Έντυπη Έκδοση

Η φυλακή ήταν για τους ήρωες

ΣΑΝ σήμερα, το 1944, η Αθήνα απελευθερωνόταν από το γερμανικό ζυγό, έπειτα από 3,5 χρόνια στρατιωτικής κατοχής. Χρόνια κολασμένα, που την είχαν βυθίσει στο πένθος και την πείνα. Δεν έμελλε, όμως, να χαρεί για πολύ την ελευθερία της, αφού τα Δεκεμβριανά που ακολούθησαν την έπνιξαν στο αίμα, ενώ η πολυπόθητη ειρήνη θ' αργούσε μερικά χρόνια ακόμα, εξαιτίας του Εμφυλίου.

Ενός πολύ χειρότερου πολέμου, διότι στα χαρτιά μπορεί να έληξε το 1949, αλλά στη ζωή τής χώρας κράτησε για δεκαετίες και οι πληγές του ακόμα δεν έχουν κλείσει...

Και φυσικά άδικου για τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, οι οποίοι, αφού έδιωξαν τους ναζί κατακτητές, βρέθηκαν κυνηγημένοι, εξορισμένοι και φυλακισμένοι, να βλέπουν τους συνεργάτες των Γερμανών να κυβερνούν τη χώρα! Οχι μόνο πολιτικά και οικονομικά, αλλά και με το παρακράτος.

Η δύσμοιρη Ελλάδα έμελλε να δει και να υποστεί ένα μεταπολεμικό κράτος των προδοτών, των μαυραγοριτών, των δωσιλόγων, των κουκουλοφόρων, των ταγματασφαλιτών και όχι αυτών που πολέμησαν για την ελευθερία.

Στις 12 Οκτωβρίου 1944, πάντως, οι Αθηναίοι πανηγύριζαν γι' αυτή την ελευθερία και η ελληνική σημαία κυμάτιζε ξανά στην Ακρόπολη. Ηταν η ίδια σημαία που οι ναζιστές δεν είχαν προλάβει να κατεβάσουν από τον ιστό, αφού ο Ελληνας φρουρός, βλέποντάς τους ν' ανηφορίζουν στον Ιερό Βράχο, την τύλιξε γύρω από το σώμα του και πήδησε στο κενό της δικής του ελευθερίας...

Ηταν η τρίτη αυτοκτονία που ακολούθησε την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Αθήνα. Είχαν προηγηθεί η Πηνελόπη Δέλτα και ο πρωθυπουργός Κορυζής...

Και εκείνη την άνοιξη του 1941 θα τη θυμούνταν για πάντα οι Γερμανοί.

Τον Απρίλιο, μπορεί να έμπαιναν νικητές στην πρωτεύουσα, αλλά καταλάμβαναν μία έρημη πόλη. Τα σπίτια ήταν ερμητικά κλειστά και στους δρόμους δεν υπήρχε ψυχή.

Τον Μάιο, ξύπνησαν ένα πρωινό και είδαν να κυματίζει στην Ακρόπολη και πάλι η γαλανόλευκη. Ηταν η πρώτη αντιστασιακή πράξη στην Ευρώπη. Ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας, μαζί με τον ξεχασμένο Τόνη Τσιρμπίνο, τον τρίτο της ηρωικής παρέας, είχαν κατεβάσει τη σβάστικα...

Και όμως, η μοίρα της Ελλάδας, που αντιστάθηκε όσο καμιά άλλη χώρα στους ναζί, δεν ήταν αυτή που της έπρεπε...

Οι Γάλλοι, που παρακολουθούσαν την είσοδο των Γερμανών στο Παρίσι λες και ήταν παρέλαση και η αντίστασή τους μεγαλούργησε μόνο στον κινηματογράφο, εκτέλεσαν μετά τον πόλεμο 80.000 συνεργάτες των κατακτητών.

Αντίθετα, εμείς στείλαμε στις φυλακές, στα ξερονήσια και το εκτελεστικό απόσπασμα τους ήρωες και επιβραβεύσαμε τα καθάρματα. Κι έτσι στη μεταπολεμική Ελλάδα αυτοί που μάτωσαν για την ελευθερία συνέχισαν να ματώνουν και αυτοί που είχαν σκύψει το κεφάλι στους κατακτητές, περπατούσαν με ψηλά το κεφάλι (και γεμάτες τσέπες...).

Ας μην απορούμε, λοιπόν, γιατί ποτέ δεν διεκδικήσαμε να μας επιστραφεί το κατοχικό δάνειο και να μας δοθούν οι πολεμικές αποζημιώσεις. Σιγά μην τα ζητούσαν ποτέ από τους Γερμανούς οι κατοχικοί υπηρέτες τους!

Και αφού οι νικητές Ελληνες βρέθηκαν στην ξενιτιά και στη δούλεψη των ηττημένων Γερμανών, φτάσαμε στο σήμερα με τους πολιτικούς απογόνους των κουκουλοφόρων να σκύβουν κι αυτοί το κεφάλι...

Εβδομήντα χρόνια μετά την απελευθέρωση της Αθήνας κι όμως, οι Γερμανοί είναι σαν να μην έφυγαν ποτέ! Πάλι καλά που κυματίζει ακόμα στην Ακρόπολη η ελληνική σημαία...

ΠΡΟΦΑΝΩΣ, δεν έχει ζητηθεί από την κυβέρνηση να την υποστείλει!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Editorial