Έντυπη Έκδοση

«Ευρώπη, αλλά όχι των λαών»

**Αρθρο του Τηλέμαχου Χυτήρη στα «Νέα» (6.10.2014)

«Από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που μπήκαν τα θεμέλια της Ενωμένης Ευρώπης, έχουν γίνει τεράστια άλματα. Η πλήρης όμως ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) θα συντελεστεί με την ομοσπονδιοποίησή της, κάτι που μοιάζει πολύ μακρινό.

 Το θέμα είναι αν όλα τα κράτη-μέλη συμβάλλουν σε αυτή την κατεύθυνση. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Η Μεγάλη Βρετανία, π.χ., προτιμά σκέτη την οικονομική ένωση, και μάλιστα στον βαθμό που συμφέρει την ίδια. Θα 'λεγε κανείς ότι η πολιτική της απαξιώνει, παρά προωθεί, την όλη προσπάθεια.

Από την άλλη πολλοί θεωρούν, και δικαίως, ότι η πολιτική ένωση και η εμβάθυνση έχουν μείνει πίσω. Αντίθετα, η ΕΕ προχώρησε άκριτα στη διεύρυνση για λόγους γεωπολιτικούς και αλλότριους. Ταυτόχρονα, όμως, έχει αυξήσει τη γραφειοκρατία, έχει απομακρυνθεί από τους λαούς και οι ηγεσίες της, τα τελευταία χρόνια, ελάχιστα συνέβαλαν στην ανέλιξή της. Το χειρότερο, η Κομισιόν υπόκειται σε εξαρτήσεις από τους πλέον ισχυρούς - σήμερα από τη Γερμανία. Ο πεπεισμένος ευρωπαϊστής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ θα μπορέσει να αλλάξει κάπως τα πράγματα, δίνοντας στην Επιτροπή την οντότητα που της αρμόζει; Για παράδειγμα, όπως ο Ζακ Ντελόρ, αδιαμφισβήτητος στυλοβάτης της ευρωπαϊκής ιδέας στην πράξη, ως πρόεδρος της Κομισιόν την περίοδο 1985-1995;

Την πρόοδό της η ΕΕ την οφείλει και στη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος σε όλες τις χώρες-μέλη. Με κύριο στοιχείο τη σταθερότητα και την εναλλαγή στην εξουσία των δύο μεγάλων πολιτικών οικογενειών της Ευρώπης: των συντηρητικών και των σοδιαλδημοκρατών.

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης, όμως, άλλαξαν τα πράγματα. Από το δίπολο περάσαμε στην ώσμωση και μετά στην ταύτιση των σισιαλδημοκρατών με τους συντηρητικούς. Το φαινόμενο άρχισε στην Αγγλία με τον Τόνι Μπλερ, για να συνεχιστεί στη Γερμανία με τον Γκέρχαρντ Σρέντερ, που έστρωσε το χαλί στην Ανγκελα Μέρκελ.

Πρόκειται για μια ισοπεδωτική εξέλιξη που έχει τη σφραγίδα της παγκοσμιοποίησης και της επικυριαρχίας των αγορών. Στην Ιταλία, σήμερα, ο Ματέο Ρέντσι κατηγορείται για μπερλουσκονισμό! Στη Γαλλία, ο Φρανσουά Ολάντ αλλάζει εν μια νυκτί την κυβέρνησή του επί το συντηρητικότερο. Στην Ελλάδα, το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται "επί ξυρού ακμής" και η Κεντροαριστερά αναζητείται από το... Silver Alert! Ετσι, όμως, κύρια αντιπολίτευση γίνεται παντού η Ακροδεξιά (πλην Ελλάδος) ενώ φουντώνουν οι ευρωσκεπτικιστές και μαζί ο εφιάλτης των νεοναζί.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς: πώς τα κατάφεραν έτσι; Ξέχασαν το ευρωπαϊκό μέτρο; Σε περίοδο κρίσης εύκολα αναζωπυρώνονται και οι εθνικισμοί. Δεν θα συναινέσουν εύκολα Γαλλία - Ιταλία στις επιταγές της Μέρκελ. Ηδη έχουμε τους πρώτους τριγμούς. Μην ξεχνάμε ότι η επιβολή ενός κράτους απέναντι στα άλλα αντίκειται στο βασικό σκεπτικό της ίδρυσης της Ενωμένης Ευρώπης. Θα ξαναγυρίσουμε λοιπόν, στις αντιπαλότητες;

Οι αγορές, είναι γνωστό, ενδιαφέρονται μόνο για πάρτη τους. Οι ευρωπαίοι πολιτικοί όμως; Τι είδους Ενωμένη Ευρώπη ευαγγελίζονται;

Οχι πάντως Ευρώπη των λαών».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Τυπογραφείο