Έντυπη Έκδοση

ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΕΣ ΕΧΟΥΝ ΚΡΙΘΕΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Νόμος είναι το δίκιο του... εργοδότη

Το δικαίωμα της απεργίας είναι το πιο κακοποιημένο από τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι την πρωτιά στην κήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων έχει ο πολύπαθος χώρος των ΜΜΕ

Είναι οι μοναδικές υποθέσεις για τις οποίες μπορεί κανείς να στοιχηματίσει την έκβασή τους. Οι δίκες κατά απεργών βρίσκουν σχεδόν πάντα νικητή τον εργοδότη. Μάλιστα, ενίοτε εκδικάζονται και σε εκπληκτικά γρήγορους ρυθμούς.

 Στην περίπτωση της απεργίας της ΕΘΕΛ το 2013, οι χρόνοι συντμήθηκαν τόσο, ώστε η απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών βγήκε σχεδόν ακαριαία. Η αγωγή κατατέθηκε Σάββατο, η θυροκόλληση στην έδρα του σωματείου έγινε στις 9.30 το βράδυ της ίδιας ημέρας και η δικαστική απόφαση που απαγόρευε την απεργία εκδόθηκε στις 9 το πρωί της Κυριακής!

Εχει εμπεδωθεί πλέον στην κοινή γνώμη ότι όσες φορές εργαζόμενοι προχωρούν σε απεργιακές κινητοποιήσεις, αρκεί μια προσφυγή στη Δικαιοσύνη για να χαρακτηριστούν παράνομες ή καταχρηστικές ή και τα δυο. Αλλωστε, το δικαίωμα της απεργίας, όπως έχει επισημάνει και ο πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δημ. Λινός, είναι το πιο κακοποιημένο από τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα.

Απεργία της ΕΣΗΕΑ το 2010 για το Ασφαλιστικό, το οποίο χειροτέρεψε όχι μόνο για τους εργαζομένους στα ΜΜΕ. Ο αγώνας επιβάλλεται να συνεχιστεί και να ενισχυθεί Απεργία της ΕΣΗΕΑ το 2010 για το Ασφαλιστικό, το οποίο χειροτέρεψε όχι μόνο για τους εργαζομένους στα ΜΜΕ. Ο αγώνας επιβάλλεται να συνεχιστεί και να ενισχυθεί Το επιβεβαιώνουν και τα πιο πρόσφατα στατιστικά στοιχεία, που δημοσιεύει σήμερα, πρώτη φορα, η «Κ.Ε» και αφορούν στο Πρωτοδικείο Αθηνών.

Οπως προέκυψε ύστερα από έρευνα του προέδρου Πρωτοδικών Χρ. Σεβαστίδη, υπό την κρίση της Δικαιοσύνης τέθηκαν 285 απεργίες κατά το χρονικό διάστημα 2009 - τέλος Σεπτεμβρίου 2014. Από αυτές, οι 249 κρίθηκαν παράνομες και καταχρηστικές, 6 απορρίφθηκαν για τυπικούς-νομικούς λόγους και μόλις 30 κρίθηκαν νόμιμες.

Τα στοιχεία είναι ενδεικτικά και φανερώνουν ότι και με τη συνδρομή της Δικαιοσύνης, η απεργία, που, ιδιαίτερα σε καιρούς μεγάλης και παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, αποτελεί ισχυρό διεκδικητικό μέσο των εργαζομένων για να αμυνθούν απέναντι σε απολύσεις, δραστικές και αλλεπάλληλες μειώσεις μισθών κ.λπ. βρίσκεται υπό διωγμόν.

Από το σύνολο των απεργιών, οι 226 απορρίφθηκαν καθαρά για τυπικούς λόγους, όπως μη διάθεση προσωπικού ασφαλείας, μη τήρηση προθεσμίας ειδοποίησης, λήψη απόφασης από αναρμόδιο όργανο και οι 11 καθαρά για λόγους που αφορούν τη δυσανάλογη ζημία που θα επέλθει στον εργοδότη ή το ότι θίγεται το διευθυντικό του δικαίωμα.

Οπως τονίζει ο κ. Σεβαστίδης, για τη σημερινή απαξίωση του δικαιώματος της απεργίας ευθύνες έχουν και τα ίδια τα εργατικά συνδικάτα. «Οι περισσότερες απεργίες κρίνονται παράνομες από τα Δικαστήρια λόγω μη τήρησης των τυπικών προϋποθέσεων. Τα συνδικάτα ωστόσο προχωρούν συνειδητά στην κήρυξη παράνομων απεργιών, έχοντας προφανώς σαν μοναδικό στόχο την υποτιθέμενη εκπλήρωση του συνδικαλιστικού τους καθήκοντος, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη την αρνητική επίδραση πάνω στους εργαζομένους και τον κοινωνικό αντίκτυπο που έχουν τέτοιες ενέργειες».

Αξίζει να σημειωθεί ότι την πρωτιά στην κήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων έχει ο πολύπαθος χώρος των ΜΜΕ (τηλεοπτικοί, ραδιοφωνικοί σταθμοί και εφημερίδες), με 128 απεργίες, ενώ ακολουθούν τα σωματεία στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (Μετρό, ΣΤΑΣΥ κ.λπ.), με 55 απεργίες.

Θέλουν να στραγγαλίσουν το δικαίωμα στην απεργία

Κάτω από την πίεση των ιστορικών γεγονότων, τις θυσίες των εργαζομένων και το φόβο των κυβερνήσεων για κοινωνικές επαναστάσεις και εκρήξεις των εργατικών τάξεων των χωρών τους, προέκυψε η ανάγκη αναγνώρισης, σε διεθνή ή εσωτερικού δικαίου κείμενα, του δικαιώματος της απεργίας ως ατομικού και κοινωνικού δικαιώματος.

Η αναγνώριση αυτή δεν έγινε εύκολα ούτε ανεπιφύλακτα από τους διεθνείς οργανισμούς, αλλά πάντοτε με τη σκέψη μήπως δημιουργηθούν οι συνθήκες να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας.

Το πόσο εύκολα μπορεί το κεφάλαιο να επιβάλλει τους όρους εργασίας, ιδίως σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, η οποία δημιουργεί τεράστιες εφεδρικές στρατιές εργαζομένων λόγω της ανεργίας, είναι αυταπόδεικτο. Το μοναδικό αμυντικό εργαλείο που διαθέτουν οι εργαζόμενοι για να περισώσουν, σε υφεσιακές περιόδους, αξιοπρέπεια και δικαίωμα επιβίωσης, αλλά και για να πιέσουν σε συνθήκες ανάκαμψης τους εργοδότες για καλύτερες αμοιβές και καλύτερες συνθήκες εργασίας, είναι η απεργία.

Ενα συνηθισμένο μέσο για να ελαχιστοποιηθεί η απήχηση της απεργίας είναι η συκοφάντησή της στην ίδια την κοινωνία. Τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν πάντοτε πρωταρχικό ρόλο σ' αυτήν την προσπάθεια, παίζοντας παιχνίδια με τον «κοινωνικό αυτοματισμό» που δημιουργείται σε περιόδους απεργιών και στρέφοντας το σύνολο της κοινωνίας ενάντια στους απεργούς. Σύμμαχος σ' αυτό είναι και η αρνητική εικόνα που κατάφεραν να καλλιεργήσουν συστηματικά εδώ και πολλά χρόνια σ' ολόκληρο τον κόσμο για το συνδικαλιστικό κίνημα, με τη συστηματική και μεθοδευμένη απαξίωση των ηγετών του.

Φιλοεργοδοτικός ο ρόλος της Ε.Ε.

Και ποιος είναι ο ρόλος και η θέση της σύγχρονης και δημοκρατικής Ευρωπαϊκής Ενωσης σε όλα αυτά; Να θέσει όπου μπορεί ακόμα μεγαλύτερους περιορισμούς στο δικαίωμα της απεργίας προς όφελος της επιχειρηματικής ελευθερίας, έτσι ώστε τελικά το δικαίωμα να υφίσταται στα νομοθετικά κείμενα, αλλά να είναι καταργημένο στην πράξη.

Οι συνεχείς πιέσεις που ασκούνται στην Ελλάδα για τροποποίηση του συνδικαλιστικού νόμου εντείνονται τους τελευταίους μήνες. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τέτοιου είδους νομοθετικές μεταβολές ξεκινούν από τις πιο αδύναμες οικονομικά χώρες στις οποίες οι εργαζόμενες μάζες αφού συναίνεσαν στις μειώσεις μισθών, συντάξεων και ασφαλιστικών δικαιωμάτων και ζουν με τον καθημερινό εφιάλτη της ανεργίας, θα είναι πιο ανεκτικές να δεχτούν περιστολή ή και κατάργηση των συνδικαλιστικών τους δικαιωμάτων.

Αυτό που εύλογα θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς είναι: Για ποιο λόγο προσπαθούν η Ευρώπη και το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα να πνίξουν με τόσο απροκάλυπτο τρόπο ένα δικαίωμα, το οποίο βρίσκεται ούτως ή άλλως σε φθίνουσα πορεία, δεδομένου ότι οι περισσότερες απεργίες έχουν εξαρχής υποτονική συμμετοχή ή φυλλορροούν από την επόμενη ημέρα της κήρυξής τους;

Το έστω και χυδαίο επιχείρημα ότι με τον τρόπο αυτό γίνεται πιο ελκυστική η προσέλευση επενδυτών, που δεν θα έχουν τον φόβο αγωνιστικών εργατικών κινητοποιήσεων, δεν είναι αρκετό για να πείσει. Ο καπιταλισμός δεν αρκείται σ' αυτό. Ψάχνει μια ρεβάνς από το εξουθενωμένο εργατικό κίνημα σε συμβολικό επίπεδο. Η ακόμα και τυπική πρόβλεψη του δικαιώματος της απεργίας τόσο σε συνταγματικά όσο και σε νομοθετικά κείμενα και η διατήρησή του στη ζωή, ακόμα κι αν γίνεται με μηχανική υποστήριξη, αποτελεί μια εν δυνάμει απειλή για το κεφάλαιο, που θα ζει και θα αναπνέει με το φόβο αλλαγής των κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών που επικρατούν.

Η ανάμνηση των πολιτικών απεργιών στην Ευρώπη του 20ού αιώνα πλανάται σαν φάντασμα στη σύγχρονη Ευρωπαϊκή Ενωση. Αυτόν τον φόβο προσπαθούν να ξορκίσουν με τις νέες νομοθετικές παρεμβάσεις που επίμονα θέλουν να περάσουν. Το μέλλον θα δείξει εάν οι προσπάθειες αυτές θα μείνουν ή όχι ατελέσφορες.

Η εμπειρία δείχνει, πάντως, ότι τις κοινωνικές εξελίξεις δεν τις σταματούν οι θεσπισμένοι νόμοι. Το δικαίωμα στην απεργία χρησίμευσε μέχρι σήμερα και ως βαλβίδα εκτόνωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας. Τυχόν απαγόρευσή της, είτε γίνει ρητά είτε με ανόητους νομοθετικούς περιορισμούς που ισοδυναμούν με φραγμούς, θα αποτελέσει αναμφίβολα αιτία συγκρούσεων και κοινωνικών αναταράξεων.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Με λέξεις-κλειδιά
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ)
Ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα
Απεργίες και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας
Συγκεντρώσεις/Πορείες
Εργασιακά θέματα
Κινητοποιήσεις