Έντυπη Έκδοση

Μίλοραντ Πάβιτς (1929-2009)

Σφαιρών οικοδόμημα

Φανταστείτε...

Φανταστείτε ένα παλάτι με εκατοντάδες πόρτες και δεκαπλάσια παράθυρα. Φανταστείτε ένα παλάτι με πύργους, μπαλκόνια, παρεκκλήσι, βιβλιοθήκη, αίθουσα μουσικής, αίθουσα χορού, μεγάλη τραπεζαρία, μαγειρείο, σταυρωτές σκάλες και διαδρόμους, βοτανικό κήπο, κήπο-λαβύρινθο, ανακτορικούς στάβλους, κρήνη, κρύπτη...

Φανταστείτε ένα τόσο μεγάλο παλάτι που να συμπεριλαμβάνει όλους τους ανάλογους χώρους, πράγμα που σημαίνει ότι απαιτείται μια αιωνιότητα για να μάθετε όλους αυτούς τους χώρους.

Φανταστείτε τώρα και όλους τους ήχους που περιέχει ένα τέτοιο οικοδόμημα: το τρίξιμο θυρών και παραθύρων όταν κάποιος στο πέρασμά του τα ανοίγει· την περιστροφή των ανεμοδεικτών στον πύργο και το χτύπο του μηχανισμού του ρολογιού μέσα στον πύργο· το κελάηδισμα των πουλιών που προσγειώνονται στα μπαλκόνια· τον ήχο της καμπάνας και τον αρχέγονο, γιορτινό ψαλμό στο ιερό· το θρόισμα των φύλλων των βιβλίων· τον ήχο του λαούτου ή της άρπας· μια ολόκληρη ορχήστρα εγχόρδων που παίζει κάποια παρτιτούρα· τα γέλια και τον ήχο των μαχαιροπίρουνων· το βρασμό στις κατσαρόλες και την τριβή του αλατιού ανάμεσα στα δάχτυλα· το ποδοβολητό στις σκάλες και τα βήματα στους διαδρόμους· τη σιωπηλή ανάπτυξη των φυτών στο βοτανικό κήπο και τον ήχο του ξίφους στο οποίο κάποιος εξασκείται έξω στον κήπο· το χλιμίντρισμα των αλόγων που είναι έτοιμα να σας πάνε στο τέλος του κόσμου· τη διείσδυση της σταγόνας μέσα στην κρήνη· την απόλυτη, μόνιμη ησυχία της κρύπτης...

Και, αν δεν σας είναι δύσκολο, φανταστείτε κάτι ακόμη, ότι κάποιος αφαίρεσε τη σκεπή, όλους αυτούς τους τοίχους, τις κατασκευές ανάμεσα στους ορόφους, τους θόλους και τα πατώματα, τους μηχανισμούς, τα όργανα, τα πιο μικρά αντικείμενα - ότι απέμειναν μονάχα οι ήχοι, το θρόισμα, τα τραγούδια, οι μελωδίες, οι ομιλίες, ο ήχος, ο αντίλαλος. Σαν κάποιος να αφαίρεσε ένα καλούπι, τις περιμέτρους, τα συνηθισμένα σχήματα, ακόμη και το περίγραμμα.

Αυτό θα μπορούσε να είναι το «Λεξικό των Χαζάρων» του Μίλοραντ Πάβιτς. Ενα οικοδόμημα σφαιρών που σπάνια πετυχαίνει στη λογοτεχνία. Τίποτα δεν βρίσκεται στην αναμενόμενη θέση, κι όμως τίποτα δεν λείπει. Φαινομενικά δεν τα κρατάει τίποτα, κι όμως όλα παραμένουν στη θέση τους. Δεν υπάρχει αρχή, ούτε τέλος, και όμως είναι σαφές ότι πρόκειται για ένα αριστούργημα. Ο καθένας ακούει, ή μάλλον νιώθει, κάτι διαφορετικό, και απαιτείται, όπως λέει και ο ίδιος ο Μίλοραντ Πάβιτς, κάπου, κάποτε, να βρεθούν τουλάχιστον δύο που να είναι σε θέση να φανταστούν το ίδιο. Που την σήμερον ημέρα είναι σίγουρα αρκετά, αν όχι το παν.

Ποιος είναι ο Γκόραν Πέτροβιτς

Είναι ένας από τους πιο σημαντικούς εν ζωή Σέρβους πεζογράφους (Κράλιεβο, 1961). Το βιβλίο του «Συμβουλές για μια πιο εύκολη ζωή» (1989) κυκλοφόρησε σε περισσότερες από εκατό εκδόσεις. Αλλα έργα του είναι το μυθιστόρημα «Ατλας με γνώμονα τον ουρανό» (1993), η συλλογή διηγημάτων «Το νησί και οι γύρω ιστορίες» (1996), το μυθιστόρημα «Η πολιορκία της εκκλησίας του Αγίου Σώστη» (1997), το μυθιστόρημα «Παντοπωλείο "Το τυχερό χέρι"» (2000), η συλλογή διηγημάτων «Οι συνάνθρωποι» (2002), το βιβλίο σύντομων διηγημάτων «Ολα όσα γνωρίζουμε για το χρόνο» (2003), το θεατρικό «Σχεδία» (2004), οι συλλογές διηγημάτων «Διαφορές» (2006) και «Ανιχνευτής» (2007), η νουβέλα «Κάτω από το ταβάνι που ξεφλουδίζεται» (2010) και το θεατρικό «Κυψέλη» (2011).

Τα μυθιστορήματα και διηγήματα του Πέτροβιτς έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στα γαλλικά, ρωσικά, ισπανικά, γερμανικά, ιταλικά, βουλγαρικά, σλοβένικα, πολωνικά, ουκρανικά, σλαβομακεδονικά, αγγλικά, ουγγρικά, τσέχικα, σλοβακικά, ελληνικά (το διήγημα «Στον ύφαλο», μετάφραση από τα σερβικά Bozidar Brkovic, περιοδικό «Ινδικτος», τεύχος 19, 2005 και «Ετσι άρχισαν όλα», ανθολογία διηγημάτων με θέμα την Ελλάδα, συλλογικό έργο, μετάφραση από τα σερβικά Γκάγκα Ρόσιτς, εκδ. Κονιδάρης, 2013) και ολλανδικά.

Μετάφραση από τα σερβικά: Ισμήνη Ραντούλοβιτς

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ ΜΙΛΟΡΑΝΤ ΠΑΒΙΤΣ

Το «Λεξικό των Χαζάρων» κατακτά την κινεζική βιβλιαγορά

Το 2013, ο κινεζικός εκδοτικός οίκος Shanghai Translation Publishing House εξέδωσε τρεις διαφορετικές εκδόσεις του «Λεξικού των Χαζάρων», του Μίλοραντ Πάβιτς. Στην αρχή, το βιβλίο τυπώθηκε σε δύο σκληρόδετες εκδόσεις, η μία με την παγκοσμίως αναγνωρίσιμη σχεδίαση, η άλλη μία πολυτελής έκδοση, που ακολουθήθηκαν από την αντίστοιχη e-book έκδοση τον Οκτώβριο στο κινεζικό Amazon.

Ο μεγάλος εκδότης του οίκου Shanghai αποφάσισε να εμπιστευθεί το έργο σε τρεις μεταφραστές, τους Nan Shang, Dai Cong και Shi Zhenchuan. Ιδίως μιας και άλλα πέντε βιβλία του Πάβιτς θα τυπωθούν από τον ίδιο εκδότη του χρόνου.

Οι Κινέζοι αναγνώστες, ο Τύπος και οι κριτικοί υποδέχθηκαν με χαρά αυτό το διάσημο βιβλίο του Σέρβου συγγραφέα, που έχει γίνει αντικείμενο λατρείας στην Απω Ανατολή τα τελευταία χρόνια, αφού έχει μεταφραστεί όχι μόνο στα κινεζικά, αλλά και στα ινδονησιακά, τα κορεατικά, τα ιαπωνικά, τα μογγολικά, τα ταϊβανέζικα και τα βιετναμέζικα.

«Ο θαυμασμός για το Σέρβο συγγραφέα Μίλοραντ Πάβιτς αυξάνεται παγκοσμίως», λέει στον ιστότοπό του ο κινεζικός διεθνής ραδιοφωνικός σταθμός «GB Times». Σε ένα άκρως επιστημονικό κείμενο στους κινεζικούς «New York Times», ο συγγραφέας Ali Han, καθηγητής Σύγχρονης Αμερικανικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, συγκρίνει την αρσενική και τη θηλυκή εκδοχή του «Λεξικού των Χαζάρων» με την αρχή του γιν και του γιανγκ, βασίζοντας το συμπέρασμά του στη σημασία και την πολυπλοκότητα αυτού του βιβλίου όσον αφορά την παγκόσμια λογοτεχνία από μια φιλοσοφική και μεταφυσική σκοπιά.

Οι αναγνώστες στο Amazon.cn, αξιολογώντας υψηλά την έκδοση Kindle του «Λεξικού των Χαζάρων», λένε ότι είναι μια σπάνια εναλλακτική σε κλασικά κείμενα περασμένων εποχών, αποκαλώντας τον Πάβιτς αυτοκράτορα της σερβικής λογοτεχνίας.

Οι αναφερθείσες τρεις εκδόσεις του κινεζικού «Λεξικού των Χαζάρων» του Μίλοραντ Πάβιτς συνιστούν την 102η μετάφραση αυτού του βιβλίου, το οποίο μέχρι σήμερα έχει μεταφραστεί σε 36 γλώσσες. Φέτος, το 2014, σηματοδοτείται η 30ή επέτειος της πρώτης σερβικής έκδοσης του «Λεξικού των Χαζάρων» (1984) και η 5η επέτειος από το θάνατο του Πάβιτς.

Την περίοδο μετά το θάνατό του εκδόθηκαν 50 διαφορετικές μεταφράσεις των βιβλίων του παγκοσμίως, ενώ 9 βιβλία στα σερβικά εκδόθηκαν στη Σερβία. Για το ίδιο το «Λεξικό των Χαζάρων» χρειάστηκαν τρία χρόνια για να εκδοθεί στην πρωτότυπη γλώσσα του.

Ο εικονοκλάστης των προγονικών αρχετύπων

Στα ιδιόρρυθμα, σ' αυτά τα κουρδισμένα ακούρδιστα έργα, τα σταυρολεξικά, τα πλαγιοκοπικά, τα λοξά και τα υπερκείμενα πεζά του Μίλοραντ Πάβιτς φυσάει ένας άνεμος φυσικής μαγείας, όταν η σκέψη και η φύση δεν είχαν ακόμη ξεχωρίσει.

Ο Σέρβος συγγραφέας, πέντε χρόνια από το θάνατό του, εξακολουθεί να ηλεκτρίζει και να μαγνητίζει το διεθνές αναγνωστικό κοινό, το οποίο δεν αφήνεται στην ευκολία του νοήματος, όταν το συναίσθημα διεκδικεί εξ ολοκλήρου τη μετουσίωσή του σε πεζογραφικό λόγο.

Πρέπει να είσαι κάπως εστέτ χωρίς να το παραδέχεσαι, εντελώς Βαλκάνιος χωρίς στρογγυλέματα της έννοιας της βαλκανικότητας και βεβαίως μακριά από κάθε είδους βαλκανοπρεπές στερεότυπο, το οποίο κρατάει το μυαλό και τη συνείδηση σε ύπνωση.

Οι εικόνες του Μίλοραντ Πάβιτς, καθότι αρχετυπικές, έχουν την αφετηρία τους σε μια εννόηση του κινηματογραφικού χρόνου, όπως τον διαμόρφωσε ο Σεργκέι Παρατζάνοφ, στο σημείο εκείνο στο οποίο η πραγματική πραγματικότητα δεν εξαντλείται χάρη της φαντασίας, του άρρητου, του ανείπωτου, του αφανούς. Απαντα είναι παρόντα, καταγεγραμμένα, αποτυπωμένα, λες και τα έχει μαγνητοσκοπήσει ένας παντεπόπτης Θεός που δεν συμμαχείς μαζί του, ώστε να ειρηνεύσει το πνεύμα, είναι το πνεύμα της ειρήνης αυτοπροσώπως.

Ο Μίλοραντ Πάβιτς αντιστρέφει και εν τέλει καταστρέφει τη μονοσήμαντη ηγετική μορφή του παντογνώστη συγγραφέα και δίνει τη σκυτάλη του μυστηρίου, με ήχους από μυκηναϊκά τεμένη και μέγαρα, που τα έχει γκρεμίσει ο χρόνος, κι αντί να τα εξαφανίσει, επιβιώνουν -αυτά τα ωραία καπνισμένα από τον απόηχο των αρχαίων φωνών ερείπια- με ένα άλμα στο σήμερα, προσθέτοντας και αφαιρώντας τους σωρούς των κτισμάτων, που άφησαν πίσω τους οι ΝΑΤΟϊκές αεροπορικές επιδρομές.

Το μήνυμά του, εάν οπωσδήποτε πρέπει να το αναζητήσουμε, διατυπώνεται ως οικουμενικό κάλεσμα του συγκρητισμού των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών, του χριστιανισμού, του ισλαμισμού και του ιουδαϊσμού, τέκνα και οι τρεις σκηνοπηγοί της πορείας μέσα στην απηνή έρημο.

Ο συγγραφέας ξεπέρασε τα σύνορα της πρώην ενωμένης Γιουγκοσλαβίας («Ας προσευχηθούμε για την ειρήνη στη Γιουγκοσλαβία, ας προσευχηθούμε για την ειρήνη στην Ευρώπη. Ισως, ο 21ος αιώνας άρχισε νωρίτερα: στις 24 Μαρτίου, όταν άρχισαν οι βομβαρδισμοί στο Βελιγράδι», μας είχε πει), με το μυθιστόρημά του «Το λεξικό των Χαζάρων» (1984) -φέτος συμπληρώνονται τρία χρόνια από την πρωτότυπη έκδοσή του-, το οποίο οριοθετείται σε εκατό χιλιάδες λέξεις και διαβάζεται σε δύο αναγνωστικές εκδοχές: την ανδρική και τη γυναικεία.

Το γεγονός ότι μεταφράστηκε σε περισσότερες από είκοσι επτά γλώσσες δεν αποτελεί κατ' ανάγκην από μόνο του γεγονός. Πρωτίστως αποτέλεσε Γεγονός -με γάμα κεφαλαίο- μέσα στο πλαίσιο της πρόσληψης του λογοτεχνικού αποτελέσματος, αφού η ιδιότυπη και ιδιοσυγκρασιακή γραφή του Μίλοραντ Πάβιτς δεν απαγορεύει σε καμία και σε κανέναν να έχει πρόσβαση στο οικουμενικό σύμπαν του.

Το σύμπαν του Σέρβου συγγραφέα, καθότι οικουμενικό, δεν οριοθετεί σύνορα εθνών και πολιτισμών, είναι πάντα ανοιχτό, όπως ο βοριάς στεγνώνει το χόρτο στη στέπα και το θρέφει από την ίδια την αποστέρηση της υγρασίας του. Στέπα, ναι στέπα στεγνή, λες επάνω της κάθε στιγμή θα τρέξουν τα πιο άγρια άλογα της έμπνευσης με τη χαίτη ανεμίζουσα συλημένης ομορφιάς, μ' ένα μαστίγιο της μνήμης να μαστιγώνει τις λέξεις σαν αλύπητη λύση σε μία τραγωδία, η οποία αναγνωρίζει τον εαυτό της στην κωμωδία.

Το κάθε βιβλίο του δεν εξαντλείται σε μία ανάγνωση, όχι γιατί είναι κατ' ανάγκην δυσπρόσιτο, διαθέτει την αμεσότητα των μύθων, προτού γίνουν πολιτισμική μονάδα ανάγνωσης και την ακεραιότητα του πολιτισμού, όταν προσπαθεί να απομνημονεύσει τη γλώσσα και τα σήματα των προγόνων. Κυρίως, σωματοποιεί τις ιδέες και δημιουργεί αφηρημένα συστήματα σκέψης για να επανενταχθούν τα σώματα. Μόνον που δεν είναι τίποτα όπως παλιά, όλα είναι καινούργια, δουλεμένα από το ζυμάρι της καινοφάνειας των αισθήσεων και των αισθημάτων, όμως με μια τονικότητα και έναν τονισμό του οντολογικού προτάγματος.

Ο θάνατος, αίφνης, δεν είναι το συμβόλαιο με την ανυπαρξία, αποτελεί τον πρόδρομο μιας νέας αρχής εν πτώματι, εν νεκρότητι, εν αποσυνθέσει, εν διαλύσει. Γι' αυτό τα έργα του Μίλοραντ Πάβιτς κρούουν τη θύρα της αθανασίας, δεν είναι μάσκες του αιώνιου κοσμικού τριγμού, παραμένουν θνητά εν προφάνεια αιωνιότητος, ξεμασκαρεύουν την αιωνιότητα και την παζαρεύουν ανεξαρτήτως, είτε στα πιο χλιδάτα παλάτια, είτε στις πιο φτωχικές κατοικίες.

Η ιστορία ενός χόρτου

Ανέκδοτο διήγημα του ΜΙΛΟΡΑΝΤ ΠΑΒΙΤΣ
Από την υπό έκδοση συλλογή «Δύο βεντάλιες από τον Γαλατά», σε μετάφραση από τα σερβικά της Ισμήνης Ραντούλοβιτς

Από την ταινία  του Σεργκέι  Παρατζάνοφ  «Ο θρύλος  του κάστρου  του Σουράμ» (1984) Από την ταινία του Σεργκέι Παρατζάνοφ «Ο θρύλος του κάστρου του Σουράμ» (1984) Τα αριστουργηματικά διηγήματα του υπό έκδοση τόμου «Δύο βεντάλιες από τον Γαλατά», τα οποία επέλεξε ο ίδιος ο Μίλοραντ Πάβιτς, αποτελούν μια αναδρομή στο έργο του, από την πρώτη δημιουργική του περίοδο μέχρι σήμερα.

Θα έλεγε κανείς ότι πρόκειται για «αποστάγματα σοφίας» σε μορφή διηγημάτων, τα οποία, σύμφωνα με τη γνωστή μέθοδο του συγγραφέα, «οικοδομούνται» κατά τη διαδικασία της ανάγνωσης από τους ίδιους τους αναγνώστες. Υπάρχουν και εδώ διηγήματα αρσενικά και διηγήματα θηλυκά με το ανδρικό τους, το γυναικείο ή και το ερμαφρόδιτο τέλος τους, όπως υπάρχει και το μοναδικό ύφος γραφής που έκανε το συγγραφέα γνωστό σε όλο τον κόσμο.

Στη συλλογή αυτή ο αναγνώστης θα βρει επίσης την τόσο αγαπητή στον Πάβιτς επιστροφή στο παρελθόν, μια επιστροφή η οποία, μπλέκοντας διαρκώς την ιστορία με τη μυθολογία, αποτελεί το δικό του πρωτότυπο τρόπο για να μιλήσει για θέματα που συνεχίζουν να μας απασχολούν σήμερα.

Στην Αίγυπτο υπάρχουν τρία πασίγνωστα είδη χόρτου. Από το πρώτο φτιάχνουν το σκοινί που χρησιμοποιείται για το ράψιμο της κιβωτού του Φαραώ, γιατί η κιβωτός αυτή δεν στηρίζεται σε πασσάλους, αλλά σε σκοινιά από το φυτό «αλφάλφα». Το δεύτερο είναι το χόρτο που καπνίζεται και μ' αυτό γεμίζουν τους ναργιλέδες, δηλαδή την πίπα νερού. Το τρίτο χόρτο αποτελεί αντικείμενο ενός παλιού θρύλου, όπως και τούτης εδώ της ιστορίας μας.

Στον καιρό του Ελ Νασίρ Μοχάμεντ, που ο πατέρας του αναγκάστηκε να έρθει στο Κάιρο από τις περιοχές του Κάτω Βόλγα και της Χρυσής Ορδής, ένας Αιγύπτιος χαλίφης έγινε γνωστός όταν απαγόρευσε στην αυλή του και την πόλη του την κατανάλωση ενός ξακουστού φαγητού, το οποίο περιέχει το χόρτο που λέγεται «μολόχα». Ο θρύλος του χόρτου αυτού λέει ότι ο χαλίφης είχε μια πολύ όμορφη γυναίκα, την οποία υπεραγαπούσε. Οταν επέστρεψε από μία εκστρατεία, παρατήρησε ότι κάτι στον έρωτά της δεν είναι πια όπως ήταν. Κάλεσε τον αστρολόγο του και ζήτησε τη συμβουλή του.

- Το δικό της μέλλον αρχίζει πριν από το δικό σου -είπε ο ερμηνευτής των άστρων. Γι' αυτό -πρόσθεσε- μύρισε το φιλί της. Ισως νιώσεις στη γεύση των χειλιών της τη μυρωδιά κάποιου ξένου φιλιού.

Ο χαλίφης φίλησε τη γυναίκα του και ένιωσε στο φιλί της τη γεύση της μολόχας, του αλεσμένου αυτού χόρτου με σκόρδο που σερβίρεται με ψητό περιστέρι και κουνέλι. Μια και ο χαλίφης δεν αγαπούσε αυτό το φαγητό και ήταν σίγουρος ότι δεν μαγειρεύεται στο μαγειρείο του, κατάλαβε ότι κι άλλος σφραγίζει τα χείλη της γυναίκας του. Κάποιος που δεν βρίσκεται συνέχεια στο παλάτι, αλλά έρχεται απ' έξω. Κάλεσε τον υπηρέτη του και τον διέταξε να στέκεται στην είσοδο του παλατιού με ένα αναμμένο κερί και να αναγκάζει τον καθένα που θα έμπαινε στο παλάτι να φυσήξει τη φλόγα του. Οποιος σβήνοντας τη φλόγα μυρίσει μολόχα, να παρουσιαστεί στο χαλίφη. Αυτή ήταν η διαταγή.

Με τον τρόπο αυτό του παρουσιάστηκε μια ράφτρα και ο χαλίφης κάλεσε τον αστρολόγο του και του έθεσε το αυτονόητο ερώτημα:

- Και τώρα;

- Οταν κυνηγάς ένα πουλί, τι κάνεις; ρώτησε με τη σειρά του ο ερμηνευτής των άστρων.

- Στήνω ξόβεργα και περιμένω -απάντησε ο χαλίφης και συνέχισε να περιμένει.

Ενα απόγευμα αποπνικτικό από το βρομερό καύσωνα του Καΐρου, εμφανίστηκε στο παλάτι κάποιος βάρδος και παραμυθάς που διασκέδαζε τους αρρώστους και δούλευε στο «Μαριστάν» του Καΐρου, στο νοσοκομείο για τις παθήσεις των ματιών. Φύσηξε τη φλόγα κι έτσι έσβησε και τη δική του, αλλά και τη ζωή της αγαπημένης του. Η ανάσα του μύριζε μολόχα.

Οταν παρουσιάστηκε στο χαλίφη είπε:

- Τα φυτά, τα ζώα, τ' άστρα, η φύση όλη, φέρουν την αλήθεια μέσα τους και ποτέ δεν λένε ψέματα. Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό πλάσμα που προσπαθεί να πει την αλήθεια στους άλλους. Ετσι γεννιέται το ψέμα. Ο χρόνος και η αλήθεια είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, το οποίο έχει σταθερή αξία. Αποτελεί ένα άριστο μέσο συναλλαγής και ανέκαθεν βάση του εμπορίου. Είναι ένα τάλιρο που δημιουργήθηκε πριν από την ανακάλυψη του χρυσού. Εσύ, χαλίφη, ανακάλυψες την αλήθεια αναγκάζοντάς με να σβήσω ένα κερί. Κέρδισες το χρυσό νόμισμα της αλήθειας, μα δεν θα αγοράσεις με αυτό την ευτυχία σου, γιατί ο καιρός αυτής της ευτυχίας έχει πια περάσει...

Και η γυναίκα του χαλίφη, αντικρίζοντας το θάνατο του εραστή της, διέταξε να χαράξουν στην ξύλινη καρέκλα των τοκετών της τα λόγια:

- Κάθομαι στο τέλος της ζωής, στο τέλος του πολέμου, στο τέλος του αιώνα και στο τέλος της αγάπης σαν αγκυροβολημένο καΐκι, που ο κύρης του έχει πεθάνει, και δεν υπάρχει κανένας να το λύσει και να το αφήσει στη φορά του ρεύματος.

Πάει καιρός πια που δεν υπάρχει ο χαλίφης, ο οποίος, ύστερα από το γεγονός αυτό, απαγόρευσε την κατανάλωση της μολόχας στο Κάιρο, καιρός που δεν υπάρχουν η γυναίκα του και ο εραστής της, μα η μολόχα εξακολουθεί να τρώγεται, και μάλιστα συνοδεύεται με την ιστορία των εραστών, τους οποίους αποκάλυψε το χόρτο. Αυτή η ιστορία μαζί με τη μολόχα δεν είναι παρά ένας κόκκος πιπεριού. Ισως και κάτι παραπάνω.

2002

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Βιβλίο
Αφιέρωμα
Βιβλιοθήκη
Σχετικά αρχεία
sal-28-29--2 - 7.42 MB