Έντυπη Έκδοση

Προεκλογική παντομίμα

Αρχικά υπήρξε η σκέψη να τιτλοφορηθεί το σημερινό σημείωμα «Προεκλογικό θέατρο». Προτιμήθηκε όμως ο σκληρότερος τίτλος «Προεκλογική παντομίμα», που υποβαθμίζει και γελοιοποιεί το ασύγκριτο δραματικό θέατρο.

Τηρουμένων των αναλογιών, παντομίμα κινδυνεύει να καταντήσει και η τρέχουσα προεκλογική αναμέτρηση, που θα ισοδυναμούσε με παρωδία των πολιτικών εξελίξεων, οι οποίες έχουν ως βασικό άξονα την εκλογολογία των τηλεοπτικών παραθύρων, με τα συνακόλουθα ανοιχτά ή παρασκηνιακά παζαρέματα...

Ευτυχώς, σ' όλο αυτό το επονείδιστο φαινόμενο υπάρχουν και θα υπάρξουν φωτεινές εξαιρέσεις (απελπιστικά μειοψηφούσες) ευθιξίας και αξιοπρέπειας. Ας περάσουμε, όμως, όσο μπορούμε στα ενδότερα αυτής της παντομίμας.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν γνωρίζουμε εάν αυτοβούλως, από άμετρη φιλοδοξία, ή σε συνεννόηση με τα υπόλοιπα ηγετικά ή συμβουλευτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της διπλής εκλογικής αναμέτρησης του φετινού Μαΐου, προέβη στη γνωστή, πρωτοφανή για τα εκλογικά χρονικά μας, ενέργεια.

Ζήτησε άμεση προσφυγή στις κάλπες, δηλαδή κατά περίπου δύο χρόνια επίσπευση των βουλευτικών εκλογών. Και αυτό μολονότι στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, του 2012, το κόμμα του ήλθε δεύτερο, με διαφορά 2,77 εκατοστιαίων μονάδων και 58 βουλευτικών εδρών από τη Ν.Δ., που είχε λάβει το 29,66% και 129 έδρες, με το μπόνους, το «πανωπροίκι» των 50 εδρών.

Η δύναμη αυτή της Ν.Δ. ενισχύθηκε και από τις 33 έδρες του ΠΑΣΟΚ. Ετσι σχηματίστηκε η κυβερνητική πλειοψηφία των 162 βουλευτών, που την αμφισβήτησε (αυτοβούλως ή όχι) ο Αλ. Τσίπρας, με το πρωτοφανές «επιχείρημα» ότι στις ευρωεκλογές του φετινού Μαΐου προηγήθηκε το κόμμα του κατά 3,85 μονάδες από τη Ν.Δ.! Ετσι, κατά τον Αλ. Τσίπρα, το Ευρωκοινοβούλιο, με άσχετες προς το Εθνικό Κοινοβούλιο ψήφους, δικαιολογημένης κοινωνικής διαμαρτυρίας, μπορεί να λειτουργήσει ως... πολιορκητικός κριός και καταλύτης της ετυμηγορίας για τη Βουλή των Ελλήνων!

Την παρορμητική αυτή εξωκοινοβουλευτική αντίληψη ήλθε να επιστεγάσει... επιστημονικά ο καθ' όλα συμπαθής ευρωβουλευτής Γιώργος Κατρούγκαλος, επικαλούμενος θεωρίες που δεν εδραιώνονται σε αδιάσειστα νομολογιακά δεδομένα, ή συγγενή ιστορικά προηγούμενα, διακυβεύοντας έτσι τη φήμη του συνετού διδάσκοντος στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο.

Στις ίδιες περίπου συχνότητες κυμαίνονται και οι αντιδράσεις των ΚΚΕ, ΑΝΕΛ, του προσκείμενου στον Φώτη Κουβέλη πλειοψηφούντος τμήματος της ΔΗΜΑΡ, γιατί όχι και της Χρυσής Αυγής. Και όπως πάντα, στο χώρο της κινούμενης άμμου των ανεξάρτητων βουλευτών διεξάγονται τα πιο παράξενα έως αποκρουστικά και ευτελή παζαρέματα, που μας γυρίζουν στην επονείδιστη κοινοβουλευτική περίοδο του 1965.

Εάν εξαιρέσουμε περιπτώσεις δικαιολογημένης πικρίας για άκριτες ή εκδικητικές διαγραφές βουλευτών από τις κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων, είναι προφανές ότι αρκετές αυτόβουλες αποχωρήσεις ισοδυναμούν με αυτομολήσεις επαγγελματικής σωτηρίας, σε συγγενή ή αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα. Οπως και μερικές διαγραφές προκαλούνται, με το γελοίο σύστημα «τραβάτε με κι ας κλαίω», μόνον και μόνον ως άλλοθι για συγκάλυψη προσυνεννοημένων προσχωρήσεων αποστατών αμφοτέρων των φύλων σε αντίπαλους πολιτικούς χώρους. Και ο νοών νοείτω...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Ναι μεν αλλά