Έντυπη Έκδοση

Βενιζέλος και ΠΑΣΟΚ

Είναι γεγονός ότι η θητεία του Ευάγγελου Βενιζέλου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ συνέπεσε χρονικά με την εφαρμογή του Μνημονίου. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν ήταν ο Βενιζέλος αυτός που έβαλε τη χώρα στο Μνημόνιο και το ΠΑΣΟΚ στη φθορά, αλλά ο Γιώργος Παπανδρέου. Δεν ήταν αυτός ο ίδιος που το ώθησε εκεί.

Αντικειμενικά μιλώντας, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με την ηγεσία Βενιζέλου ή με την επιλογή στήριξης της κυβέρνησης Σαμαρά, το ΠΑΣΟΚ έφερε την ευθύνη της προσφυγής στους διεθνείς μηχανισμούς στήριξης και της ένταξης της Ελλάδας στο μνημονιακό πρόγραμμα. Τι μπορούσε να κάνει ο Βενιζέλος, μετά την αποχώρηση Παπανδρέου;

Λίγα πράγματα. Ουσιαστικά είχε δύο επιλογές: είτε να αρνηθεί κυβερνητική σύμπραξη με τη Ν.Δ. και να οδηγήσει τη χώρα σε νέες εκλογές, ώστε να σχηματιστεί πιθανόν αυτοδύναμη κυβέρνηση Ν.Δ. -χωρίς αυτό να είναι καθόλου βέβαιον- είτε να συμφωνήσει σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, με σκοπό την εφαρμογή του προγράμματος. Με την πρώτη επιλογή θα πέρναγε στην πλευρά των αντιμνημονιακών δυνάμεων, με τη δεύτερη θα επέμενε στην αρχική του επιλογή.

Η πρώτη επιλογή δεν ήταν εφικτή. Ηταν εντελώς αδύνατον ο πολιτικός σχηματισμός που έβαλε την Ελλάδα στο Μνημόνιο να στρέψει εντελώς απότομα, αιφνιδίως και ανεξήγητα το πολιτικό του προσωπικό, εν σώματι, στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Θα ήταν μια στροφή κινδύνου, ουσιαστικά διάλυσης, καθώς στο χώρο αυτό κυριαρχούσε ήδη η ορμητική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Ουσιαστικά ο Βενιζέλος δεν είχε άλλη επιλογή, από το να παραμείνει στη μνημονιακή τροχιά. Και αυτό επέλεξε, έχοντας και τη ΔΗΜΑΡ ως κάλυψη. Λογικό.

Η μεγάλη καμπή ήρθε με το κλείσιμο της ΕΡΤ. Εκεί η ΔΗΜΑΡ έφυγε -επίσης λογικό- και απέμεινε το ΠΑΣΟΚ μόνο με τον Σαμαρά. Ουσιαστικά δηλαδή ο Βενιζέλος ανέλαβε ο ίδιος την ευθύνη της συγκυβέρνησης, καθώς χωρίς αυτόν κυβέρνηση δεν υπάρχει. Ο συλλογισμός ήταν απλός: εδώ που φτάσαμε, δεν έχουμε επιλογή, είμαστε σε θέση φορσέ, που λέμε στο σκάκι. Θα μείνουμε σταθεροί στη θέση μας και εάν το πρόγραμμα πετύχει, θα σωθούμε. Εάν όχι, βλέπουμε.

Είχε ωστόσο ο Βενιζέλος, μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ -το οποίο έδωσε ένα μοιραίο για το ΠΑΣΟΚ συμβολικό χτύπημα στην καρδιά της ιδεολογίας του και έχρισε τον ΣΥΡΙΖΑ νόμιμο διάδοχό του-, τη δυνατότητα αποχώρησης από την κυβέρνηση. Τότε, η πτώση της κυβέρνησης θα οδηγούσε τάχιστα σε κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ και πιθανότατα θα οδηγούσε το ΠΑΣΟΚ σε μια νέα συμμαχική διακυβέρνηση. Με άγνωστα βεβαίως αποτελέσματα, καθώς μια αριστερή κυβέρνηση θα άλλαζε εντελώς όλα τα πολιτικά και οικονομικά δεδομένα.

Ο Βενιζέλος ούτε τότε άλλαξε πορεία. Και παρέμεινε στη θέση του. Η σταθερότητα είναι βεβαίως προσόν στην πολιτική, αλλά θα πρέπει πάντα να μη συγκρούεται με την κοινή λογική. Πρέπει κάποτε να αλλάζεις, αυτό είναι μέσα στη φύση των πραγμάτων.

Η ηγεσία Βενιζέλου δεν έχει πει την τελευταία της λέξη. Θα την πει αφού ολοκληρωθεί η παρούσα πολιτική φάση, με την προεδρική εκλογή: εάν εκλεγεί Πρόεδρος, τότε ο Βενιζέλος θα έχει όλο το χρόνο δικό του. Εάν όχι, τότε το κατακερματισμένο Κέντρο θα αναζητήσει μια νέα εποχή σύνθεσης και ο ίδιος μια νέα θέση μέσα σ' αυτό το νέο περιβάλλον.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Η άποψή μου - Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΗ