Έντυπη Έκδοση

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ελλάδα και το χρέος

**Από άρθρο του Γιάννη Δραγασάκη στην «Αυγή» (5.10.2014)

«(...) Ξεχωρίζουν τρεις τάσεις στην ελληνική πολιτική ζωή. Η πρώτη είναι η κατάρρευση των κομμάτων που εξέφραζαν τις παλιές συναινέσεις και τα καταρρέοντα κοινωνικά συμβόλαια.

Η δεύτερη είναι η δυναμική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος στις πρόσφατες ευρωεκλογές αναδείχθηκε σε πρώτη δύναμη, με ποσοστό σχεδόν 27%. Και έκτοτε η επιρροή του συνεχίζει να ενισχύεται.

Και η τρίτη τάση είναι η άνοδος της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη, που στην Ελλάδα εμφανίζεται με τη μορφή της Χρυσής Αυγής, μιας οργάνωσης που κατηγορείται για εγκληματικές πράξεις, ενός κόμματος φασιστικού και ναζιστικού που με τα απατηλά συνθήματα του εθνικισμού και του ρατσισμού ενάντια στους μετανάστες έχει επιτύχει την είσοδό του στο Κοινοβούλιο.

Η εκλογή μιας κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα θα είναι μια ιστορική τομή για την ίδια την ελληνική κοινωνία. Υπάρχουν πολλές και μεγάλες δημοκρατικές και προοδευτικές αλλαγές, που μόνο μια κυβέρνηση της Αριστεράς, με την ενεργητική στήριξη του λαού, μπορεί να υλοποιήσει. Ομως η Ελλάδα είναι και μέλος της ευρωζώνης. Δεν διαχειρίζεται η ίδια τη νομισματική της πολιτική. Νόμισμά της είναι το ευρώ. Βασικά μέσα πολιτικής βρίσκονται εκτός του εθνικού της ελέγχου. Οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται στις Βρυξέλλες, τη Φρανκφούρτη ή το Βερολίνο, και αντανακλούν τους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς.

Συνεπώς, οι δυνατότητες μιας κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ θα έχουν ως εσωτερικό όριό τους την έκταση και την ένταση της λαϊκής στήριξης, το εύρος και το βάθος των κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών, ενώ ως εξωτερικό τους όριο θα έχουν τους διεθνείς συσχετισμούς, και ειδικά τους συσχετισμούς εντός της Ε.Ε. Ομως μια πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα ή σε άλλη χώρα θα μπορεί ενδεχομένως να λειτουργήσει ως καταλύτης για προοδευτικές μετατοπίσεις και στις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και σε όλη την Ευρώπη.

Το ερώτημα, επομένως, είναι κατά πόσον μια αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα θα βρει την αναγκαία λαϊκή στήριξη στο εσωτερικό αλλά και τη διεθνή στήριξη για να αντιμετωπίσει δυσκολίες καθώς και ενδεχόμενες πιέσεις που θα της ασκηθούν.

Καθώς μιλάω εδώ, στη Λατινική Αμερική, είμαι βέβαιος ότι αναφέρομαι σε εμπειρίες οικείες σε εσάς.

Ενα πρώτο κοινό σημείο είναι ότι τα προγράμματα που εφαρμόζονται σήμερα στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Ευρώπης είναι της ίδιας νεοφιλελεύθερης φιλοσοφίας με αντίστοιχα προγράμματα που εφαρμόσθηκαν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής κατά τη δεκαετία του 1980 και μετά.

Υπάρχει όμως μια ουσιώδης διαφορά. Στην περίπτωση της Ελλάδας δεν υπάρχει η δυνατότητα της υποτίμησης του νομίσματος και του πληθωρισμού ως μέσου για την υποτίμηση του συσσωρευμένου χρέους. Γνωρίζουμε ότι οι υποτιμήσεις οδήγησαν πολλές χώρες σε υπερπληθωρισμό και σε μακροχρόνια υποτίμηση της αξίας της εργατικής δύναμης. Ωστόσο, χωρίς αυτά τα μέσα ή κάποια άλλα που να μπορούν να τα υποκαταστήσουν, η Ελλάδα και οι άλλες χώρες της Ευρώπης είναι σαν να βρίσκονται αντιμέτωπες με μια ασύμμετρη απειλή: αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα χωρίς να διαθέτουν τα μέσα για την αντιμετώπισή του.

Το γεγονός αυτό καθιστά ακόμη πιο αναγκαίο το κούρεμα του δημόσιου χρέους στην περίπτωση των ευρωπαϊκών χωρών, καθώς και την ανάγκη αναπτυξιακών προγραμμάτων που να αντισταθμίζουν την ιδιωτική αποεπένδυση και τη φυγή κεφαλαίων, που διευκολύνει το θεσμικό πλαίσιο της Ε.Ε. Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνει συγκεκριμένες προτάσεις ως προς την κατεύθυνση και τους τρόπους αντιμετώπισης της εκκρεμότητας του χρέους. Το πρώτο βήμα για την επίλυση του προβλήματος αυτού απαιτείται να έχει πανευρωπαϊκό χαρακτήρα. Αλλά και στην περίπτωση που δεν καταστεί εφικτή μια τόσο συνολική λύση, ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιδιώξει και πάλι το κούρεμα του συσσωρευμένου χρέους, την εισαγωγή ρήτρας ανάπτυξης σε ό,τι αφορά την εξυπηρέτηση του υπόλοιπου και την παροχή χρηματοδοτικής βοήθειας για αναπτυξιακούς σκοπούς στην Ελλάδα. Προς αυτή την κατεύθυνση, ο ΣΥΡΙΖΑ θα αξιοποιήσει κάθε πρόσφορη τεχνική και πρακτική στη διάθεσή του.

Σε περίπτωση που δεν υιοθετηθούν επιλογές πάνω σε αυτές τις γραμμές, δεν αποκλείεται η κρίση στην Ευρώπη να πάρει ακόμη πιο οδυνηρές και απρόβλεπτες διαστάσεις, όχι μόνο για μεμονωμένες χώρες, αλλά και για την Ε.Ε. ως σύνολο (...)».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Τυπογραφείο