Έντυπη Έκδοση

«Η ΕΝΤΑΣΗ, Η ΠΟΛΩΣΗ, Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΣΤΟΙΧΙΖΟΥΝ ΑΚΡΙΒΑ»

Ενωτικά, όχι διχαστικά

«Κάποιοι στην Ελλάδα της κρίσης και της δυστυχίας από μικρόνοια και εξουσιολαγνεία ή εξουσιομανία απεργάζονται ασυναίσθητα και ασυνείδητα διχασμούς. Γι' αυτό ο λόγος των πολιτών (και πολιτικών) γνώσης, πείρας και ευθύνης πρέπει να είναι ενωτικός. Ως ελάχιστον δείγμα δημοκρατικότητας και σοφίας»

Στον τίτλο αυτού του σημειώματος εμπεριέχεται και το συμπέρασμά του. Είναι το σκοπούμενο των ημερών. Είναι η εισήγησή μου. Η σταθερή θέση μου. Που γεννάται από τη μελέτη της ιστορίας αφ' ενός και από την πείρα μου αφ' ετέρου. Μην ξεχνάμε πως είμαι ο αρχαιότερος μετά τον Απ. Κακλαμάνη βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Οχι σε ηλικία.

Αλλά σε χρόνια βουλευτίας. Τριάντα τρία χρόνια και 13 συνεχείς εκλογές, από το 1981 μέχρι σήμερα. Εννοώ και επιμένω στο πρωθύστερό μου, λοιπόν, ότι πρέπει να μιλούμε και να βουλευόμεθα και να συμπεριφερόμεθα ενωτικά και όχι διχαστικά. Ο διχασμός ποτέ δεν ωφέλησε. Αφησε πάντα βαθιές πληγές στον εθνικό κορμό. Δεν υπάρχουν ευτυχισμένοι «αδερφοφάδες». Μια πικρή, κρυφή αλήθεια είναι πως για την ακρίβεια ωφελημένοι βγαίνουν πάντα οι ξένοι υποδαυλιστές και τα ντόπια ενεργούμενά τους.

Από τα πρώτα ιστορικά αναγνώσματα, εντύπωση βαθιά και ανεξίτηλη προκαλεί ο διχασμός Βενιζέλου-βασιλιά Κωνσταντίνου (1915-16) και οι ολέθριες συνέπειές του. Οι ξένες δυνάμεις πάντα παρούσες και δραστήριες. Η Ελλάς αδυνατούσα να ομονοήσει, ευρίσκετο ανάμεσα σε μυλόπετρες. Από τη μία η «ουδετερότητα», η οποία όπως πάντα προσέφερε μια φαινομενική ωφέλεια, αλλά κατ' ουσίαν επολλαπλασίαζε τους κινδύνους, και από την άλλη η ριψοκίνδυνη συμμετοχή. Τη δεύτερη ακολούθησε ο Ελ. Βενιζέλος που προσχώρησε στην «Αντάντ» των Αγγλογάλλων και βγήκε ο ίδιος και η χώρα με τους νικητές. Καθώς κύλησαν τα γεγονότα και έχασε ο Ελ. Βενιζέλος τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, μετά τη Συνθήκη των Σεβρών βρέθηκε η χώρα στην περιπέτεια της Μικρασιατικής εκστρατείας και οι Γούναρης-Πρωτοπαπαδάκης περιδιάβαιναν Λονδίνο-Παρίσι ζητούντες από τους Λόιδ Τζορτζ και Κλεμανσό οικονομική βοήθεια. Και αυτοί έλεγαν στους Ελληνες «ζήτουλες»: «Είσαστε τώρα (μετά τον πόλεμο, ήτοι κατόπιν εορτής) μαζί μας. Δώρον άδωρον. Και τους 150.000 νεκρούς της Καλλίπολης ποιος θα τους φέρει πίσω;». Οι Ελληνες απαντούσαν: «Μα, εμείς πολεμάμε τον φονέα των πεσόντων πολεμιστών σας, τον Κεμάλ. Γιατί δεν μας βοηθάτε, έστω για εκδίκηση;». Μάταιος λόγος. Και ας έμοιαζε το επιχείρημα ολόσωστο και ορθολογικό. Τα πετρέλαια της Μοσούλης, που ο Κεμάλ παραχωρούσε στους Αγγλογάλλους, ήταν πειστικότερα. Και τους παρείχαν το δικαίωμα αλαζονικά να ψεύδονται και ψυχρά να αρνούνται. Αυτό, μαζί με την ενίσχυση, με χρήματα και οπλισμό, του Λένιν προς τον Κεμάλ -ήταν η πρώτη χώρα, η Ρωσία του Λένιν, που του έδωσε βοήθεια- υποφώσκοντος και του μη ιαθέντος διχασμού ή πολυχασμού πλέον στην Αθήνα οδήγησε στην τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής. Και στα επέκεινα του μεσοπολέμου.

Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάς δεν είχε ούτε λεπτό αμφιβολίας ή ουδετερότητας. Οι σύμμαχοί μας, κατ' εξοχήν οι Αγγλοι αυτή τη φορά, γιατί όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι είχαν παραδοθεί άνευ αντιστάσεως στους Γερμανούς, εστερούντο οιουδήποτε προσχήματος. Οι Ελληνες νίκησαν στην Αλβανία τους Ιταλούς του Μουσολίνι, αντιστάθηκαν στους Γερμανούς, στο Ρούπελ, στην Κρήτη και στα βουνά με την Εθνική Αντίσταση. Οι Αγγλοι βοηθούσαν. Υπάρχει όμως και μια «λεπτομέρεια». Οι δυνάμεις της Αντίστασης, οι Ελληνες, βρέθηκαν και πάλι διχασμένοι. Η φιλαρχία, το φίλερι και φιλέκδικο των Ελλήνων και ο απόηχος του πρώτου διχασμού, καθώς και το δηλητηριώδες δέλεαρ του μεταπολεμικού πολιτικού-κομματικού ελέγχου (με ποιους και πώς θα είναι η Ελλάς μετά τον πόλεμο) απομείωσαν την αξία της ελληνικής προσφοράς. Φρόντισαν οι Αγγλοι για τούτο. Προωθούσαν την ασυνεννοησία μεταξύ των αντιστασιακών ομάδων. Η ανεκδοτολογική λεπτομέρεια λέει πως οι Αγγλοι στις «ρίψεις» εφοδίων προς τους αντάρτες έριχναν ζευγάρια αρβύλες, άλλες μόνον αριστερές και άλλες μόνον δεξιές. Κατά λάθος, επαναλαμβανόμενο! Τα αιματηρά επεισόδια (1941-44) για τον έλεγχο των βουνών, με πρωτοβουλίες και δράσεις των αριστερών σε βάρος των δεξιών κατά τη διάρκεια της τριπλής κατοχής (Γερμανών, Ιταλών και Βουλγάρων), έλαβαν συστηματική μορφή εμφυλίου πολέμου από τον Μάρτιο 1946 που κράτησε μέχρι τον Αύγουστο 1949.

Μια υπόθεση εργασίας. Αμέσως μετά την απελευθέρωση και σαν πρώτο προανάκρουσμα του Ψυχρού Πολέμου, κάποιοι στην Ελλάδα επέλεξαν την όξυνση και την ένταση και τον μεταξύ τους «θερμό πόλεμο». Οι ταγματασφαλίτες, οι μαυραγορίτες της Κατοχής και όλοι οι συνεργασθέντες -δωσίλογοι και κάθε λογής πολιτικοί βοηθοί των «Κουίσλινγκς»- βλέποντας πως συστήνονται κατά τον ιστορικό νόμο της Νέμεσης δικαστήρια και πέφτουν καταδίκες, εκήρυξαν συναγερμό με στόχο την ένταση, την πόλωση και το μεγάλο σχηματισμό μετωπικής διάταξης, ώστε πίσω από το μέτωπο των «αφελών» και φοβισμένων δεξιών να καλυφθούν εκείνοι.

Η ιδέα πέτυχε. Οι κομμουνιστές έπεσαν στην παγίδα των Αγγλο-Αμερικάνων. Πήγαιναν να δημιουργήσουν τετελεσμένα γεγονότα, ώστε να υποχρεώσουν τον Στάλιν να σπάσει τη «συμφωνία των ποσοστών» της 9ης.10.44 της Μόσχας με τον Τσόρτσιλ, κατά την οποία παρεδίδετο η Ελλάδα στη «σφαίρα επιρροής» της Αγγλίας κατά 90%. Και να δεχθεί το «δώρο» της Ελλάδας που εκείνοι του προσέφεραν. Υπολογισμοί αφελείας και αίματος! Με ωφελημένους τους ξένους (Αγγλο-Αμερικάνους) όχι τόσο γιατί κράτησαν την Ελλάδα υπό τη σφαίρα επιρροής τους, όσο και γιατί βρήκαν τους Ελληνες (αμέσως μετά το 1944) καθημαγμένους, πεινώντες και πτωχευμένους, κάπως σαν σήμερα -μόνον που σήμερα δεν έχουμε (ακόμη;) πόλεμο- αδυνατισμένους τόσο, ώστε δεν ήσαν σε θέση να υποβάλουν κατάλογο εθνικών διεκδικήσεων (Βόρειο Ηπειρο, Κύπρο κ.ά.) προς τους συμμάχους τους, οι οποίοι ένιωθαν πως είχαν εξοφλήσει τις υποχρεώσεις τους προς την Ελλάδα, αφού την είχαν «σώσει» από τον κομμουνισμό και είχαν «ευεργετήσει» τους δυστυχείς Ελληνες με προγράμματα ανθρωπιστικής βοήθειας. Στην ίδια λογική πρέπει να οφείλεται και το «πάγωμα» του «κατοχικού δανείου» της Γερμανίας, καθώς και των πολεμικών αποζημιώσεων-επανορθώσεων προς την Ελλάδα. Η Γερμανία είχε γίνει το προκεχωρημένο φυλάκιο της Αμερικής στον Ψυχρό Πόλεμο κατά του σοβιετικού επεκτατισμού. Και της εχαρίζοντο τα πάντα. Εστω και με «ξένα κόλλυβα» των ηρωικών και μαρτυρικών Ελλήνων!

Ηθικό δίδαγμα. Η ένταση, η πόλωση, ο διχασμός στοιχίζουν ακριβά. Και η ένταση αρχίζει από τη λεκτική βία. Οπως στις μάχες των προϊστορικών συγκρούσεων. Οπως συνέβαινε και στον Τρωικό πόλεμο, κατά μαρτυρία του Ομήρου. Στις δημοκρατίες, των σωφρόνων και υπευθύνων πολιτών όμως, οι αντιτιθέμενοι πρέπει να ασκούνται στη διαλεκτική (θέσις-αντίθεσις-σύνθεσις). Η διαφωνία να είναι ατομικό δικαίωμα σεβαστό από όλους τους εμπλεκομένους, κατά το πνεύμα του Βολτέρου: «Μπορείς να διαφωνείς μαζί μου. Εγώ θα αγωνισθώ μέχρι θανάτου να διατηρείς το δικαίωμα της διαφωνίας σου». Για τους Ελληνες του σήμερα, ας δούμε και ας διδαχθούμε από τους διχασμούς του παρελθόντος. Δεν θα πω το χιλιοειπωμένο, πως είναι περισσότερα τα όσα μας ενώνουν παρά όσα μας χωρίζουν. Θα πω πως όταν και όποιοι προκαλούν πολιτική ένταση, σε πρώτο επίπεδο με τη λεκτική οξύτητα και την αδιαλλαξία, είναι ολετήρες της εθνικής και κοινωνικής συνοχής. Καπηλευόμενοι πατρίδα, δημοκρατία και αξίες. Αλλά, το χειρότερο, είναι χρησιμοποιούμενοι από τους εχθρούς της Ελλάδας. Που «ήρθαν ντυμένοι φίλοι» και εταίροι και ευεργέτες πιστωτές. Ενα αόρατο σχεδιαστήριο μιας υπερεθνικής ελίτ, οικονομικής και λογισμικής, με εκτελεστικά όργανα διακλαδούμενα σε όλα τα θεσμικά όργανα (στο δικό μας έθνος-κράτος) δρα υπονομευτικά και εξακολουθητικά. Σήμερα επελαύνει. Και κάποιοι στην Ελλάδα της κρίσης και της δυστυχίας από μικρόνοια και εξουσιολαγνεία ή εξουσιομανία απεργάζονται ασυναίσθητα και ασυνείδητα διχασμούς. Γι' αυτό ο λόγος των πολιτών (και πολιτικών) γνώσης, πείρας και ευθύνης πρέπει να είναι ενωτικός. Ως ελάχιστον δείγμα δημοκρατικότητας και σοφίας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Με λέξεις-κλειδιά
Δημοσιεύματα/Αρθρα/Σχολιασμοί/Παρεμβάσεις