Έντυπη Έκδοση

Διανύοντας την εποχή της μετάβασης

Στα δημόσια πράγματα φαίνεται να έχει παγιωθεί μια εικόνα καθήλωσης, τα ακριβή χαρακτηριστικά τής οποίας είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποκωδικοποιηθούν και να περιγραφούν ολοκληρωμένα και τεκμηριωμένα, απαλλαγμένα υποκειμενισμού και ιδεολογικής μονομέρειας.

Εάν, φυσικά, θεωρήσουμε πως πρόκειται για κατάσταση καθήλωσης η εικόνα στασιμότητας που αποπνέει ο δημόσιος χώρος και η γενική αίσθηση που πηγάζει πως δεν κουνιέται φύλλο σε αυτή τη χώρα, σαν όλοι να στέκονται υπνωτισμένοι, αναμένοντας κάτι, γενικώς και αορίστως.

Αν ανατρέξουμε, δε, λίγο πιο πίσω χρονικά, απ' όσα σήμερα μορφοποιούν την καθημερινότητα και την πολιτική επικαιρότητα, στην τριετία 2010-2012, όταν η χρεοκοπία της χώρας προκαλούσε τεράστιες ρωγμές στο πολιτικό σύστημα και ανάλογες ελπίδες σε μεγάλα κοινωνικά σύνολα που δεν διαπλέχθηκαν και δεν στοιχήθηκαν ποτέ στα καταρρέοντα πρότυπα του πελατειακού παρασιτισμού, τότε προκύπτει σαφώς μια άλλη πραγματικότητα.

Συγκρίνοντας τις δύο περιόδους από το κοινωνικό ξέσπασμα των πλατειών έως το άχρωμο σήμερα, φαίνεται εμφανώς, κατ' αρχάς, η υποχώρηση του ηθικού φρονήματος στον κόσμο και του παλλαϊκού αιτήματος να αποκατασταθούν οι θεσμοί διαφάνειας και να τιμωρηθούν τα πολιτικά πρόσωπα και όποιοι άλλοι φέρουν την ευθύνη της νέας εθνικής παρακμής.

Από το 2012 έως σήμερα, η περίοδος δείχνει ανεξήγητα κενή, άδεια από προσδοκίες και υψηλά νοήματα, χωρίς συλλογικές εξάρσεις και χωρίς οράματα για το μέλλον. Δεν αποκλείεται να εθίστηκαν οι Ελληνες στο μαζικό μπαράζ ρεαλισμών και συμβιβασμών που δέχονται κατά ριπάς από τις τελευταίες εφεδρείες ενός συστήματος που επιχειρεί εναγωνίως να αναδιαταχθεί κερδίζοντας πολύτιμο χρόνο.

Δεν αποκλείεται, επίσης, σε αυτά τα χρόνια της βάρβαρης λιτότητας να κάμφθηκαν ψυχικά από τα προβλήματα της επιβίωσης, τη φτώχεια και την ανεργία που συμπιέζουν στην κατάληξη «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» τέσσερα εκατομμύρια συμπατριωτών μας. Μπορεί ακόμη να ενέδωσαν στα φοβικά των κυβερνώντων περί πολιτικής αστάθειας και χάους. Από την άλλη, ίσως και να κουμπώθηκαν ακούγοντας τη ρητορική της Αριστεράς, που, αλήθεια είναι, σε κρίσιμα σημεία παραμένει ανεπαρκής, υποτονική και δεν εμπνέει.

Ας μη διαφεύγει όμως, επιχειρώντας να ερμηνεύσουμε τη σημερινή κοινωνική απάθεια, ότι σε εποχές μεγάλων κρίσεων εντάσσονται μυστικά από την ίδια την Ιστορία ως μεταβατικά στάδια αυτές οι περίοδοι ύφεσης, επιδρώντας στο εθνικό συλλογικό και ως δυνατότητα να αναγνωριστεί σε όλο το εύρος της η οδυνηρή ανατροπή της κανονικότητας, που εν τω μεταξύ έχει παραχθεί από την κρίση. Μάλλον με περίοδο μετάβασης μοιάζουν οι μέρες και οι μήνες που διανύουμε, εξ ου και τα γεγονότα φαίνεται να κινούνται αργά, όχι ακριβώς γραμμικά, αλλά σπειροειδώς και συχνά πέραν του ορατού.

Το ποτάμι, όμως, δεν γυρίζει ποτέ πίσω. Οι παλιές ισορροπίες δεν υφίστανται πλέον, με το 1/3 της κοινωνίας πεταγμένο στο περιθώριο, οι γέφυρες με το παρελθόν ενός στρεβλού πελατειακού μοντέλου φεουδαρχικού τύπου κατέρρευσαν οριστικά με τη χρεοκοπία του και όλα οδηγούν μπροστά, εισάγοντας στο δημόσιο βίο νέους πρωταγωνιστές.

Αν αυτή η ανηφορική πορεία οδηγήσει σε γη ευθεία ή σε γκρεμό θα φανεί όταν ολοκληρωθεί ο κύκλος της μετάβασης και οι εξελίξεις τρέξουν ραγδαία. Το βέβαιο είναι πως το παρελθόν διδάσκει τις κοινωνίες και τις ηγεσίες. Αρκεί αμφότερες να διδάχθηκαν από τα λάθη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
ΤΡΙΤΗ ματιά