική διαχειρίστρια να σας δώσει αμέσως την κόπια. Χωρίς καμιά οικονομική υποχρέωση». Πήρα την κόπια και την έστειλα εγκαίρως στην Τηλεόραση της Βουλής. Δεν πέρασε ένας μήνας και παίρνω -ανήσυχος- καινούργια επιστολή του γενικού εισαγγελέα: «Εντάξει; Την πήρατε την κόπια;».

Σε ποια χώρα συμβαίνουν αυτά; θα μου πείτε. Θα θέλαμε όλοι να συμβαίνουν στην Ελλάδα. Ετσι δεν είναι, κύριε Σαμαρά; Φευ, συνέβησαν στη Γαλλία! Στην Ελλάδα, σας φταίει η κρίση; Οχι βέβαια. Γιατί η παραπάνω ιστορία (που θυμίζει χρυσή εποχή) συνέβη πριν από χρόνια. Οταν το ελληνικό Δημόσιο είχε ένα εκατομμύριο υπαλλήλους. Με το οποίο Δημόσιο είχα πολλές εκκρεμότητες. Ποτέ κανείς αρμόδιος, διευθυντής, υπουργός, δεν απάντησε σε επιστολή μου. Στην Αγγλία υπάρχει (υπήρχε;) ένας άγραφος νόμος: πάντα να απαντάς στις επιστολές και «να επιστρέφεις το τηλεφώνημα», όπως το έλεγαν (return the call). Ακόμα και ο Γουντχάουζ, ο μέγας αυτός πράκορας της αγγλικής πολιτικής στην Ελλάδα, μου απάντησε με πολλή ευγένεια. (Αλλο τώρα τι μου έγραφε...)

Αποτελεσματικό

Οταν έχω ένα πρόβλημα συνηθίζω να απευθύνομαι στο αφεντικό. Το βρίσκω πιο αποτελεσματικό. Στη Γαλλία, τουλάχιστον. Για το ηλεκτρικό, γράφω στο γενικό διευθυντή της γαλλικής ΔΕΗ. Για το τηλέφωνο, στο γ.δ. του γαλλικού ΟΤΕ.

Οταν έχω δίκιο φυσικά. Κάποτε είχα ένα πρόβλημα με τη γαλλική Εφορία. Εγραψα στον υπουργό Οικονομικών. Μου απάντησε σε μια εβδομάδα ότι έδωσε κιόλας εντολή και το πρόβλημα έπαψε να υπάρχει. (Και γλίτωσα μερικά ευρώ από φόρους!). Να πω άλλο ένα; Πριν από πέντε χρόνια, έκανα μια μικρή εγχείρηση στο πόδι. Εστειλα τα δικαιολογητικά στο γαλλικό ΙΚΑ, με μια δική μου μετάφραση (ήταν μια υπόθεση 250 ευρώ). Μου ζητούν μεταφράσεις από ορκωτό μεταφραστή! Το κόστος της μετάφρασης θα ήταν μεγαλύτερο από το ποσόν που θα εισέπραττα! Μεταφέρω στη Γαλλίδα υπουργό Υγείας το γελοίο αίτημα του ΙΚΑ της. Πήρα ιδιόχειρη απάντηση σε μια βδομάδα. «Αντικανονικά σάς ζήτησαν ορκωτό μεταφραστή. Εχουμε στο υπουργείο μας ειδικό τμήμα μεταφράσεων των γλωσσών της Ενωμένης Ευρώπης. Εδωσα την αρμόζουσα εντολή στην υπάλληλο που σας ταλαιπώρησε».

Επιστρέφουμε στην Ελλάδα (...«της χρυσής εποχής»). Στα 65 μου έπρεπε να πάρω μια συνταξούλα. Πότε την πήρα; Στα 75 μου! Δέκα χρόνια αργότερα. Ενας διευθυντής την υπέγραψε μπροστά μου. Αφού πρώτα με κοίταξε με μίσος. Μόνο που δεν μου είπε «περιμέναμε να πεθάνετε στο μεταξύ»! Επειδή δεν φρόντισα να πεθάνω, πήγα να δηλώσω τα χρήματα των 10 ετών που πήρα μαζεμένα. Μου βάλανε να πληρώσω φόρο για όλα μαζί, στο έτος που τα πήρα! Τι συμβαίνει; ρωτάω τον αρμόδιο διευθυντή. Σας παρακαλώ, πληρώστε αυτό που σας βάλαμε -μου λέει ανενδοίαστα- παρ' όλο που είναι δεκαπλάσιο, γιατί δεν ξέρουμε πώς να το λύσουμε στους υπολογιστές! Και το πλήρωσα. Να βοηθήσω το καημένο το κράτος. Αλλο ένα τελευταίο. Κάποτε ήρθε στο υπουργείο Πολιτισμού ένας υπερφωτισμένος Γερουλάνος (ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, κατακρεούργησε το θεσμικό πλαίσιο για το ελληνικό σινεμά). Του έστειλα δύο επιστολές. Οχι για προσωπικό μου θέμα. Για ένα πολύ σοβαρότερο, που αφορά τον ελληνικό πολιτισμό. Φυσικά και δεν πήρα καμιά απάντηση.

Νοσταλγία

Η λαϊκή ρήση «κάθε χρόνο και χειρότερα» δυστυχώς επαληθεύεται συχνά. Καμιά κοινωνία δεν είναι ευχαριστημένη από τον εαυτό της. Το ξέρουμε από την Πολιτική Οικονομία. Και όταν το μέλλον διαγράφεται αβέβαιο, η νοσταλγία μας τρέχει προς τις παλαιότερες, τις «χρυσές» εποχές. Στην Ελληνιστική περίοδο, «Χρυσή Ηλικία» ήταν ο αιώνας του Περικλή. Για τους προγενέστερους του Περικλή αναγνώστες του Ησίοδου, «Χρυσή Ηλικία» ήταν η πρώτη από τις «Πέντε Ηλικίες της Ανθρωπότητας» (του Χρυσού, του Αργύρου, του Μπρούντζου, των Ηρώων και του Σιδήρου). Κατά τον Ησίοδο, η Χρυσή Ηλικία είναι η εποχή της αθωότητας, της δικαιοσύνης, της αφθονίας και της ευτυχίας. Στον κόσμο βασιλεύει αιώνια η άνοιξη, η γη παράγει χωρίς τον κόπο της καλλιέργειας, οι άνθρωποι είναι σχεδόν αθάνατοι και ποτέ κανείς δεν υποφέρει από τίποτα! Στην αρχαιότητα η Χρυσή Εποχή συμβολίζει τον επίγειο Παράδεισο, ένα μυθικό παρελθόν που χάθηκε (μυθικό, γιατί χάθηκε). Από τον Μεσαίωνα και ύστερα, ιδιαίτερα στην Αναγέννηση, συμβολίζει την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Συνήθως «Χρυσές Εποχές» (Golden Age ή Age d'Or, όπως τις ονομάζουν στη Δύση οι πιστοί στον Ησίοδο) είναι αυτές που ακολουθούν μεγάλες καταστροφές, πολέμους και επιδημίες, όπως μετά τους Μηδικούς πολέμους στην Αθήνα του Περικλή. Οι Σταυροφορίες και η επιδημία της πανώλους (που οδήγησε στο θάνατο το μισό πληθυσμό της Ευρώπης) έφεραν την Αναγέννηση.Το τέλος των Εμφυλίων στη χώρα μας έφερε τη «Δεκαετία του '60». Και πάντα θα βρεθεί κάποιος μικροσκοπικός συνταγματάρχης ή πρωθυπουργός που δεν έχει διαβάσει Ησίοδο, για να μας βάλει κατ' ευθείαν στην καταστροφική εποχή του Σιδήρου. Εποχή τόσο σκληρή που, όπως λέει ο Ησίοδος, και οι θεοί εγκαταλείπουν τους ανθρώπους στην τύχη τους. (Οχι μόνο οι πρωθυπουργοί, θα πρόσθετε ο ίδιος αν ζούσε σήμερα).

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Ο κόσμος κατ' εμέ - Του ΡΟΒΗΡΟΥ ΜΑΝΘΟΘΥΛΗ