Έντυπη Έκδοση

Μεγαλώνοντας με την Ξένια

Ερχόμουνα και έβλεπα τις παραστάσεις σας παιδί. Τώρα φέρνω σ' αυτές το παιδί μου. Η νεαρή μαμά, που έτρεξε συγκινημένη μόλις αντίκρισε την Ξένια Καλογεροπούλου στο φουαγέ του θεάτρου «Πόρτα» την περασμένη Κυριακή, λίγο προτού ξεκινήσει η παράσταση για βρέφη «Ακου», δεν είναι η μοναδική περίπτωση παιδιού που μεγάλωσε με το παιδικό θεάτρο της περίφημης σκηνής· και σήμερα ως μάνα θεωρεί το «Πόρτα», που ξανανοίγει φέτος τις θύρες του έπειτα από ένα χρόνο σιωπής, το «ναό» της ψυχαγωγίας και της θεατρικής αγωγής για τα δικά της τέκνα.

Η Ξένια Καλογεροπούλου  με λιλιπούτειους θεατές της Η Ξένια Καλογεροπούλου με λιλιπούτειους θεατές της Βρέφη και παιδάκια από 1 έως 3 ετών δημιουργούσαν το μεσημέρι της Κυριακής μια ευχάριστα βουερή ατμόσφαιρα. Σούρνονταν στο φουαγέ κάνοντας ασκήσεις «προθέρμανσης» και έσπρωχναν σκαμπό χωρίς κανένας απολύτως να τα επιπλήξει. Το θέατρο «Πόρτα» έχει παράδοση όχι μόνο στο βρεφικό και παιδικό θέατρο αλλά και στο λεπτό, ειδικό, «ενθαρρυντικό» χειρισμό των μικρών θεατών.

Το «Ακου», το οποίο βασίζεται σε μια ιδέα της Ξένιας Καλογεροπούλου, έρχεται να προστεθεί στη λίστα με τις παιδικές επιτυχίες της που έγραψαν ιστορία («Οδυσσεβάχ» «Σκλαβί» κ.ά.).

Ανεβασμένοι οι λιλιπούτειοι θεατές στη σκηνή, καθισμένοι είτε σε μαξιλάρες είτε στην αγκαλιά των γονιών τους, παρακολουθούν ένα παιδί να κοιμάται με τις πιτζάμες του στο στρωματάκι του, σκεπασμένο. Να λαγοκοιμάται, να ξυπνά, να ξανακοιμάται και να τεντώνεται κουνώντας τα ποδαράκια του κάτω απ' τα σκεπάσματα.

Σιγά σιγά, ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Βουδούρης, τον οποίο ο σκηνοθέτης Δημήτρης Καραντζάς καθοδήγησε νότα νότα, ακολουθεί ή παράγει ολομόναχος τη μουσική παρτιτούρα του Κορνήλιου Σελαμσή μέσα από έντονη κίνηση. Σηκώνεται και ξεκινά όλο περιέργεια να παράγει ψηλαφιστά παράδοξους μουσικούς ήχους. Ακούει μια μουσική μελωδία την οποία πασχίζει με κάθε μέσο να την αναπαράξει. Με κλειδιά, με κύβους γεμισμένους με κουδουνάκια, με αληθινά μουσικά κουδουνάκια, με ακορντεόν, φυσαρμόνικες, ξυλόφωνο.

Κάποια παιδιά παρακολουθούν ήσυχα σαν ενήλικοι, παρ' όλο που ξεκαρδίζονται κάθε τόσο στα γέλια. Κάποια άλλα μιλούν δυνατά, φωνάζουν, ρωτάνε, τραγουδούν, κλαίνε ή τρέχουν πάνω στο νεαρό ερμηνευτή και του τραβούν τη φυσαρμόνικα απ' τα χέρια. Αλλα μικρά, ξεφεύγοντας για δεύτερη και τρίτη φορά απ' τη μαμά τους, σκαλίζουν μόνα τους τους κόκκινους κύβους που κρύβουν τα παράξενα πρωτογενή μουσικά οργανάκια.

«Μετά τη χαρά που μας έδωσαν το "Ελα, έλα" και το "Πού είναι;", έπρεπε να βρούμε κάτι καινούργιο και διαφορετικό, που να ενδιαφέρει εξίσου το βρεφικό μας κοινό. Την ιδέα μού την έδωσαν δυο στιγμές από το "Πού είναι;". Στιγμές όπου τα μωρά έμεναν άφωνα και μαγεμένα ακούγοντας απλώς κάποιες νότες μουσικής ή κάποιους ήχους.

»Ετσι σκέφτηκα πως το επόμενο θέαμα θα έπρεπε να λέγεται "Ακου" και να βασίζεται σε ήχους και σε μουσική. Οπως παρακολουθούσαν τα μωρά την ανάγκη μιας ηρωίδας να πιάσει το φεγγάρι ή μιας άλλης να ξαναδεί τη μαμά της, τώρα το θέμα είναι η ανάγκη ενός παιδιού να ξαναβρεί μια μελωδία που το μάγεψε φευγαλέα κι ύστερα χάθηκε» εξηγεί η Ξένια Καλογεροπούλου, που παρακολουθούσε δίπλα από τα παιδάκια -και απολάμβανε κι αυτή σαν μικρό παιδί- το «Ακου», συνομιλώντας ψιθυριστά καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης μαζί τους.

Στο τέλος, όλα τα μικρά έτρεξαν στο διάδρομο με τα μουσικά όργανα και παρήγαγαν με ενθουσιασμό τους δικούς του ήχους. Πανδαιμόνιο. Δεν ήταν μόνα τους. Δίπλα τους βρέθηκαν αμέσως, σε ρόλο μαέστρου, και η Ξένια Καλογεροπούλου και ο Κορνήλιος Σελαμσής. Γιορτή! 7

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Παραστάσεις
Θέατρο