Έντυπη Έκδοση

Η Αμάλ και τα Γλυπτά

Η γοητευτική δικηγορίνα Αμάλ Αλαμουντίν έρχεται στις 13 του μηνός να αναλάβει την υπόθεση της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα. Τη φαντάζομαι με αυστηρό ταγεράκι, μαύρη σάκα και μυωπικά γυαλιά, σκυμμένη στον ογκωδέστατο φάκελο της διεκδίκησης.

Και πριν πέσει στα βαθιά, η λυγερή Αμάλ θα λάμψει μπροστά στον Παρθενώνα έχοντας στο πλάι της τον πρωθυπουργό. Η φωτογραφία αυτή θα κάνει το γύρο του κόσμου, όπως και οι άλλες του γάμου της με τον Τζορτζ Κλούνεϊ στη Βενετία.

Η ιδέα να ανατεθεί στο «πρόσωπο της ημέρας» ο κλειστός κι αραχνιασμένος αυτός φάκελος δεν είναι καθόλου κακή. Γιατί η δημιουργία κλίματος με πρόσωπα διεθνούς ακτινοβολίας ίσως βοηθήσει να ανοίξει ένας διάλογος με την άλλη πλευρά, που μας αγνοεί επιδεικτικά, παρά τα διαβήματα και τις προσφυγές μας στα όργανα της UNESCO. Θεμιτή είναι η πολιτική αυτή επιδίωξη -αν δεν αποτελεί ακόμη ένα πολύχρωμο πυροτέχνημα- σε μια εποχή που το θέμα αυτό έχει βαλτώσει. Η προσφυγή, όμως, στη Δικαιοσύνη δεν είναι καινοφανής. Εχει εξετασθεί και στο παρελθόν, όταν στο τιμόνι του υπουργείου Πολιτισμού ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος, και παραπέμφθηκε στο μέλλον, γιατί δεν κρίθηκε ασφαλής για το ελληνικό αίτημα, το οποίο σημειωτέον έχει ιστορία πάνω από 170 χρόνια (ετέθη πρώτη φορά το 1842 από τον Αλέξανδρο Ραγκαβή, γραμματέα της Αρχαιολογικής Εταιρείας, με αφορμή τα έργα αναστήλωσης του Παρθενώνα).

Ο λόγος που επί Βενιζέλου απορρίφθηκε κάθε σκέψη για προσφυγή στη Δικαιοσύνη είχε να κάνει με την έκβαση μιας τέτοιας δίκης. Αν, για παράδειγμα, έβγαινε μια αρνητική απόφαση από κάποιο δικαστήριο, θα βάζαμε πιθανότατα ταφόπλακα σε οποιαδήποτε μελλοντική διεκδίκηση. Γι' αυτό επελέγη ο άλλος δρόμος, της διαμόρφωσης ενός διεθνούς κινήματος υπέρ της επιστροφής των Γλυπτών, γεγονός που έχει συμβάλει σε μεγάλο βαθμό στη μεταστροφή της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

Ολοι γνωρίζουμε πως η εκστρατεία για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, στην εποχή μας, φέρει την υπογραφή της Μελίνας Μερκούρη. Ξεκίνησε το 1982, όταν πήγε ως υπουργός Πολιτισμού στη Διάσκεψη της UNESCO στο Μεξικό και έθεσε επισήμως το ελληνικό αίτημα. Πολέμησε με όλη της την ψυχή για να το πετύχει, αγωνίστηκε κυρίως με συναίσθημα. Το 1997, όμως, οργανώθηκε ένα μεγάλο συνέδριο στην Αθήνα με διεθνείς προσωπικότητες, ιστορικούς ειδικευμένους στην οθωμανική περίοδο, νομικούς εξειδικευμένους στο διεθνές δίκαιο και τη διεκδίκηση παρανόμως εξαχθέντων πολιτιστικών θησαυρών, αρχαιολόγους και πολλούς άλλους, προκειμένου να τεθούν όλα τα τεκμήρια για τη θεμελίωση του δίκαιου αιτήματός μας να γυρίσουν μια μέρα πίσω τα Γλυπτά και να παρουσιασθούν ως ενιαίο σύνολο ενός μοναδικού μνημείου.

Η άποψη που πρυτάνευσε τότε ήταν πως δεν αποτελεί ασφαλή μέθοδο η διεκδίκησή τους διά της νομικής οδού. Αποφασίστηκε λοιπόν να δημιουργηθούν Επιτροπές υπέρ της Επιστροφής των Μαρμάρων σε όλο τον κόσμο, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα πλέγμα που να λειτουργεί ως διαρκής μοχλός πίεσης προς τη βρετανική πλευρά που συνεχίζει την αδιάλλακτη στάση της.

Οπότε η ωραία Αμάλ καλό θα είναι να διαβάσει προσεκτικά το φάκελο που έχει συγκροτηθεί όλα αυτά τα χρόνια στο υπουργείο Πολιτισμού και να ακούσει όσους έχουν χειριστεί ώς τώρα την υπόθεση, αν θέλει να ασχοληθεί σοβαρά. Αλλιώς και μια πόζα της μπροστά στο μνημείο εμάς μας φτάνει και μας περισσεύει.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
ΚΟΝΤΡΑρίσματα