Έντυπη Έκδοση

Μνημόνιο τέλος;

Ο καλοκαιρινός καιρός καταμεσής του Οκτωβρίου με οδήγησε το μεσημέρι της Κυριακής σε ένα από αυτά τα γνωστά τραπέζια με τις ελληνικές παρέες που πνίγουν τον πόνο που τους έχει προκαλέσει το Μνημόνιο σε γέλια και συζητήσεις για τη νέα γυναίκα του Τζορτζ Κλούνεϊ, την οδυνηρή ήττα του μπασκετικού Ολυμπιακού από τον αιώνιο αντίπαλο, τα τηλεοπτικά παρατράγουδα και τα όνειρα που θα πραγματοποιήσουν όταν τους επιτρέψουν τα μνημόνια.

Ειδικά για το τελευταίο, θέλοντας και μη, μπαίνει στη μέση η πολιτική και ακολουθούν οι πολιτικοί. Ανθρωποι όλοι -αυτό που λέμε- της αγοράς, συμφώνησαν ότι η συζήτηση στη Βουλή κινήθηκε σε ένα παράλληλο σύμπαν με την πραγματικότητα.

Αντίθετα από την εκτίμησή μου ότι η κρίση τους για τη συζήτηση στη Βουλή προέρχεται από ό,τι «άκουσαν ή τους είπαν», είχαν χαραμίσει το βράδυ της Παρασκευής για να ακούσουν τους πολιτικούς αρχηγούς να μιλάνε για το δικό τους αύριο.

Εχοντας γνώση των πολιτικών πεποιθήσεων των περισσοτέρων, περίμενα να ακολουθήσει μια επίθεση αναφορικά με τις «αερολογίες του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος καταθέτει ουτοπικές προτάσεις για να κερδίσει τις εκλογές».

Κι όμως, η επίθεση είχε διαφορετικό στόχο από τον αναμενόμενο. Ο Αντώνης Σαμαράς παρουσιαζόταν μέσα από τα λόγια των συνδαιτυμόνων ως ο ιππότης που θα προστατεύσει το Μνημόνιο με κάθε τίμημα. «Το μόνο που θέλει να κάνει είναι να του αλλάξει όνομα, για να καταφέρει τους εύπιστους να τον ξαναψηφίσουν», έλεγε ο ένας, για να συμπληρώσει ο άλλος ότι «αυτούς τους είδαμε και τους μάθαμε, δεν έχουν σκοπό να αλλάξουν τίποτα».

Η επίθεση μάλιστα στους «εκλεκτούς της τρόικας» συμπληρώθηκε με μια απρόσμενη επίθεση αγάπης προς τον Τσίπρα και τις προτάσεις που έχει κάνει.

Η κοινή διαπίστωση του τραπεζιού ήταν ότι το να συμφωνήσεις με τους δανειστές να σου χαλαρώσουν λίγο τα λουριά, χωρίς όμως να σου επιτρέψουν να αλλάξεις κανένα από τα καταστροφικά μέτρα που έχεις πάρει, είναι σαν να συνεχίζεις να κάνεις τεχνητή αναπνοή στο νεκρό, για να μην σου πουν ότι δεν προσπάθησες.

«Η λύση είναι μία», συμφώνησε η παρέα, «να έρθει κάποιος που δεν έχει δεσμευτεί στην τρόικα ότι θα ακολουθεί απαρέγκλιτα τις απαιτήσεις τους και να δώσει ανάσα στην αγορά. Αλλιώς δεν αλλάζει τίποτα».

Ηκουβέντα άλλαξε απότομα πηγαίνοντας στα καινούργια κινητά που κυκλοφορούν και αν είναι τόσο καλά όσο ισχυρίζονται οι διαφημίσεις τους.

Η σκέψη όμως δεν μπορούσε να βγει από το μυαλό μου. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει δημιουργήσει τόσες προσδοκίες στον κόσμο; Και αν ναι, πόσο είναι διατεθειμένοι να περιμένουν μέχρι να πραγματοποιήσει αυτές τις προσδοκίες;

Η εμμονή μου να πάρω απάντηση με έκανε να επαναφέρω την πολιτική στο τραπέζι. «Μα είναι δυνατόν να περιμένεις να τα πετύχει όλα αυτά και μάλιστα σε μικρό διάστημα ένα κόμμα που δεν έχει κυβερνήσει ξανά;» ρώτησα.

«Ας μην τα πετύχει όλα. Ας δούμε ότι προσπαθεί όμως και δεν μας κοροϊδεύει», μου απάντησαν (μάλλον ενοχλημένοι που ξαναμίλησα για πολιτική) και επέστρεψαν στην ποδοσφαιρική συζήτηση που είχε ανάψει.

a.klossas@eleftherotypia.net

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Εν-στάσεις