Έντυπη Έκδοση

«Η ομολογία περί χαμένης ανεξαρτησίας»

**Αρθρο του Παντελή Μπουκάλα στην «Καθημερινή» 7.10.2014

«(...) Η ομιλία του κ. Σαμαρά στην επέτειο των σαράντα χρόνων της Ν.Δ., ενός κόμματος με ευδιάκριτες τις εξαναγκαστικά συνυπάρχουσες διαφορετικές ομάδες και αντιλήψεις, δεν θα μπορούσε να υπερβεί αυτό το πλαίσιο.

Ακόμα κι αν ο αγορητής δεν ένιωθε εσωτερικά υποχρεωμένος να καλύψει με συναισθηματικού τύπου αναφορές την απουσία του από ένα σημαντικό τμήμα της σαραντάχρονης πορείας, η θέση του παρέμενε δύσκολη: έπρεπε να ενθουσιάσει το κοινό του, κομματικό και εθνικό, σε εποχή κατήφειας, αν όχι κατάθλιψης. Για να το επιτύχει, πέραν των αναμενόμενων εξαγγελιών, που ωστόσο η μοίρα τους εξαρτάται από τις διαθέσεις της τρόικας, προχώρησε σε μια μείζονα παραδοχή, με την προσδοκία ότι έτσι θα τόνωνε το ηθικό των ακροατών του: "Βήμα βήμα", τόνισε, "η χώρα βγαίνει από την κρίση, ανακτά αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία".

Μπορεί όμως αυτή η περί ανακτήσεως διαβεβαίωση να τονώσει οποιουδήποτε το ηθικό, όταν ο χαρμόσυνος τόνος της δεν συνυπάρχει απλώς με τον τόνο της θλίψης (απόρροια της ομολογίας περί απώλειας της αξιοπρέπειας και της ανεξαρτησίας), αλλά ακυρώνεται πάραυτα από αυτόν; Εκτιμάς βέβαια την ειλικρίνεια που οδηγεί σε μια τέτοια παραδοχή, αλλά ούτε για τον αργοπορημένο χρόνο εμφάνισής της μπορείς να αδιαφορήσεις ούτε για τη σκοπιμότητά της. Και φυσικά δεν μπορείς να προσπεράσεις αγέρωχα το καθαυτό νόημά της.

Και το καθαυτό νόημα είναι δυστυχώς η απώλεια (που δηλώνεται ως γεγονός, όπως υπήρξε άλλωστε), όχι η ανάκτηση, η οποία, με την τρόικα ακόμα εδώ, και ακόμα δεσπόζουσα, παραμένει ευχή ή ελπίδα. Το καθαυτό νόημα είναι ότι η χώρα, η ηγεσία της και οι πολίτες της, η ίδια της η ψυχή τελικά, μειώθηκε, προσβλήθηκε (και πόσοι δεν είπαν δημοσίως "ε, δεν θα καταντήσουμε και σαν την Ελλάδα" δίχως δική μας επίσημη, αυστηρή απάντηση), λοιδορήθηκε ("οι τεμπέληδες..."), ταπεινώθηκε, τσαλακώθηκε - ο καθείς και το ρήμα του. Και μάλιστα όχι από "προαιώνιους πολεμίους" αλλά από συμμάχους και συνεταίρους, αφού οφείλουμε να μιλάμε καταρχάς και κυρίως για την Ευρώπη. Αυτήν την Ευρώπη που μετά τους νόμους του Μέντελ περί κληρονομίας, μαθαίνει και τους επίσης αμάχητους νόμους της Μέρκελ περί ηγεμονίας».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Τυπογραφείο