Έντυπη Έκδοση

Οι καλύτεροι διαπραγματευτές

«Μανούλα, εμείς κάτι έχουμε στο ψυγείο, στην Αννα και την Ελένη που πήγα, ήταν άδειο». Θα μπορούσα να το είχα δανειστεί από κάποιο παιδικό παραμύθι, που μιλά για την ανέχεια και τα φτωχά παιδάκια. Ομως, είναι πραγματικό, μια απορία ενός δεκατριάχρονου κοριτσιού, που ζει στα «προνομιούχα» βόρεια προάστια, στο Μαρούσι.

Είναι ένα από τα αθώα θύματα της κρίσης, μέλος μιας γενιάς που την παραλληλίζω με των πατεράδων μας, της γενιάς της Κατοχής. Λόγω της κόρης μου, από την αρχή της κρίσης παρακολουθώ τη συμπεριφορά των νέων ανθρώπων και τις άμυνες που έχουν αναπτύξει μετά την κατάρρευση της καθημερινότητάς τους.

Τα παιδιά αυτά, του Δημοτικού, του Γυμνασίου, του Λυκείου, μιας πρώην αστικής οικογένειας, προσπαθούν να προσαρμοστούν όχι μόνο στην οικονομική ανέχεια, αλλά και σε όσα αυτή επιφέρει.

Τα παιδιά αυτά καθημερινά βλέπουν τον άνεργο πατέρα τους σε μια γωνιά αμίλητο.

Τα παιδιά αυτά βλέπουν τη μητέρα τους να προσπαθεί να κρατήσει τη συνοχή της οικογένειας.

Τα παιδιά αυτά βλέπουν τους παππούδες και τις γιαγιάδες να μετράνε και να ξαναμετράνε τη σύνταξη με την οποία ταΐζουν τόσα στόματα.

Τα παιδιά αυτά σιγά σιγά, χρόνο με το χρόνο, κόβουν τις ξένες γλώσσες και τις άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες.

Και, κυρίως, τα παιδιά αυτά έχουν σταματήσει να ονειρεύονται, όπως έχουν σταματήσει να ονειρεύονται και οι λίγο μεγαλύτεροί τους φοιτητές και άνεργοι νέοι.

Αυτές οι γενιές της κρίσης είναι άγνωστο πώς και πότε θα πάρουν τα πάνω τους.

Από την άλλη, έχουμε τους βολεμένους και καλοζωισμένους υπουργούς και «υπηρεσιακούς παράγοντες» οι οποίοι έχουν αναλάβει να μας σώσουν από τα δόντια των δανειστών. Χωρίς να έχουν νιώσει στο πετσί τους την κρίση, αλλά... κάτι έχουν ακούσει γι' αυτή.

Με μολύβι και χαρτί καθημερινά κάνουν ασκήσεις επί χάρτου και επαναλαμβάνουν και ξαναεπαναλαμβάνουν το μαθηματικό αυτονόητο ένα συν ένα ίσον δύο, χωρίς να πιστεύουν ότι στην πραγματική ζωή μπορεί να κάνει και μηδέν. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να φανούν καλοί στην τρόικα και να μαζέψουν όσα μπορούν περισσότερα και να δημιουργήσουν το περίφημο πλεόνασμα, άσχετο με το ποιος θα το πληρώσει. Ολοι αυτοί ζουν σε ένα μικρόκοσμο, ξεκομμένοι από την πραγματικότητα, ασχέτως αν κομπορρημονούν ότι «συμπάσχουν και καταλαβαίνουν το δοκιμαζόμενο λαό και τις θυσίες που έχει κάνει».

Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να μας σώσουν, να διαπραγματευτούν με την τρόικα τη χαλάρωση της θηλιάς που μας έχουν βάλει, δόξα τω Θεώ, και οι δύο τους;

Αναμφιβόλως όχι.

Τα παιδιά των γενιών της τρόικας έχουν τη διαπραγματευτική ικανότητα, τα επιχειρήματα, τις απαντήσεις και τις λύσεις που πρέπει να προτείνουμε στους δανειστές. Εχουν τους τρόπους να τους κάνουν πέρα για να αρχίσουν να βλέπουν ένα φως ελπίδας. Εμείς οι «σοφοί» μεγαλύτεροι, που τους φέραμε σε αυτή την κατάσταση, πρέπει επιτέλους να τους ακούσουμε, να τους συμβουλευτούμε, τελικά. Να δώσουμε χώρο στους μαθητές, στους φοιτητές, στους άνεργους νέους που ασφυκτιούν. Δεν είναι τυχαίο που έχουν στρέψει την πλάτη τους στην πολιτική και στα κοινά. Εμείς πρώτοι τους γυρίσαμε την πλάτη. Είναι ώρα να τους κοιτάξουμε κατάματα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Εν-στάσεις