Έντυπη Έκδοση

Εκτός γραμμής

Ο Μολώχ της πίστας

Ο φριχτός τραυματισμός του Ζιλ Μπιανκί στο Γκραν Πρι της Σουζούκα αναζωπύρωσε τη συζήτηση για τα μέτρα ασφαλείας στη Φόρμουλα 1, αλλά μόνο για λίγο και ψιθυριστά. Το ατύχημα του νεαρού Γάλλου αποδόθηκε όχι σε αστοχία υλικού, αλλά στον ανθρώπινο παράγοντα. «Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο, παρά μόνο να απαγορεύσουμε τις κούρσες», διαμαρτύρονται οι υπεύθυνοι για την ασφάλεια των μονοθεσίων. Την επόμενη φράση τη σκεπάζει η λογοκρισία, για λόγους δημόσιας αξιοπρέπειας: «Δεν μπορούμε να βοηθήσουμε έναν οδηγό που σφηνώνει το αυτοκίνητό του κάτω από έναν γερανό». Ευθύνεται, λοιπόν, ο απρόσεκτος οδηγός. Και ο ρημαδιασμένος ο γερανός.

Νόμισμα με τρεις όψεις

Πρώτοι απ' όλους, φταίνε αυτοί που επέτρεψαν τη συνέχιση του αγώνα ενώ βρισκόταν παρκαρισμένο στα όρια του ολισθηρού οδοστρώματος μία τετράτροχη καρμανιόλα. Οι διοργανωτές του Γκραν Πρι είναι εκείνοι που συγκεντρώνουν τα πυρά. Υπάρχει, όμως, και τρίτη όψη στο γκρίζο νόμισμα. «Είναι άδικο να αποδοθούν ευθύνες», τονίζει ο Νίκι Λάουντα. «Ο μηχανοκίνητος αθλητισμός είναι ένα επικίνδυνο επάγγελμα. Οσο δεν συμβαίνουν ατυχήματα, ξεχνάμε τους κινδύνους και ξενοιάζουμε. Ηταν καθαρή ατυχία αυτό που συνέβη. Βγήκε ένα αυτοκίνητο, έτρεξε ο γερανός, βγήκε και δεύτερο αυτοκίνητο, έγινε το κακό. Κανείς δεν μπορούσε να το προβλέψει. Κατά τη γνώμη μου, μάλιστα, έπρεπε να συνεχιστεί ο αγώνας ώς το τέλος. Δεν ήταν απαγορευτικές οι συνθήκες».

Φλερτ με τον θεριστή

«Εγώ θεωρώ τις καιρικές συνθήκες άθλιες», σχολίασε από τον δικό του καναπέ ο παλαίμαχος Τζάκι Στιούαρτ. Το φλερτ με τον θεριστή έκανε τον Λάουντα κυνικό. Κάποτε, στο Νίρμπουργκρινγκ, ο διάσημος Αυστριακός ξέφυγε από τα δόντια του Χάρου μισοκαμένος, με το πρόσωπο σημαδεμένο διά βίου. Στην εποχή του, τα θανατηφόρα δυστυχήματα ήταν σχεδόν ρουτίνα: ο Τομ Πράις το 1977, ο Ρόνι Πέτερσον το 1978, ο Πατρίκ Ντεπαγέ το 1980, ο Ζιλ Βιλνέβ το 1982, ο Ελιο Ντε Αντζελις το 1986. Ο χαμός του Αϊρτον Σένα το 1994 στο Σαν Μαρίνο άφησε θεόσταλτη κληρονομιά τη θωράκιση των μονοθεσίων, ασφαλιστήριο συμβόλαιο για τους δαίμονες του βολάν. Στα 20 χρόνια που μεσολάβησαν, ουδείς έχασε τη ζωή του στην πίστα. Ο άμοιρος Ζιλ Μπιανκί τράβηξε τον τελευταίο αριθμό του λαχείου.

Νικ.α.π.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Στη στήλη
Εκτός γραμμής