Έντυπη Έκδοση

Ο όφις των αγορών

Στον κόσμο των προειδοποιήσεων

Η παγκόσμια οικονομία είναι σαν τα πεδία μάχης στη Συρία. Οι μεγάλες δυνάμεις βομβαρδίζουν τους τζιχαντιστές (το όνομα πρώην υπεργολάβων που στην πορεία σήκωσαν μπαϊράκι), και αυτοί, αντί να υποχωρούν, προελαύνουν. Κάπως έτσι, έπειτα από τα μπαζούκα Ντράγκι, τις εργαλειοθήκες ΟΟΣΑ, την ευελιξία εντός κανόνων, τα δημοσιονομικά σύμφωνα και τα επινίκεια success story, οι τζιχαντιστές των αγορών έχουν πάρει κεφάλι. Το καλοκαίρι, η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, η λεγόμενη και τράπεζα των κεντρικών τραπεζών, προειδοποιούσε για τη χαλαρή νομισματική πολιτική των μεγάλων κεντρικών τραπεζών που δίνει αίσθημα ευφορίας στις αγορές και σπρώχνει τους επενδυτές σε βραχυπρόθεσμα και επικίνδυνα στοιχήματα. Στον αντίποδα το ΔΝΤ προέτρεπε την ΕΚΤ να χαλαρώσει κι άλλο, προειδοποιούσε τη Βρετανία για φούσκα ακινήτων και την Κίνα μαζί με άλλες αναδυόμενες για το ιδιωτικό χρέος. Η Βρετανία προειδοποιεί με έξοδο από την Ε.Ε. και με εισβολή όπου διαλέξουν οι Αμερικάνοι, οι Αμερικάνοι προειδοποιούν τους Γερμανούς για το εμπορικό τους πλεόνασμα, οι Γερμανοί προειδοποιούν τους Γάλλους για το έλλειμμα, οι Γάλλοι προειδοποιούν τους Γάλλους, η Κομισιόν προειδοποιεί τις πολυεθνικές και στο παρασκήνιο τους ετοιμάζει διατλαντικό δώρο ΤΤΙΡ, όλοι μαζί προειδοποιούν τη Ρωσία και αυτή κλείνει το μάτι στην Κίνα, που με τη σειρά της προειδοποιεί τις ΗΠΑ για τα αεροπλανοφόρα που κόβουν βόλτες στη γειτονιά της.

Πάρτε θέσεις!

Την περασμένη εβδομάδα (29/9) η 16η ετήσια Εκθεση της Γενεύης, που εκπονήθηκε από το Διεθνές Κέντρο Νομισματικών και Τραπεζικών Μελετών (ICMB) και το Κέντρο Ερευνών Οικονομικής Πολιτικής (CEPR), προειδοποιούσε τους πάντες: «Απομόχλευση; Ποια απομόχλευση;». Το συνολικό βάρος του παγκόσμιου χρέους, ιδιωτικού και δημόσιου (πλην χρηματοπιστωτικού τομέα) έχει αυξηθεί από 160% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 2001 στον απόηχο του Μιλένιουμ, σε σχεδόν 200% το 2009 στον απόηχο της κρίσης και 215% το 2013 στον απόηχο της ανάκαμψης. Στις αναπτυγμένες, το συνολικό χρέος μετά το 2010 σταθεροποιήθηκε στα επίπεδα-ρεκόρ 385% του ΑΕΠ, ως αποτέλεσμα της αργής κατά τ' άλλα απομόχλευσης στον χρηματοπιστωτικό τομέα, κυρίως σε Βρετανία και ΗΠΑ. Αυξήθηκε, όμως, το δημόσιο χρέος, καθώς κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες πήραν πάνω τους το βάρος ιδιωτικών υποχρεώσεων (βλ. διασώσεις τραπεζών). Εως το 2008, η συσσώρευση χρέους ήταν υπόθεση του αναπτυγμένου κόσμου. Εκτοτε, ανέλαβαν οι αναδυόμενες, με μπροστάρη την Κίνα, όπου το ιδιωτικό χρέος μοιάζει να έχει ξεφύγει.

Το κεφάλαιο αναζητά αποδόσεις

Στην Εκθεση διαβάζουμε πως το 2009 οι μισές οικονομίες του πλανήτη βρίσκονταν σε ύφεση, τα διάφορα QE στήριξαν αποτελεσματικά τις τιμές των μετοχών, η ανάκαμψη ήταν «αναμφισβήτητα άνιση» και όσες χώρες γλίτωσαν το κραχ έβαλαν τα θεμέλια για μια νέα φούσκα. Ο «θανάσιμος συνδυασμός» χρέους, οικονομικής επιβράδυνσης και χαμηλού πληθωρισμού δείχνει το επίκεντρο μιας νέας κρίσης προς Ασία, που «θα βρει τα ευρωπαϊκά νοικοκυριά σε χειρότερη θέση από το 2008». Σύμφωνα με το Bloomberg (6/10), οι εισηγμένες του S&Ρ 500 αναμένεται να διαθέσουν φέτος 914 δισ. δολάρια, δηλαδή το 95% των εταιρικών τους κερδών, για επαναγορές ιδίων μετοχών (buybacks). Από το 2009, τα buybacks έχουν ξεπεράσει τα 2 τρισ. Με την εγχώρια ζήτηση χαμηλότερη από τους ρυθμούς ανάπτυξης, το κεφάλαιο πουλάει μετοχές, όχι προϊόντα. Στην Ευρώπη ακόμα περιμένουν ιδιωτικές επενδύσεις.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Οικονομία
Στη στήλη
Ο όφις των αγορών