Έντυπη Έκδοση

Δεν υπάρχει πλειοψηφία εμπιστοσύνης

Για το αν η κυβέρνηση έχει την καθαρή «ψήφο εμπιστοσύνης της πλειοψηφίας της Βουλής» θα επικαλεστώ ένα παράδειγμα: Εχουμε μια τριμελή επιτροπή αξιολόγησης για να κρίνει και αποφασίσει να δώσει «εμπιστοσύνη αξιοσύνης» σε δύο υποψηφίους για δύο θέσεις ευθύνης σε τομέα ύψιστου δημόσιου συμφέροντος.

Με διαφάνεια και δημοκρατικές διαδικασίες "πλειοψηφίας των μελών της Επιτροπής". Αν όμως δύο από τα μέλη που αποτελούν την τριμελή επιτροπή κριτών είναι ταυτόχρονα και... υποψήφιοι κρινόμενοι αλλά ψηφίζουν εντός επιτροπής ως μέλη της και "δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης" στον... εαυτό τους και έτσι "κατά πλειοψηφίαν ψήφων επιτροπής" παίρνουν την... "εμπιστοσύνη αξιοσύνης τους αυτοί"... Τότε τι θα πείτε για τη... διαδικασία απάτης διαφάνειας ενώπιον όλων και με δημοκρατικές διαδικασίες πλειοψηφίας τέτοιας σύνθεσης επιτροπής; Νόθα η πλειοψηφία, νόθα η... εμπιστοσύνη "με... πατέντα κρίνοντες και κρινόμενοι να είναι οι ίδιοι και να μετέχουν με ψήφο στην επιτροπή κρίσεως της... αξιωσύνης του... εαυτού τους".

Στην... πολιτική πρακτική τι συμβαίνει; Η Αρχή Κοινοβουλευτισμού ότι: "Η κυβέρνηση πέφτει μόνο όταν χάσει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της Βουλής (δηλαδή των βουλευτών)", έτσι όπως σχηματίζεται η "πλειοψηφία", νόθα είναι.

Διότι: Από ποίας σύνθεσης Βουλή σχηματίζεται μια πράγματι καθαρή πλειοψηφία; Από μόνο βουλευτές. Εκτός αν "Βουλή" είναι η... κυβέρνηση. Στη Βουλή που κρίνει τους υπουργούς (την Κυβέρνηση) πρέπει να μετέχουν στην ψηφοφορία εμπιστοσύνης και να κρίνουν με ψήφο μόνο οι βουλευτές, ως κριτές "άλλων".

Αυτοί οι... "άλλοι" είναι οι υπουργοί της κυβέρνησης που ζητά την ψήφο εμπιστοσύνης των βουλευτών. Αν όμως στο Σώμα Κριτών-Βουλευτών μετέχουν με ψήφο τους κρίνοντας τον... εαυτό τους και οι... κρινόμενοι υπουργοί, τότε δεν έχουμε καθαρή αλλά νόθα ψηφοφορία και έχουμε νόθα πλειοψηφία που σχηματίζεται και με ψήφους των... κρινομένων. Ετσι καθαρή είναι μόνο η... μειοψηφία εμπιστοσύνης, όταν π.χ. η... "πλειοψηφία" 151 βουλευτών που κρίνουν σχηματίζεται και με ψήφους 51 υπουργών της κυβέρνησης που ψηφίζουν τους... εαυτούς τους ως κρινόμενοι. Επρεπε αυτοί να εξαιρούνται της ψηφοφορίας και τότε θα είχαμε καθαρή ψήφο καθαρής μειοψηφίας 100 μόνο βουλευτών. Η Βουλή είναι οι βουλευτές. Η κυβέρνηση είναι οι υπουργοί. Αλλο "πράγμα" το ένα, άλλο το άλλο, δεν είναι το ίδιο. Εδώ και τώρα όμως στη Βουλή ψηφίζουν οι υπουργοί και στην κυβέρνηση είναι οι βουλευτές. Χάνεται η... άκρη...

Ποια είναι τα δεδομένα: Η Βουλή είναι διορισμένη με λίστα (με οποιαδήποτε κριτήρια, αλλά διορισμένοι με λίστα οι βουλευτές). Σε τούτη τη Βουλή ουδείς έχει ούτε μία "ψήφο λαού" απ' ευθείας επιλογή στο πρόσωπό του. Το ίδιο και όλη η κυβέρνηση. Ουδείς υπουργός έχει ουδεμία ψήφο "επιλογής στο πρόσωπό του από το... λαό του". Ακόμη κι όταν οι βουλευτές "έπαιρναν ψήφο" ψηφίζονταν για βουλευτές, όχι για... υπουργοί. Ενας ο αρχηγός, διορίζει τους βουλευτές (με λίστα), διορίζει τους υπουργούς και διορίζει την κεφαλή της Δικαιοσύνης. Η εμπιστοσύνη προς την διορισμένη από τον πρωθυπουργό κυβέρνηση δίνεται με νόθα πλειοψηφία των διορισμένων από τον πρωθυπουργό Βουλευτών.

Υπήρχε εντός Συντάγματος ο πράγματι ρυθμιστικός και ειρηνικός ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας σε περίπτωση διάστασης λαϊκής βούλησης και Βουλής. Ομως, δεν τον θέλησαν ρυθμιστή πολιτεύματος υπέρ Λαού και δυστυχώς τον υποβίβασαν σε μόνο διακοσμητή ενός απόλυτα πρωθυπουργοκεντρικού συστήματος ανεξέλεγκτων ετσιθελισμών, αυθαιρεσιών και ενδεχομένως εκτροπών πρωθυπουργών όλοι οι... δράστες αρχικώς, αλλά και οι μετέπειτα βολευόμενοι ως ανεξέλεγκτοι και άνευ συνεπειών αρχηγοί μας σε... δημοκρατία μας.

Το ρυθμιστικό ρόλο Προέδρου και το περιεχόμενό του ουδείς θέτει ως κύριο θέμα και ζητούμενο και ομιλούν όλοι, ιδιαίτερα οι... "εκπρόσωποι λαού", ως κυρίαρχο μόνο το... όνομα του προτεινόμενου και τον αριθμό εκλεκτόρων (διορισμένων και ουχί απ' ευθείας εκλεγμένων)-βουλευτών. Και ποτέ δεν ζήτησε ουδείς εντολή ούτε έλαβε για τέτοια θέματα, ούτε καν συζήτηση ή ενημέρωση ουσίας και για το περιεχόμενο της συνταγματικής "αναθεώρησης" έγινε προ εκλογών από κανέναν "εκπρόσωπο" προς κανέναν "λαό".

Εμφανίζονται όμως όλοι ότι εκφράζουν "θέληση λαού που μόνο αυτοί ξέρουν". Και όλοι ότι "πήρε καθένας ως εκπρόσωπός μας εντολή όπως τον βολεύει να πράττει οτιδήποτε θέλει και να εκπροσωπεί όποιον λαό θέλει". Ετσι, επιθυμώ ουδείς να με συμπεριλαμβάνει στους από αυτόν ή αυτήν "εκπροσωπουμένους τους". Είναι σαφές;»

Γιώργος Σμοκοβίτης

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Οι αναγνώστες γράφουν