Έντυπη Έκδοση

Η ριζική αλλαγή χωρίς όραμα και ριζοσπαστικοποίηση είναι μεγάλη χίμαιρα

Αν η Ελλάδα ήταν και παραμένει μια πολιτική παράνομη χώρα όπου κυριάρχησαν και κυριαρχούν η διαφθορά, το ρουσφέτι, ο πατερναλισμός και η παρεοκρατία, αν οι δύο μονμάχοι της μεταπολίτευσης, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., σκόρπιζαν με το ένα χέρι τα δανεικά που τώρα παίρνουν πίσω και με τα δυο, γιατί, άραγε και εν μέσω των καταστροφικών μνημονίων μεγάλο τμήμα των πολιτών να περίμενει παθητικά, αμέτοχο και καθηλωμένο, τη λύτρωσή του; Ο Χρόνης Πολυχρονίου θέτει ένα ερώτημα που θα απασχολήσει του κοινωνικούς επιστήμονες του μέλλοντος

Η παραλυσία του κοινωνικού σώματος είναι φυσικό επακόλουθο όχι της μνημονιακής κατάστασης που επικρατεί στη χώρα εδώ και περίπου πέντε χρόνια, αλλά απόρροια της επιρροής του πολιτικού και πολιτιστικού κλίματος που διαμορφώθηκε μέσα στην ελληνική κοινωνία τις δεκαετίες πριν από την κρίση και τη χρεοκοπία

**

Στη χώρα αναδύεται ένα ιδιότυπο πρότυπο νεοφασιστικού καθεστώτος διακυβέρνησης, που δυστυχώς ελάχιστοι πολίτες φαίνεται να αναγνωρίζουν, καθώς επικεντρώνονται στις φοροεπιδρομές, αδιαφορώντας για την μεθοδική καταπάτηση των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων

**

Κάποια στιγμή στο μέλλον, οι κοινωνικοί και πολιτικοί ανθρωπολόγοι που θα αναλύουν την οικονομική και πολιτική οργάνωση της Ελλάδας, ιδίως την εποχή των μνημονίων, θα βρεθούν αναμφίβολα αντιμέτωποι με τα εξής ερωτήματα: Ποιοι ήταν οι μηχανισμοί, οι αφηγήσεις και οι τελετουργίες οι οποίες έσπρωχναν τους Ελληνες ψηφοφόρους είτε στο να ψηφίζουν ανίκανες και απόλυτα ιδιοτελείς κυβερνήσεις είτε στο να απέχουν από τα κοινά στην κρισιμότερη καμπή της Ιστορίας του σύγχρονου έθνους, σε μια περίοδο όπου κυριαρχούν η πεονία και η εθνική υποδούλωση και βασιλεύουν η φτώχεια και η κοινωνική εξαθλίωση;

14/3/2000. Ενταση από μικροεπενδυτές στη Σοφοκλέους λόγω της μεγάλης πτώσης του δείκτη των μετοχών. Η «στιβαρή» ελληνική οικονομία έχει ξεκινήσει την κατρακύλα. 14/3/2000. Ενταση από μικροεπενδυτές στη Σοφοκλέους λόγω της μεγάλης πτώσης του δείκτη των μετοχών. Η «στιβαρή» ελληνική οικονομία έχει ξεκινήσει την κατρακύλα. Οπωσδήποτε, τα ίδια ακριβώς ερωτήματα αφορούν και την προγενέστερη πολιτική ιστορία της χώρας, δηλαδή από τη μεταπολίτευση μέχρι τη χρεοκοπία στην εποχή του ευρώ. Διότι κακά τα ψέματα: η Ελλάδα ήταν και παραμένει σε μεγάλο βαθμό μια πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά υπανάπτυκτη βαλκανική χώρα, με τη διαφθορά, το ρουσφέτι, τον πατερναλισμό και τον παρεοκρατικό καπιταλισμό να αποτελούν εδώ και πολλές δεκαετίες τις κινητήριες δυνάμεις «ανάπτυξης», «ανέλιξης» και «κοινωνικής προόδου».

Σε μεγάλο βαθμό, στο ίδιο μήκος κύματος κινούνταν και τα ιδεολογικά ρεύματα, με τους κομματικούς ηγέτες να μοχθούν κυρίως για την καρέκλα, ενώ η υποτιθέμενη επιδίωξη του κοινού καλού είχε γίνει έρμαιο συντεχνιακών, μικροπολιτικών, κομματικών και προσωπικών συμφερόντων. Για παράδειγμα, ο συνδικαλισμός «ευδοκιμούσε» την εποχή των παχιών αγελάδων, όπου οι απεργίες ήταν «τζάμπα» και ο «ριζοσπαστισμός» των εργατοπατέρων ενέχυρο για υπουργικούς θώκους, ενώ σήμερα, που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και η αφάνιση του ίδιου του εργατικού κινήματος, η ηγεσία του «επίσημου» συνδικαλιστικού κινήματος, όπως δηλώνει σε μια εντυπωσιακή συνέντευξή της στο αμερικανικό ηλεκτρονικό έντυπο «Truthout» η Λαμπρινή Θωμά, σεναριογράφος και παραγωγός της ταινίας «Παλικάρι - Ο Λούις Τίκας και η σφαγή του Λάντλοου», η οποία μόλις πρόσφατα προβλήθηκε σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ, «κοιμάται κουρνιασμένη στα πόδια των αφεντικών».

Στο πλαίσιο αυτό, δεν προκαλεί έκπληξη ούτε η διαμόρφωση του είδους της πολιτικής κουλτούρας που χαρακτηρίζει τον τόπο τις τελευταίες δεκαετίες ούτε οι δομικές δυσλειτουργίες και οι παραμορφώσεις της ελληνικής οικονομίας. Απόρροια αυτών των ιδιομορφιών είναι και το γεγονός ότι η παραοικονομία, τα οικονομικά σκάνδαλα και η διαφθορά αντιπροσώπευαν σημαντικές πηγές δημιουργίας πλούτου στην Ελλάδα καθ' όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Τα δύο μεγάλα κόμματα -ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία- εναλλάσσονταν στην εξουσία ασκώντας φτηνές, λαϊκίστικες πολιτικές τακτικές για να έχουν ικανοποιημένους τους ψηφοφόρους τους, ενώ ακολουθούσαν παράλληλα στρατηγικές με σκοπό να κατευνάσουν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα της χώρας.

Στο κομματικοκρατικό, πελατειακό αυτό πολίτευμα διακυβέρνησης, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, δίχως εξαίρεση, έχουν εμπλακεί σε διάφορα σκάνδαλα οικονομικής και πολιτικής φύσεως γύρω από την εκμετάλλευση δημόσιων πόρων για τη μεταβίβαση του πλούτου από το Δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα και για να ανακατανείμουν τον πλούτο από τα κάτω προς τα πάνω. Παρομοίως, οι δωροδοκίες και οι μίζες αντιπροσώπευαν ακέραιο συστατικό του τρόπου που το έθνος το ίδιο διαχειριζόταν τις οικονομικές συναλλαγές του, ακόμη και για την εφαρμογή βασικών κοινωνικών υπηρεσιών.

Αύγουστος 2003. Το στάδιο του Τάε Κβο Ντο υπό κατασκευή.  Η οργάνωση της Ολυμπιάδας του 2004 ήταν το προοίμιο στην κρίση φερεγγυότητας που ξέσπασε μερικά χρόνια αργότερα Αύγουστος 2003. Το στάδιο του Τάε Κβο Ντο υπό κατασκευή. Η οργάνωση της Ολυμπιάδας του 2004 ήταν το προοίμιο στην κρίση φερεγγυότητας που ξέσπασε μερικά χρόνια αργότερα Οσον αφορά τα οικονομικά σκάνδαλα, ας μην ξεχνάμε ότι στην αρχή της νέας χιλιετίας, και ενώ η Ελλάδα ετοιμαζόταν πολιτικά να ενταχθεί στην Ευρωζώνη, η χώρα έγλειφε ακόμη τις πληγές της από το μεγαλύτερο πολιτικοοικονομικό σκάνδαλο στη μεταπολεμική ιστορία της: την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου Αθηνών. Η άγρια χρηματιστηριακή κερδοσκοπία τροφοδοτούνταν με συχνά επαναλαμβανόμενες δηλώσεις από διάφορα ανώτατα κυβερνητικά στελέχη (με τον υπουργό Οικονομικών Γιάννο Παπαντωνίου να είναι επικεφαλής της χορωδίας), πως η ανοδική τάση του Χρηματιστηρίου ήταν ακριβής αντανάκλαση της στιβαρής κατάστασης της πραγματικής οικονομίας. Εκατομμύρια Ελληνες πολίτες, δίχως προηγούμενη εμπειρία στη χρηματιστηριακή επένδυση, όρμησαν για να εκμεταλλευθούν την προφανώς χρυσή ευκαιρία να γίνουν πλούσιοι σε μια νύχτα. Το αποτέλεσμα ήταν μια εκτιμώμενη απώλεια περίπου εκατό δισεκατομμυρίων ευρώ, κυρίως από μικρούς επενδυτές, και η μεγαλύτερη ανακατανομή ιδιωτικού πλούτου στην ιστορία της χώρας. Ηταν μια απάτη γιγαντιαίων αναλογιών, ισάξια στη σύλληψή της με την πυραμίδα του Ponzi το 1996-97 στην Αλβανία και ενδεχομένως ακόμη μεγαλύτερη από την ανακατανομή του πλούτου που βρίσκεται σε εξέλιξη από την έναρξη του πρώτου Μνημονίου.

Η«σοσιαλιστική» κυβέρνηση του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη ήταν άμεσα υπεύθυνη για τη δραματική άνοδο και κατάρρευση του Χρηματιστηρίου Αθηνών, αλλά αυτή η εξέλιξη δεν αποτελούσε παρέκκλιση, αφού υπό την κυριαρχία της κυβέρνησης Σημίτη το ΠΑΣΟΚ είχε μετατραπεί από μια λαϊκίστικη αλλά κλεπτοκρατική πολιτική οργάνωση σε ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα πολιτικών απατεώνων, που ασκούσαν συστημική πολιτική διαφθορά, διακηρύσσοντας τις αρετές τού νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και τα οφέλη των αδάμαστων αγορών.

Η περίπτωση Siemens είναι ακόμη ένα πρωταρχικό παράδειγμα εξόφθαλμης πολιτικής διαφθοράς, με τις ρίζες της συγκεκριμένης υπόθεσης να πηγαίνουν πίσω στις αρχές της δεκαετίας του 2000, αλλά το όλο ζήτημα να αποσπά δημόσια προσοχή στην Ελλάδα μόνο στα τελευταία χρόνια και εξαιτίας ξένων δημοσιογραφικών αποκαλύψεων για τα σκάνδαλα δωροδοκίας, που περιλαμβάνουν μία από τις ισχυρότερες και πλουσιότερες βιομηχανικές εταιρείες της Γερμανίας. Αυτή τη στιγμή την Ελλάδα κυβερνά ακόμη η λίστα Ζίμενς.

Ακόμη ένα σκάνδαλο που περιλαμβάνει τεράστιες μεταβιβάσεις πόρων έλαβε μέρος την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Από πολλές απόψεις, η οργάνωση των θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 ήταν το προοίμιο στην κρίση φερεγγυότητας που ξέσπασε στη χώρα μερικά χρόνια αργότερα και που ανάγκασε την Ε.Ε. και το ΔΝΤ να προχωρήσουν σε δύο σχέδια διάσωσης πρωτοφανών μεγεθών, προκειμένου να αποφευχθεί μια επίδραση ντόμινο της ελληνικής κρίσης χρέους στην υπόλοιπη Ευρωζώνη. Χαρακτηριστικό του τρόπου που οι διεφθαρμένες ελληνικές κρατικές αρχές ήταν εξοικειωμένες με τον τρόπο που διαχειρίζονταν τις δημόσιες υποθέσεις, το πραγματικό κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων ποτέ δεν αποκαλύφθηκε, με το τελικό ποσόν να εκτοξεύεται στα ύψη μόνο μερικούς μήνες πριν από την έναρξή τους.

Ησπατάλη χρημάτων σε επενδύσεις δημόσιου τομέα αμφίβολης αξίας, η ολική έλλειψη λογοδοσίας και η ξεκάθαρη διοικητική ανικανότητα είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα του τρόπου με τον οποίο λειτουργούσε το ελληνικό κράτος. Ωστόσο, ενώ ο δήθεν «παραφουσκωμένος» δημόσιος τομέας προκάλεσε την οργή των μέσων μαζικής ενημέρωσης για τη δημοσιονομική κατάντια του ελληνικού κράτους μετά το ξέσπασμα της κρίσης του 2010, η λεηλασία του δημόσιου πλούτου πραγματοποιούνταν στην πραγματικότητα προς όφελος της εγχώριας οικονομικής ελίτ.

13/5/2011. Τα υπουργικά έδρανα στο ξεκίνημα της συζήτησης στη Βουλή για το πόρισμα της επιτροπής για το σκάνδαλο της Siemens 13/5/2011. Τα υπουργικά έδρανα στο ξεκίνημα της συζήτησης στη Βουλή για το πόρισμα της επιτροπής για το σκάνδαλο της Siemens Ο όρος «παράνομη χώρα» είναι ένας αρκετά περιληπτικός όρος για να συλλάβουμε τη φύση και το χαρακτήρα της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας. Ενδεικτικό για το πόσο ενδημική και αποδεκτή ήταν και παραμένει η διαφθορά στη λειτουργία του ελληνικού πολιτικού συστήματος, ο όρος «διαφθορά», όπως έχει επισημάνει η καθηγήτρια Εγκληματολογίας Εφη Λαμπροπούλου, δεν ήταν καν μέρος της νομοθεσίας της χώρας έως σχετικά πρόσφατα.

Τα δεινά και οι ανωμαλίες της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας είναι πραγματικά καταπληκτικά, εάν αναλογιστούμε ότι η Ελλάδα είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η παραοικονομία της Ελλάδας παρήγαγε ίσως περισσότερο από το 40% του επίσημου ΑΕΠ, η φοροδιαφυγή ήταν τόσο διαδεδομένη που κάλυπτε ουσιαστικά κάθε πτυχή της κοινωνίας και το ποσοστό των ανθρώπων που λάμβαναν συντάξεις και επιδόματα αναπηρίας, ή πρόωρη συνταξιοδότηση, υπερέβαιναν κατά πολύ οτιδήποτε ανάλογο συνέβαινε σε άλλες χώρες της Ε.Ε. Τα πολιτικά σκάνδαλα και τα οικονομικά εγκλήματα -πολλά από τα οποία έχουν τεράστιες διαστάσεις και σοβαρότατες νομικές και πολιτικές επιπτώσεις, σε βαθμό μάλιστα που σε άλλες χώρες θα είχαν οδηγήσει στην κατάρρευση ολόκληρων κυβερνήσεων και στην επιβολή βαριών ποινών φυλάκισης για τους ενόχους- στην Ελλάδα δεν τιμωρούνταν σχεδόν ποτέ.

Αναμφίβολα, το ελληνικό πολιτικό σύστημα αποτελεί προσβολή για τη δημοκρατία και τις βασικές αρχές της αξιοπρέπειας και της δικαιοσύνης, ωστόσο είχε τη στήριξη ενός πολύ μεγάλου ποσοστού της ελληνικής κοινωνίας, επειδή και τα δύο μεγάλα κόμματα της μεταπολίτευσης κυβερνούσαν μέσω των πρακτικών του πελατειακού κράτους. Οι πολιτικοί τους ηγέτες εναλλάσσονταν στο να «κλειδώνουν» τους ψηφοφόρους σε μακροπρόθεσμες σχέσεις με τα κόμματα, όχι στη βάση της παραγωγής και της προσφοράς δημόσιων αγαθών και στη διαμόρφωση μιας δίκαιης κοινωνικής τάξης, αλλά στις υποσχέσεις μιας στοχευόμενης ανακατανομής των πόρων προς τους πιστούς των κομμάτων τους.

Χάρη στο «κλείδωμα» των ψηφοφόρων σε μακροπρόθεσμες σχέσεις με το πελατειακό κράτος, τα δύο μεγάλα κόμματα της μεταπολίτευσης πέτυχαν να εξασφαλίσουν για χρόνια τη στήριξη μεγάλου ποσοστού της ελληνικής κοινωνίας Χάρη στο «κλείδωμα» των ψηφοφόρων σε μακροπρόθεσμες σχέσεις με το πελατειακό κράτος, τα δύο μεγάλα κόμματα της μεταπολίτευσης πέτυχαν να εξασφαλίσουν για χρόνια τη στήριξη μεγάλου ποσοστού της ελληνικής κοινωνίας Στο πλαίσιο αυτό, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. μεταχειρίστηκαν το κράτος όχι ως όργανο για να δρομολογήσουν δίκαιες και αποτελεσματικές κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές, αλλά ως εργαλείο για την επίτευξη κομματικά βασισμένων στόχων, για την εφαρμογή πελατειακών σχέσεων και την πραγματοποίηση καθαρά προσωπικών συμφερόντων. Ως εκ τούτου, η κρίση που βιώνει τα τελευταία πέντε χρόνια η Ελλάδα δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά ταυτόχρονα πολιτική και αξιακή κρίση. Κατά συνέπεια, ενώ η έξοδος από τη σημερινή οικονομική κρίση είναι εθνική προτεραιότητα, η μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος και η ενστάλαξη μιας αίσθησης δημόσιου ήθους στην πολιτική κουλτούρα του έθνους είναι ζωτικής σημασίας πρωτοβουλίες για τις μελλοντικές προοπτικές βιωσιμότητας και δημοκρατικής διακυβέρνησης.

ΟΣΥΡΙΖΑ είναι η τελευταία και η μοναδική ελπίδα της χώρας. Υπό την καθοδήγηση των μνημονιακών κυβερνήσεων, το έθνος έχει υποστεί ανεπανόρθωτο πλήγμα σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και εθνικό επίπεδο, το οποίο θα μπορούσε να συγκριθεί μόνο με καταστάσεις που λαμβάνουν χώρα σε εποχές πολέμου ή και κατοχής από εχθρικές δυνάμεις. Οι κυβερνήσεις αυτές ευθύνονται σε μέγιστο βαθμό για την καταστροφή που βιώνει η χώρα τα τελευταία σχεδόν πέντε χρόνια, διότι δεν λειτούργησαν ως εθνικές κυβερνήσεις με απώτερο σκοπό την προστασία των συμφερόντων του έθνους και των πολιτών του, αλλά σαν μαριονέτες μιας αυτοκρατορικής Ευρωπαϊκής Ενωσης που εφαρμόζει νεοαποικιακές πολιτικές και κατ' επέκτασιν υποχείρια της διεθνούς χρηματοοικονομικής ελίτ και του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος.

Τα τελευταία χρόνια αναδύεται επίσης στη χώρα ένα ιδιότυπο πρότυπο νεοφασιστικού καθεστώτος διακυβέρνησης, που δυστυχώς ελάχιστοι πολίτες φαίνεται να αναγνωρίζουν, καθώς οι ανησυχίες τους επικεντρώνονται σχεδόν αποκλειστικά στον ΕΝΦΙΑ και στα άλλα είδη φοροεπιδρομών, αδιαφορώντας κατά συνέπεια για τη μεθοδική και συστηματική καταπάτηση των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένης της μαζικής καταστροφής του περιβάλλοντος που εμπεριέχουν τα νεοφιλελεύθερα σχέδια των μνημονιακών κυβερνήσεων για την οικονομία.

Ηπαραλυσία του κοινωνικού σώματος είναι φυσικό επακόλουθο όχι της μνημονιακής κατάστασης που επικρατεί στη χώρα εδώ και περίπου πέντε χρόνια, αλλά απόρροια της επιρροής του πολιτικού και πολιτιστικού κλίματος που διαμορφώθηκε μέσα στην ελληνική κοινωνία τις δεκαετίες πριν από την κρίση και τη χρεοκοπία. Η ενδεχόμενη άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα μπορούσε να οδηγήσει σε ριζικές μεταβολές του κοινωνικού σώματος, αλλά αυτή τη στιγμή κάτι τέτοιο, δυστυχώς, δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την έξοδο από την κρίση συνεχίζουν να μην πείθουν τη μεγάλη πλειονότητα του λαού, αφού ακόμη και τα ίδια τα στελέχη του δεν δείχνουν ότι είναι σε θέση να μπορούν να συμφωνήσουν σε βασικά σημεία γύρω από τη διαχείριση του χρέους, τη σχέση με τους δανειστές και την Ε.Ε., την ανάκαμψη της οικονομίας.

Το όραμα του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει θολό, αφ' ενός διότι είναι αντιμέτωπο με μια σειρά ανυπέρβλητων αντιξοοτήτων (όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ενώ έχει σαφές προβάδισμα έναντι της Ν.Δ., το ποσοστό ψήφων που λαμβάνει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν αφήνει πολλά περιθώρια ώστε να μπορεί να προχωρήσει σε ρηξικέλευθες πολιτικές) κι αφ' ετέρου επειδή οι ίδιες οι επιθυμίες του είναι ασυμβίβαστες με τη στρατηγική που έχει επιλέξει για τη διαχείριση της κρίσης.

Παραδόξως, αυτό φαίνεται να το αναγνωρίζει και ο ίδιος ο Γιάννης Δραγασάκης, ο υπουργός Οικονομικών στην πιθανή μελλοντική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ομολογεί στην πρόσφατη ομιλία του στο διεθνές συνέδριο «Η Λατινική Αμερική εναντίον της συντηρητικής αντεπίθεσης» ότι «η Ελλάδα και οι άλλες χώρες της Ευρώπης... βρίσκονται αντιμέτωπες με μια ασύμμετρη απειλή: αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα χωρίς να διαθέτουν τα μέσα για την αντιμετώπισή του». Παρά ταύτα, ο ΣΥΡΙΖΑ (η δεξιά του πλατφόρμα) παραμένει προσκολλημένος στο ευρώ και απαρνείται τη στρατηγική της ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας.

Ενδεχομένως κι αυτό το στοιχείο να αποτελέσει ερωτηματικό για τους κοινωνικούς και πολιτικούς ανθρωπολόγους του μέλλοντος που θα εμπλακούν με τη μελέτη της ελληνικής πραγματικότητας την εποχή των Μνημονίων, δηλαδή της πεονίας και της εθνικής υποδούλωσης.

Εκτός κι αν, στο ενδιάμεσο, ο ΣΥΡΙΖΑ βρει το θάρρος να ακολουθήσει τη σοφία των στίχων του εμβληματικού τραγουδιού των Led Zeppelin «Stairway to Heaven»:

Και ψιθυρίζεται ότι σύντομα

Εάν όλοι συντονιστούμε

Ο αυλητής θα μας οδηγήσει στην αιτία.

Και μια νέα ημέρα θα ξημερώσει

Για εκείνους που έκαναν υπομονή

Και τα δάση θα αντηχήσουν με το γέλιο.

Εάν υπάρχει αναταραχή στο διαχωριστικό φράχτη σας

Μην ανησυχήσετε τώρα,

Είναι απλώς μία καθαρή πηγή για τη βασίλισσα του Μαΐου.

Ναι, υπάρχουν δύο πορείες που μπορείτε να πάτε

Αλλά στο πέρασμα του χρόνου

Υπάρχει χρόνος να αλλάξετε το δρόμο που έχετε πάρει.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Πολιτικά κόμματα
Νέα Δημοκρατία
Πολιτικά σκάνδαλα
ΠΑΣΟΚ
Αναλύσεις
Ιστορία/Ιστορικά Γεγονότα
Βουλή
Γνώμες/Απόψεις
Πρόσωπα