Έντυπη Έκδοση

Πανικός και φόβος σε μια άτυπη εκλογική περίοδο

Χάρη στις σύντονες προσπάθειες των κυβερνώντων δεν προκαλείται τελικά ζημιά από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά από αυτούς

Λένε πως το καλύτερο και αποτελεσματικότερο όπλο που διαθέτει κάποιος είναι ο φόβος και ο πανικός του αντιπάλου του.

Αναμφίβολα η Λεωφόρος Συγγρού και έμφοβη είναι και πανικόβλητη, ιδιαίτερα ύστερα από δημοσκοπήσεις της έγκριτης Public Issue που διεξήγαγε έρευνα για λογαριασμό της «Εφημερίδας των Συντακτών» και δίνει το οδυνηρό για τη Ν.Δ. προβάδισμα στον ΣΥΡΙΖΑ με 11 ποσοστιαίες μονάδες. Το καλό νέο είναι ότι δεν είναι ούτε αυτή τη φορά η Χ.Α. το 3ο κόμμα στις προτιμήσεις, αλλά το Ποτάμι.

Και όμως αυτό που φοβίζει περισσότερο είναι ο φόβος της Ν.Δ., λόγω της πιθανής της ήττας, γιατί εξαιτίας του φόβου της εκτρέπεται σε βλαπτικές αμετροέπειες και αθυροστομίες και μάλιστα διά του ηγέτη της και προέδρου της ελληνικής κυβερνήσεως. Το έρκος οδόντων του πρωθυπουργού στερείται θύρας αφού στο λόγο του στη ΔΕΘ δεν σταμάτησε ούτε λεπτό να επιτίθεται στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα (όπως ακριβώς έπραξε στο λόγο του για την επέτειο των 40 ετών από την ίδρυση της Ν.Δ.,) συμπεριφερόμενος ωσάν να ήταν ο ίδιος οργισμένος αρχηγός της Αντιπολίτευσης που επιθυμούσε να καταγγείλει τον ΣΥΡΙΖΑ για κακοδιαχείριση. Ουδόλως υστερεί του πρωθυπουργού και ο αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως που χαρακτηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ ως «την επιτομή του τυχοδιωκτισμού». Ισως έχει δίκιο. Η κακόσημη λέξη «λαϊκισμός» υπεραναλώθηκε και έπρεπε να βρεθεί κάτι πιο χοντρό. Αλλά μήπως εννοούσε κάποια «εγνωσμένου κύρους και εντιμότητας» μέλη του ΠΑΣΟΚ που είναι φυλακή;

Ησταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει ήταν η παρακάτω δήλωση Σαμαρά, διά της οποίας κατάφερε να προκαλέσει τον πανικό των καταθετών αλλά και να συνεπιφέρει άγχος σε δανειστές με αδύνατα νεύρα που κατατρύχονται από την έμμονη ιδέα ότι μπορεί να χάσουν τα χρήματά τους:

«Με βάση τα όσα είπε ο Αλέξης Τσίπρας, στην υποθετική περίπτωση που γίνουν εκλογές και κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μείνει ούτε ένα ευρώ στις τράπεζες» (!).

Ο πάντα άγρυπνος συμπαίκτης τού «αρχηγού» Αδωνις Γεωργιάδης δέχθηκε ασμένως την πάσα, ως ποδοσφαιριστής σε πλήρη εγρήγορση και «σούταρε» μετά παρρησίας λόγου στο «Μεγάλο Κανάλι» λέγοντας ότι αν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα μεταφέρει τις καταθέσεις του άλλοθι, προτρέποντας και άλλους να πράξουν ανάλογα.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Οι αναμενόμενες εκροές που έγιναν επί Σαμαρά -και όχι επί Τσίπρα- από τα λόγια του ιδίου και του λαλίστατου συριζοφάγου Γεωργιάδη και οι οποίες ανήλθαν, σύμφωνα με εκτιμήσεις, σε 79 εκατομμύρια ευρώ. «Χάρη» στις σύντονες, λοιπόν, προσπάθειες των κυβερνώντων δεν προκαλείται τελικά ζημιά από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά από αυτούς. Παρά ταύτα με το λεγόμενο «εμπάργκο» που κήρυξε εις βάρος του ο ΣΥΡΙΖΑ εκείνο που θα επιτύχει είναι να τον ηρωοποιήσει σε μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ.

Εχει μεταδοθεί ένας κρυφός προεκλογικός πυρετός όπου οι κυβερνητικοί ασθενείς αρνούνται να βάλουν θερμόμετρο και απλά προσφεύγουν σε αίτηση επί ημικλάστου χάρτου διά «ψήφον εμπιστοσύνης», ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ τελεί σε αναμονή αλλά έχει χάσει κάθε υπομονή. Εν τω μεταξύ, ο ταλαιπωρημένος και κουρασμένος Ελληνας πολίτης βασανίζεται από ερωτηματικά όπως:

Γιατί ο ΕΝΦΙΑ; Είναι βιώσιμο το χρέος; Τι θα κάνουμε με δαύτο; Επιμήκυνση; Διαγραφή μεγάλου μέρους του; «Απόσυρσή» του; Ή, θα προβάλει κάποια άλλη φαεινή ιδέα να μας κόψει τον ύπνο; Μέσα σε αυτό το χαοτικό συγκείμενο ο πολίτης έχει στραφεί προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ωσάν σε σανίδα σωτηρίας συμπεριλαμβανομένου και μέρους της παλιόφιλης της Ν.Δ. μεσαίας τάξης. Ομως στις τόσο καλές δημοσκοπήσεις για αυτόν υπάρχει το αγκάθι μέρους του εκλογικού σώματος που πιστεύει πως δεν είναι ακόμα έτοιμος να κυβερνήσει. Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια όσο αλήθεια είναι ότι τα δύο μέχρι τούδε κόμματα εξουσίας μάς έχουν φέρει στο τραγικότερο αδιέξοδο που βίωσε η Ελλάδα τα τελευταία 70 ή 80 έτη. Το να ορθοποδήσει η χώρα θα είναι ένας Ηράκλειος άθλος και ο Τσίπρας δεν είναι Ηρακλής. Μέχρι τώρα όμως η Αριστερά κατάφερε να συμπυκνώσει κοινωνικά αιτήματα που εκφράζουν τη λαϊκή βούληση. Αυτό όμως αποτελεί αναγκαία αλλά όχι και ικανή συνθήκη για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο. «Δει δη χρημάτων και άνευ τούτων ουδέ έστι γενέσθαι των δεόντων». Υπάρχουν όμως; Ρητορικό το ερώτημα.

Το «κοινωνικό κράτος» του ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του 1980 με το αρκετά επιτυχημένο ΕΣΥ του Γεωργίου Γεννηματά, τα δωρεάν μαθήματα Γυμναστικής και Χορού, το δωρεάν «σοσιαλιστικό εισιτήριο για λεωφορεία, τρόλεϊ κ.λπ. από τις 5 έως τις 8 το πρωί, όλα αυτά δεν ήταν παρά πυροτεχνικές επιδείξεις με δανεικά. Οταν μας ανέλαβε ο Μητσοτάκης το 1991 και τα κατήργησε, το ΠΑΣΟΚ τύπωσε posters που ζητούσαν από το λαό να μην πληρώνει εισιτήριο τις πρωινές ώρες. Δεν τους άκουσε και πλήρωσε. Αλλά μετά δύο χρόνια όταν οι Σοσιαλιστές επανήλθαν στην εξουσία, «λησμόνησαν» να επαναφέρουν το δωρεάν εισιτήριο.

Αναμφίβολα ο Τσίπρας θα είναι ο επόμενος κυβερνήτης. Αλλά δεν θα του στήσουν τρικλοποδιές οι Ευρωπαίοι παρά την επιτυχημένη επίθεση φιλίας που τους έκανε στενοχωρώντας τη Ν.Δ. που τον προτιμούσε περιθωριοποιημένο και από αστείο (Σαμαράς στη Βουλή) έως επικίνδυνο (Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ στο ευρωντιμπέιτ); Μια δυναμική Αριστερά στην Ε.Ε. ισοδυναμεί με ωρολογιακή βόμβα.

Ο Τσίπρας επαναλαμβάνει την ανάγκη προκήρυξης εκλογών. Ο Σαμαράς αναμενόμενα δεν θέλει. Ο λαός, έχοντας εξαντλήσει τα όρια υπομονής του, και σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις, αρχίζει να συμφιλιώνεται με την ιδέα. Αργά ή μάλλον γρήγορα οι εκλογές θα διεξαχθούν σύμφωνα με την κοινή λογική. Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, εδώ που φθάσαμε.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Με λέξεις-κλειδιά
Δημοσιεύματα/Αρθρα/Σχολιασμοί/Παρεμβάσεις