Έντυπη Έκδοση

Το τραγούδι του πολέμου

Η ιστορία των Weatherman, της ομάδας αντάρτικου πόλεων στις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα, μέσα από το βιβλίο «Weather Underground: Φέρνοντας τον πόλεμο πίσω στις ΗΠΑ», που μόλις κυκλοφόρησε

Με μια γροθιά στα γεννητικά όργανα κατά τη διάρκεια της σύλληψής του ξεκινάει την αφήγηση των συμβάντων που σημάδεψαν τη ζωή του ο Ντέιβιντ Γκίλμπερτ.

«Νίκη για τους Βιετκόνγκ. Πολεμήστε τον ιμπεριαλισμό παντού. Διαρκής επανάσταση». Η οργή  των Weatherman σε συνθήματα «Νίκη για τους Βιετκόνγκ. Πολεμήστε τον ιμπεριαλισμό παντού. Διαρκής επανάσταση». Η οργή των Weatherman σε συνθήματα Από τους εναπομείναντες παράνομους της ένοπλης οργάνωσης των Weatherman, ο Γκίλμπερτ συλλαμβάνεται το 1981 έπειτα από μια ένοπλη ληστεία σε χρηματαποστολή όπου σκοτώθηκαν ένας φρουρός και δύο αστυνομικοί. Ηταν από τις τελευταίες ενέργειες μιας οργάνωσης που «σάρωσε φευγαλέα το τοπίο στο τέλος της μυθικής εποχής που τώρα καλείται απλά "sixties"», όπως σημειώνει ο Μπιλ Εϊερς στον επίλογό του.

Το βιβλίο «Weather Underground: Φέρνοντας τον πόλεμο πίσω στις ΗΠΑ», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Δαίμων του Τυπογραφείου, αποτελεί σύνθεση τριών σημαντικών βιβλίων για την ιστορία της ένοπλης ομάδας που με το όνομα από ένα στίχο του Μπομπ Ντίλαν «δεν χρειάζεσαι ένα μετεωρολόγο για να σου δείξει προς τα πού φυσάει ο άνεμος», έδρασε στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα και στις αρχές του εβδομήντα στις ΗΠΑ και σήμανε το τέλος των ειρηνικών διαμαρτυριών ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Περιέχει υλικό από το «Love and Struggle» του Ντέιβιντ Γκίλμπερτ, που ακόμα βρίσκεται στη φυλακή, εκτίοντας ποινή εβδομήντα πέντε χρόνων, του «Outlaws of America» του Νταν Μπέργκερ και του «Sing a Battle Song», που γράφτηκε από τρία ιστορικά στελέχη των Weatherman. Και αποτελεί μαζί με το «Ετσι φυσούσε ο άνεμος» του Ρον Τζέικομπς, που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι από τις εκδόσεις Αγριόγατα, την πιο καίρια εισαγωγή στην ιστορία μιας ομάδας που η Αμερική θα ήθελε να βυθιστεί στη λήθη η ύπαρξή της. Ή να μεταμορφωθεί σε ένα ανώδυνο διδακτικό μελόδραμα, όπως το παρουσίασε ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ στην ταινία του «Ο κανόνας της σιωπής».

Μέρες οργής

Η φωτογραφία που δεσπόζει στο εξώφυλλο είναι χαρακτηριστική. Είναι μια από τις ελάχιστες φωτογραφίες που δείχνουν το σχεδόν αυτοκτονικό εγχείρημα των Weatherman να οργανώσουν μια βίαιη διαδήλωση στο Σικάγο τον Οκτώβριο του 1969 ως διαμαρτυρία για τη δίκη των επτά ηγετών του αντιπολεμικού κινήματος. Το κάλεσμά τους που συνοψιζόταν στη φράση «να φέρουμε τον πόλεμο στο εσωτερικό των ΗΠΑ» ήταν σαφές. Οι ειρηνικές πορείες και η παθητική αντίσταση είχαν αποδειχθεί αναποτελεσματικές. Και την 8η Οκτωβρίου, κατά την έναρξη των ταραχών που ονομάστηκαν «μέρες οργής», οι κάπου εξακόσιοι Weatherman βγήκαν από το Λίνκολν Παρκ με κράνη και αρβύλες κρατώντας σιδερολοστούς και ρόπαλα του μπέιζμπολ, αποφασισμένοι να συγκρουστούν με τριπλάσια αστυνομική δύναμη. Και το έκαναν, με αποτέλεσμα να συλληφθούν οι μισοί και να τραυματιστούν δεκάδες διαδηλωτές. «Και άλλες διαδηλώσεις στα τέλη των '60ς άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο της βίας» όπως γράφουν οι ίδιοι. «Ομως οι μέρες οργής ήταν προσχεδιασμένες οδομαχίες. Οι Weatherman δεν είχαν προκηρύξεις και πλακάτ στους δρόμους του Σικάγο, είχαν μονάχα εξοπλισμό μάχης και σημαίες των Βιετκόνγκ. (...) Από τη σκοπιά της λογικής στην πολιτική και την οργάνωση σίγουρα ήμασταν τρελοί. Από την άλλη, ως απάντηση σε όσα συνέβαιναν στο Βιετνάμ, ήταν μια πολύ λογική αντίδραση ολοκληρωτικής οργής».

Η απόφαση να περάσουν οι Weatherman, ή Weathermen όπως τους αποκαλούσαν, στην παρανομία είχε παρθεί από τον Δεκέμβριο του 1969, στη διάρκεια του «Πολεμικού Συμβουλίου» όπου υπόσχονταν ότι θα πραγμάτωναν το σύνθημα του Τσε «Ενα, δυο, τρία πολλά Βιετνάμ...». Θα αναγκαστούν να πραγματοποιήσουν την κατάδυσή τους στην παρανομία τον Μάρτιο του 1970, όταν η βόμβα που ετοίμαζαν μέλη της οργάνωσης εξερράγη σε μια μονοκατοικία στη Νέα Υόρκη σκοτώνοντας τρία από αυτά. Τα επόμενα χρόνια θα σημαδευτούν από ένα συνεχές κυνηγητό με τις Αρχές και μια σειρά από θεαματικές βομβιστικές ενέργειες, αφού οι Weather Underground όπως μετονομάστηκαν, κατάφεραν να επιτεθούν, μεταξύ άλλων, στο αμερικανικό Πεντάγωνο και στο Καπιτώλιο της Ουάσιγκτον. Στα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα οι περισσότεροι μαχητές εγκατέλειψαν την παρανομία. Οπως γράφουν οι ίδιοι, το FBI μέσα στη λύσσα του να τους συλλάβει είχε κάνει πολλές νομικές παρατυπίες. Οι περισσότεροι αφέθηκαν ελεύθεροι ή καταδικάστηκαν σε ποινές με αναστολή. Οπως λένε, «το κράτος ήθελε να τελειώσει γρήγορα με αυτήν την ιστορία».

Ο Μπιλ Εϊερς, που παραμένει ακόμα ενεργός στα κοινωνικά κινήματα, γράφει το ρέκβιεμ αυτών των ένοπλων ιδεαλιστών. «Βαδίζοντας μέσα στην ιστορία σίγουρα κάναμε λάθη, μένοντας όμως εκτός της θα ήταν ένα εξ επιλογής λάθος. Κι έτσι πιστεύοντας στην τεράστια δύναμη των ανθρώπων να προκαλέσουν τη μοίρα και να πραγματώσουν το αδιανόητο, γραπωμένοι στη βαθιά αίσθηση της προσωπικής ευθύνης, βουτήξαμε προς τα μπρος».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Βιβλίο
ΗΠΑ
Μουσική
Παρουσίαση βιβλίου
Αφιέρωμα
Πρόσωπα & Γεγονότα
Ιστορία/Ιστορικά Γεγονότα