Έντυπη Έκδοση

Οδηγώντας

«ΜΙΣΟ λεπτό μόνο έλειψα και μου βάζετε κλήση», διαμαρτυρήθηκε προς τα όργανα της τάξεως ο ευτραφέστατος κύριος με το γιγάντιο σάντουιτς στο χέρι. «Εμείς όμως κύριέ μου είμαστε δέκα λεπτά εδώ», του απάντησε ένας από τους αστυνομικούς, περνώντας την κλήση στον υαλοκαθαριστήρα.

Ο εν λόγω κύριος είχε διπλοπαρκάρει στο Παγκράτι προκειμένου να γεμίσει την μπάκα του, όπως προ ημερών είχε διπλοπαρκάρει άλλος στο Παγκράτι (επί της Υμηττού) κλείνοντάς με. Το δε ωραίο ήταν ότι παρ' ότι υπέθεσα πως κορνάροντας θα ερχόταν να πάρει το ρημάδι του, αυτός δεν εμφανίστηκε ποτέ. Ευτυχώς άλλος κύριος ξεπάρκαρε το αυτοκίνητο εμπρός από το δικό μου και μπόρεσα να φύγω.

Εχω συνάδελφο που με τα χίλια ζόρια βγήκε από την πόρτα του κήπου του γιατί την είχαν «στουμπώσει» με αυτοκίνητο και επίσης θυμάμαι τα ωραία χρόνια (προ κρίσης) που πολλές φορές μου έκλειναν την πόρτα του γκαράζ στο οποίο τότε πάρκαρα. Προσωπικά είμαι ιδιαίτερα προσεκτικός, αφού δεν θέλω να γίνομαι εμπόδιο σε κανέναν, ωστόσο θεωρώ πως αυτός που τοποθέτησε στο τζάμι του αυτοκινήτου μου το αυτοκόλλητο με την ένδειξη «Είμαι γαϊδούρι, παρκάρω όπου θέλω» ήταν το λιγότερο βλαξ, αφού δεν εμπόδιζα ούτε πεζούς ούτε οδηγούς.

Εχω την αίσθηση, ή μάλλον τη σιγουριά, πως η σχέση του Ελληνα με το αυτοκίνητό του παραμένει εν πολλοίς ίδια με την προ τετρακονταετίας, όταν τα αυτοκίνητα ήταν λίγα και ο καθένας σχεδόν δικαιωματικά πάρκαρε μπροστά από το σπίτι του. Ηταν η εποχή που ως ιταλοθρεμμένος οδηγός δεν έδινα περισσότερη απ' όσο άξιζε σημασία στο αυτοκίνητό μου, σε αντίθεση με τους φίλους μου που το αντιμετώπιζαν ως φετίχ. Τότε μάλιστα μου είχαν πει και το περίφημο, πως εφ' όσον είχα «ρόδα» θα με κυνηγούσαν οι γυναίκες. Στην Ιταλία όμως είχαμε όλοι ρόδα και την αντιμετωπίζαμε όπως ακριβώς της έπρεπε, δηλαδή ως ρόδα.

Στην Ελλάδα αντιθέτως η ρόδα αντιμετωπιζόταν και αντιμετωπίζεται ως προέκταση του γεννητικού μορίου του οδηγού, το οποίο μεγαλώνει αντιστοίχως των κυβικών που διαθέτει ο κινητήρας. Και έτσι ο μάγκας με τα πολλά κυβικά (ή και με τα λιγότερα) εξακολουθεί να θεωρεί πως έχει κληρονομήσει το δρόμο ή το πεζοδρόμιο από τον παππούλη του, με αποτέλεσμα να δημιουργεί πρόβλημα στους υπολοίπους, ειδικότερα δε στις μανάδες που έχουν μωρό μέσα σε καροτσάκι.

Δεν μ' αρέσει να γίνομαι διδακτικός και καταπιέζω μέσα μου τη διάθεση να ξεριζώσω υαλοκαθαριστήρες ή να σπάσω καθρέφτες, διάθεση που γίνεται όλο και πιο έντονη με τα χρόνια. Χρησιμοποιώ όλο και περισσότερο το Μετρό ή τα πόδια μου και για να μη θυμώνω· κάποτε δοκίμαζα να παίρνω και ταξί, κάτι που δεν βοηθούσε γιατί τότε συχνά εκνευριζόμουν με τον ταξιτζή, ειδικά όταν αυτός έμπαινε στις λωρίδες των λεωφορείων.

ΠΑΡΑ ΤΑΥΤΑ διερωτώμαι αν είναι τόσο δύσκολο πια να χρησιμοποιούμε κόσμια το αυτοκίνητο δίνοντάς του τη σημασία που του πρέπει. Οχι τίποτ' άλλο, για να κάνουμε τη δική μας ζωή αλλά και των άλλων πιο εύκολη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
ΑΝ-ΕΞΟΔΟΣ