Έντυπη Έκδοση

Στο καλό, Νέλλη!

«Εφυγε η ηθοποιός Νέλλη Αγγελίδου, απόφοιτος του 1955 της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης.

Η αυλαία έπεσε έπειτα από μια πλούσια καριέρα». Αυτή η λιτή δημοσιογραφική είδηση, αφού αναφέρεται και στα έργα που έπαιξε στο θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση, κλείνει ψυχρά μιαν ιστορία ολόκληρης ζωής. Αναρωτιέμαι, αν ο/η δημοσιογράφος είχε την τύχη να την απολαύσει ολοζώντανη, τότε που... Προχθές έβλεπα στο κανάλι της Βουλής μια παλιά εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού, με τίτλο «Οι εκπομπές που αγάπησα», αφιερωμένη στον Κ. Κουν και στους μαθητές, ηθοποιούς του όλων των γενεών. Από το 1942, όταν ξεκινούσε το Θ. Τέχνης, Π. Ζερβός, Αλ. Κατσέλη, τη δεκαετία του '50, όταν το 1954 το Θ. Τέχνης κατέβαινε τα σκαλιά του Υσπογείου του Ορφέα· Δ. Χατζημάρκος, Γ. Λαζάνης, Μ. Χρηστίδης, Σπ. Κωνσταντόπουλος, Β. Ζαβιτσιάνου, κ.ά. ώς τη δεκαετία του '60, Μ. Κουγιουμτζής, Θ. Καρακατσάνης... Ολοι φευγάτοι σήμερα. Τι εποχές, τι πάθος για δημιουργία, τι μέθεξη! Οχι, η Νέλλη δεν ήταν εκεί, όπως και άλλοι.

Ομως εγώ την πρόλαβα, στα πρώτα μου βήματα, τη δεκαετία του '60, Ατοσσα στους «Πέρσες» (ακόλουθες), «Λυσιστράτη» (στο χορό), τη θαύμασα στο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» του Αλμπι και αργότερα στους μεγάλους ρόλους της στο Εθνικό Θέατρο. Γίναμε φίλες από την πρώτη στιγμή. Η Νέλλη δεν ήταν μόνο μια πολύ καλή ηθοποιός, ήταν κι ένας υπέροχος άνθρωπος. Η φιλία μας κράτησε χρόνια. Η αποδημία της με θλίβει αφάνταστα. Κι η ζωή, ένας ρόλος που κάποτε τελειώνει. Μια κόκκινη αυλαία, βελούδινη, που πέφτει ξαφνικά. Στο καλό, Νέλλη! Ενας θαυμάσιος, γνωστός, φιλικός, ταλαντούχος θίασος σε περιμένει να ξανασμίξετε.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Η Τέχνη του Λόγου