Έντυπη Έκδοση

«Μια παράσταση που δεν θα αρέσει στη Χρυσή Αυγή»

Συνέντευξη του κορυφαίου Αυστραλού χορογράφου και ιδρυτή των dv8 Λόιντ Νιούσον

Θεωρεί ότι η Ελλάδα χρειάζεται μια Μάργκαρετ Θάτσερ και χαρακτηρίζει την άκρα Δεξιά και την άκρα Αριστερά τις δύο όψεις του ίδιου επικίνδυνου νομίσματος. Ο Αυστραλός Λόιντ Νιούσον, «ψυχή» των περίφημων dv8, της ομάδας χορού που τόλμησε να συνδέσει το ντοκουμέντο και το λόγο με την ακραία σωματικότητα, έχει μόλις φτάσει στην Αθήνα.

Με τη βαλίτσα του στο φουαγέ της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, όπου από χθες παρουσιάζει την τελευταία του δουλειά «John» (έως και την Τετάρτη), μας μιλά για την πολιτική. Δεν κρύβει τον αποτροπιασμό του για την επίθεση που δέχτηκε το ζευγάρι ομοφυλόφιλων από χρυσαυγίτες και μας ρωτά για τον Παύλο Φύσσα, ζητώντας να του κάνουμε spelling το όνομά του.

Στο συγκλονιστικό σκηνικό ντοκιμαντέρ «Can we talk about this?», με το οποίο συστήθηκε στο ελληνικό κοινό μέσω της Στέγης το 2011 και, όπως διαπιστώνει με πικρία, δέχτηκε τις επιθέσεις των αριστερών ακαδημαϊκών, έθετε ερωτήματα που σήμερα φαντάζουν πιο επίκαιρα απ' ό,τι πριν από 3 χρόνια: «Αυτολογοκρινόμαστε στη Δύση όποτε μιλάμε για το Ισλάμ; Μπορεί το Ισλάμ να συνδυαστεί με την πολυπολιτισμικότητα και την ελευθερία; Υποστηρίζουμε στη Δύση τους προοδευτικούς μουσουλμάνους;».

Στον «John», τα ερωτήματα του Νιούσον, τα οποία έθεσε μέσα από προσωπικές συνεντεύξεις σε 50 άνδρες, εισβάλλουν στον κόσμο της ιδιωτικότητας. «Μπορείς να είσαι ερωτευμένος χωρίς να είσαι μονογαμικός; Η ιδανική σχέση συνδέεται αποκλειστικά με τη μονογαμία; Μπορείς να συνεχίσεις να αγαπάς έναν άνθρωπο κάνοντας έρωτα και με άλλους;» ερωτά ο Λόιντ Νιούσον, χωρίς να δίνει απαντήσεις, παρ' όλο που, όπως προσθέτει, «μερικές φορές ίσως το σεξ δεν έχει καμία σχέση με την αγάπη. Είναι σα να πίνεις μια κούπα τσάι». Τελικά, τα ερωτήματα που υποβάλλονται στην παράστασή του είναι: «Τι είναι αυτό που πραγματικά αναζητάει ένας άνδρας» και «μπορεί κάποιος να αλλάξει και να λυτρωθεί απ' όσα έχει ζήσει;». Ερωτήματα που διαπίστωσε ότι αφορούν στο ακέραιο και το γυναικείο κοινό: «Είδε την παράσταση η μητέρα του βασικού χορευτή που υποδύεται τον Τζον, τον κεντρικό ήρωα. Και ενώ ήρθε προετοιμασμένη να δει κάτι που να αφορά αποκλειστικά τους άνδρες, τελικά είδε, όπως μας είπε, μια δουλειά που μιλά για την ίδια και όσα σκέφτεται».

Ετοιμαζόταν να συνθέσει ένα έργο για την αυτοβοηθούμενη αυτοκτονία, την ευθανασία, για το θάνατο με αξιοπρέπεια. Δεν παρακολουθούσε απλώς με μεγάλο ενδιαφέρον το δημόσιο διάλογο που είχε ανοίξει για την εκούσια ευθανασία. Συμμετείχε ακόμα και στο εργαστήριο του αυστραλιανού οργανισμού για την ευθανασία «Exit International». Και ξαφνικά ένας φίλος του πέθανε από καρκίνο στο στομάχι. Τα πάντα ανατράπηκαν.

«Αναζητούσα το θάνατο. Και διαπίστωσα ότι όταν ο θάνατος σε πλησιάζει, σε κάνει να επαναπροσδιορίζεις τα πάντα» διαπιστώνει ο Νιούσον. Την περίοδο του μεγάλου πένθους έτυχε να συναντήσει μια φιλενάδα του, με μουσουλμανικές καταβολές, που είχε ερωτευτεί έναν πιλότο της πολεμικής αεροπορίας. «Τη ρώτησα "δεν είναι δύσκολο να είσαι ερωτευμένη μαζί του ενώ στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν σκοτώνει μουσουλμάνους;" Η απάντησή της ήταν: "Είμαι ερωτευμένη μαζί του". Τα μάτια της εξέπεμπαν ένα φως! Υπήρχαν τον ίδιο καιρό κι άλλοι φίλοι που μου είχαν μιλήσει για τη δύναμη και τις αντιφάσεις του έρωτα. Και άρχισα να σκέφτομαι τις πολύπλοκες ερωτικές σχέσεις του φίλου που είχα χάσει. Και συνειδητοποίησα ότι κανένας δεν ξέρει τι συμβαίνει πραγματικά σε μια σχέση. Ο έρωτας και το σεξ είναι πολύ προσωπικές υποθέσεις. Γιατί όμως παραμένουν τέτοιες όταν υπάρχουν μαγαζιά όπως το "Male Toys;"», μας ρωτά χωρίς να περιμένει απάντηση, δείχνοντάς μας το στριπτιζάδικο επί της Συγγρού, απέναντι απ' τη Στέγη.

- Ποιος έκανε, κ. Λόιντ, τις συνεντεύξεις των 50 ανδρών;

«Το 90% των συνεντεύξεων τις πήρα εγώ».

- Υπήρχαν κάποια κριτήρια ή ήταν συμπτωματική η επιλογή;

«Είναι ένα μεγάλο μυστικό το πώς επιλέξαμε τους άνδρες αυτούς. Δεν θέλω να το αποκαλύψω. Οπως θα διαπιστώσετε βλέποντας την παράσταση, μιλήσαμε μαζί τους βασικά για την αγάπη και το σεξ. Από αυτούς, ο Τζον είχε τη συγκλονιστικότερη ιστορία. Οταν τον συνάντησα ήταν σε αναστολή της ποινής του. Η ιστορία του έπρεπε να γίνει το κέντρο μας και με έκανε να αποφασίσω να εστιάσω αυτή τη φορά σε λιγότερους χαρακτήρες απ' ό,τι στο "Can we talk about this?", όπου ακούγονταν οι φωνές 33 ανθρώπων. Τελικά, πέρα από τον Τζον, στην παράσταση έχουμε μόλις τέσσερις ακόμα χαρακτήρες».

- Γιατί εστιάζετε στον Τζον;

«Είχε εξαιρετικά διαταραγμένα παιδικά χρόνια. Ο πατέρας του χτυπούσε τη μάνα του όταν ήταν έγκυος -έχασε έτσι δυο μωρά- και κακοποιούσε σεξουαλικά την κόρη τους. Η μάνα έκλεβε και έβαζε τα παιδιά για κάλυψη. Κατόρθωνε όμως να ζει τα πέντε παιδιά της. Ο Τζον μεγάλωσε τελικά σε ανάδοχη οικογένεια, έγινε παραβατικός και έκανε τεράστιο φάκελο. Επαιρνε ηρωίνη και κρακ, έζησε ως άστεγος για 6 χρόνια, απέκτησε ένα γιο και πάρα πολλές ερωμένες, των οποίων το όνομά τους έληγε πάντα σε Α. Μας είπε απίθανα πράγματα για τη σχέση του με την αγάπη. Μιλούσε ποιητικά για τον τρόπο που την αναζητεί. Μέσα από όλα αυτά συνδιαλέγεται στην παράσταση και με τους υπόλοιπους τέσσερις άνδρες».

- Ενώ είχε τραυματική παιδική ηλικία είναι σε θέση να προσεγγίζει ποιητικά την αγάπη;

«Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, επειδή δεν βίωσε την αγάπη στα παιδικά του χρόνια, έχει πολλή αγάπη να δώσει. Είναι εντυπωσιακό το ότι έπειτα από όσα έχει περάσει θέλει να ζήσει αυτό που λέμε "κανονική ζωή". Φαντάζεστε να εμφανιζόσασταν στους γονείς σας και να τους λέγατε "έχω σχέση με έναν άνθρωπο που βαρούσε ενέσεις ηρωίνης στα μάτια του, ήταν κλέφτης και έχει καταδίκες που σχετίζονται ακόμα και με την οπλοχρησία"; Το μεγάλο ερώτημα είναι: Μπορεί κάποιος προερχόμενος από ένα συγκεκριμένο υπόβαθρο να αλλάξει τάξη; Υπάρχει λύτρωση; Μπορεί κάποιος να λυτρωθεί από το παρελθόν του; Πιστεύεις ότι ο Τζον μπορεί να αλλάξει; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημά μας».

- Ηταν εύκολο για τον Τζον να βλέπει τον εαυτό του εκτεθειμένο επί σκηνής; Πώς αντέδρασε βλέποντας την παράσταση;

«Δεν την έχει δει ακόμα. Θα τη δει στο Λονδίνο. Είναι πολύ περίεργος. Δεν μπορώ να γενικεύσω για όλους τους άνδρες. Παρ' όλα αυτά θα εκπλαγείτε με το τι μπορούν μερικοί άνδρες να κάνουν αναζητώντας την αγάπη».

- Η παράστασή σας εμπεριέχει εμμέσως και την πολιτική, αφού θέτει το ερώτημα κατά πόσον ο Τζον μπορεί να αλλάξει τάξη...

«Οχι. Το "Can we talk about this?", για το οποίο μου επιτέθηκαν, ήταν πολιτικό. Οταν είσαι επικριτικός με το Ισλάμ, σού βγάζει η Αριστερά κόκκινη κάρτα. Εύχομαι να έρθει κόσμος στο "John", για να δει πόσο σύνθετος είναι ο άνδρας. Εμμέσως, ίσως η παράσταση είναι πολιτική επειδή εγείρει ζητήματα ανεκτικότητας και μιλά για τη διαφορετικότητα. Προφανώς, είναι μια παράσταση που δεν θα αρέσει στη Χρυσή Αυγή».

i info

Το «John» των dv8 και του Λόιντ Νιούσον απευθύνεται μόνο σε ενήλικους, άνω των 18 ετών, καθώς περιέχει σκληρές εκφράσεις και σκηνές γυμνού. Παραστάσεις στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών ώς την Τετάρτη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Συνεντεύξεις
Θέατρο
Παραστάσεις