Έντυπη Έκδοση

Απάντηση σφιγγός

Τα τελευταία χρόνια η «ηλικιωμένη» γάτα μου η Ελενίτσα συμπεριφέρεται παράξενα. Οταν έρχεται ο φίλος μου στο δωμάτιό μου για να συζητήσουμε, μπαίνει ανάμεσα στις λέξεις με νίαρ νίαρ σαν βραχνό κουδούνι, κάτι σαν «πονάω», «πεινάω» ή «βαριέμαι» -δεν μπορώ ακόμα να το προσδιορίζω- και μου δημιουργεί υπερδιέγερση μέχρι του σημείου να χάνω ή να μπερδεύω τα λόγια μου.

Και δεν γνωρίζω: είναι καπρίτσιο, κλασική γατίσια ζήλια, ή μήπως με τον καιρό δεν υποφέρει να ακούει την «αξιοθρήνητη» «γεροντίστική» μας γλώσσα;

Ο φίλος μου λέει: μπήκε το φθινόπωρο και πονάνε τα κόκαλά της ή μπήκε το καλοκαίρι και ζεσταίνεται ή βρέχει και «ξύπνησαν» τα βρογχικά της ή χιονίζει και θυμάται την ορφάνια της!

Πράγματι έκανε βαρυχειμωνιά στην Αθήνα όταν μπήκε στη ζωή μας γύρω στο 1998. Πριν από τέσσερα χρόνια είχαμε θάψει τη θηλυκιά σιαμέζα γάτα του φίλου μου, που είχε πεθάνει ήσυχα κάτω από το κρεβάτι μου. Ο Κ. τη βρήκε το πρωί, την τύλιξε σε ένα πουλόβερ και έφυγε μαζί της με το 2CW προς Εύβοια. Τον αρσενικό τον «σαβανώσαμε» σε άσπρα βαμβακερά και τον θάψαμε τέσσερα καλοκαίρια μετά, σε ένα ύψωμα στραμμένο στον βοριά, δίπλα σε μια Παναγιά Τσαμπίκα της Ρόδου.

Και οι δυο αυτοί θάνατοι συνδέονται με δυο επώδυνες θεατρικές εμπειρίες που φέρνουν ακόμη δύσμορφες εικόνες στη μνήμη μου. Οι σιαμέζες του Κ. ήταν ένα πανέμορφο ερωτευμένο ζευγάρι που έκανε πολλά παιδιά, αλλά δεν είχαν πατήσει ποτέ χώμα, ώστε μια φορά σ' ένα ταξίδι που τις έβγαλα σ' ένα χωράφι στην Εθνική να κατουρήσουν, γαντζώθηκαν σε μια ξερολιθιά και έμειναν εκεί κοκαλωμένες, σαν από κάτω να ήτανε κενό... γκρεμός... ή σκοτεινό μαύρο πηγάδι... αλλά η Ελενίτσα μας είναι του δρόμου και τη βρήκαμε εκείνον το χειμώνα με την παγωνιά, που ο φίλος μου περιπλανιόταν μεταξύ Νοταρά και Μετσόβου ταΐζοντας γάτες. Είχε ακόμη λίγο χιόνι στις άκρες όταν εμφανίστηκε στο πεζοδρόμιο μπροστά στην πόρτα της πολυκατοικίας μας. Ηταν αδύνατη σαν το χτικιό και μικρή σαν την παλάμη μου. Με κοίταξε έντονα και «είδα» τα κίτρινα ματάκια της -δυο γυάλινες μπίλιες- να βγαίνουν από τις κόγχες τους και να αιωρούνται στο ύψος της μέσης μου. Ποτέ άλλοτε γάτα δεν μου έκανε τέτοια μαγικά και ποτέ δεν επικοινώνησα τόσο αληθινά με κάποιο ον (αν εξαιρέσω τον Λούμπη το σκυλάκι μου, που μου το φόλιασε ένας γείτονας στη Θεσσαλονίκη). Είπα τότε στον Κ.: Κάτω είναι ένα πολύ αδύνατο μαύρο γατάκι που πεινάει! Από τότε ξαναβρήκαμε τους ρυθμούς μας: Εφαγε η γάτα, έφυγε η γάτα... κρύφτηκε η γάτα... πήδηξε η γάτα τη μάντρα... η Ελενίτσα έπαιρνε αυτό που ήθελε και εξαφανιζόταν στις κρυψώνες της στον κήπο, της τότε αυστριακής πρεσβείας...

Γέννησε δυο φορές μόνη της... μεγάλωσε τα παιδιά της, χάθηκε, ξαναγύρισε, κοιμόταν τους χειμώνες στις ζεστές μηχανές των αυτοκινήτων που μόλις πάρκαραν. Επιβίωσε μια βδομάδα χωρίς φαΐ και νερό κλεισμένη κατά λάθος σε μια αποθήκη... και χρειάστηκαν δυο χρόνια μέχρι να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη της... και να την ανεβάσουμε στο σπίτι.

Ετσι είναι η Ελενίτσα: δεν ανεβαίνει στο κρεβάτι μου, δεν έρχεται στην αγκαλιά μου, μου γρατζουνάει ελαφρά τη γάμπα όταν τηγανίζω ψάρια, σπάνια εμφανίζεται όταν μπαίνει «ξένος», ευγενική μαζί μου, πολύ απαιτητική, σχεδόν αυθάδης με τον Κ. που την έπιασε και την εξημέρωσε... παίρνει θέση στο σπίτι τέτοια ώστε να σχηματίζουμε οι τρεις μας τρίγωνο... κάποτε αναποδογυρίζει καμιά κατσαρίδα, που φροντίζει μην τη δω, μια φορά πήδηξε από τον πέμπτο στον τέταρτο για να πιάσει έναν κοκκινολαίμη... δεν κάνει ζημιές, αγαπάει τα καθαρά, της αρέσει να ζεσταίνεται πάνω στο σκάνερ.... «κυνηγάει» τις φωτεινές δέσμες του ήλιου το χειμώνα... και τώρα στα 15 της που είμαστε σχεδόν συνομήλικες περπατάει πάντα είκοσι πόντους μπροστά από τα πόδια μου αργά αργά σαν μου λέει «πρόσεχε... μη βιάζεσαι, θα πέσεις»!

Στις 4 Οκτωβρίου ημέρα Σάββατο της Παγκόσμιας Ημέρας των Ζώων πήρε την αγαπημένη της θέση στο μοναδικό μαρμάρινο σκαλοπάτι πριν από το λουτρό, τύλιξε τα πόδια της με τη γυαλιστερή μαύρη ουρά της και μου «έδωσε» μία απάντηση της σφιγγός: αρώματα ακριβοπληρωμένα με δανεικά για να καούν τα οστά του ανθρώπου.

Το μότο από το «Της υπερκαλύψεως βιβλίο μοναδικόν» του Ούγου Φόσκολου.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Η ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ