Έντυπη Έκδοση

«Τσίπρας + Μαργαρίτης = κρέιζι λοβ»

**Από κείμενο του Χρήστου Ξανθάκη στο provocateur.gr

«Να είσαι τώρα Αλέξης Τσίπρας, να έχεις ένα σωρό σκοτούρες, να ετοιμάζεσαι για το κοινοβουλευτικό νταβαντούρι με την ψήφο εμπιστοσύνης, να σε κατηγοράνε διάφοροι σύντροφοι για «δεξιά στροφή» και να κουβαλάς στην καμπούρα σου και τον Γιώργο Μαργαρίτη;

Μάλιστα, τον Γιώργο Μαργαρίτη! Τον γνωστό τραγουδιστή, η εμφάνιση του οποίου στο Φεστιβάλ της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ το βράδυ του περασμένου Σαββάτου άναψε φωτιές στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Οι αντιδράσεις βροχή, καταιγίδα σας λέω. Από τις "Τι δουλειά είχε αυτός εκεί;", ως του τύπου "Σκυλάδικο έγινε η Αριστερά". Και δώσε καυγά και πάρε μαλλιοτράβηγμα στα social media (...).

Να μείνουμε όμως στο προκείμενο. Στον Γιώργο Μαργαρίτη, που έχει διαγράψει μια πορεία 35 χρόνων στο ελληνικό τραγούδι. Μια δύσκολη πορεία, ξεκινώντας άσημος και άγουρος από το χωριό του, τη Βασιλική Τρικάλων ("κάθε σπίτι και αποστακτήριο") και φτάνοντας στις κορυφές της καλλιτεχνικής αναγνώρισης. Δεν είναι πολύ πίσω ο καιρός όπου η μισή Ελλάδα τραγούδαγε "Δεν με νοιάζει, μη σε νοιάζει οι δρόμοι που τραβάνε", σ' εκείνη τη μνημειώδη παραγωγή του Θοδωρή Μανίκα. Για να μην ξεχνιόμαστε...

Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, πρώτον και βασικότερον, ούτε έχει ξεφτιλιστεί ούτε έχει ξεφτιλίσει στη ζωή του. Πάντοτε του κεφαλιού του έκανε, πάντοτε ακολουθούσε τον δαίμονα εαυτού και πάντοτε υπηρετούσε τα γούστα και όχι τις ανάγκες της στιγμής. Ισως γι' αυτό δεν "πρόκοψε" (...). Ο Μαργαρίτης αυτό που ήταν, αυτό έμεινε (...).

Σ' αρέσει; Εχει καλώς. Δεν σ' αρέσει; Πάλι ωραίος είσαι. Από ένα σημείο και ύστερα, είναι απλώς θέμα γούστου. Κι αυτό γιατί ο Γιώργος Μαργαρίτης δεν εκπροσωπεί ούτε μια κυρίαρχη κουλτούρα, όπως η Παόλα και ο Παντελίδης, ούτε μια κυρίαρχη ιδεολογία όπως ο Νταλάρας (...). Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.

Οπότε η πρωτοβουλία της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ να τον καλέσει στο Φεστιβάλ της ήταν μια έκπληξη ευχάριστη. Ηταν ένα άνοιγμα προς ένα κόσμο που συχνά πυκνά η Αριστερά τον αντιμετώπιζε αφ' υψηλού (...). Τώρα όμως που η κρίση μας έφερε πιο κοντά τον έναν στα χνώτα του αλλουνού, ανακαλύπτει κανείς ότι δεν πειράζει να μυρίζουν και λίγο Τζώνυ (...)».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Τυπογραφείο